DAG 89

We landen om 05h00 lokale tijd in Santiago, Chili. Te vroeg om onze auto op te halen dus we leggen ons te slapen in de vlieghaven. Om 08h00 nemen we de bus naar het centrum en pikken onze Landrover op. We vinden slechts enkele druppels olie onder de auto dus onze olielek heeft zich koest gehouden. Goed zo!

Het is zaterdag en we boeken, telefonisch via een reisorganisatie, onze uitstap voor de volgende dag naar Sewell, de kopermijn. Er is een opstappunt voor de bus en aangezien we de stad niet kennen besluiten we op voorhand de locatie uit te zoeken. Gelukkig maar!  Het vraagt drie uur van ons en onze GPS om de plaats te vinden. Eerst worden we op het foute spoor gezet omwille van de benaming die op meerdere plaatsen te vinden is. Dan wordt het een nachtmerrie de juiste stopplaats te vinden van de bus (nergens aangegeven) op de lange straat. Hoe moeilijk kan met het soms maken? Uiteindelijk lukt het ons en weten we waar we de volgende dag moeten opstappen.
We rijden en wandelen nog wat door de stad, worden nog steeds veelvuldig aangesproken en gefotografeerd en vinden zelfs een briefje achter de ruitenwisser om contact op te nemen met mensen die dezelfde enorme roadtrip plannen. We zijn dus niet alleen gek!

We wandelen langs een druk bezochte markt met veel volk en voor de eerste keer in drie maanden worden we geviseerd om bestolen te worden. Laat me dit even uitleggen. Meestal lopen Shana en ik niet naast elkaar maar achter elkaar. Ik hou Shana in het oog en ben steeds alert voor mezelf. Dit was hun truc die jammerlijk de mist inging. In de wriemelende massa voel ik een hand tegen mijn dij wrijven. Ik draag een broek met meerdere zakken, heb een nep portefeuille in de achterste zitten, één in een dijzak waar enkele kleine biljetten inzitten en een heuptasje met rits vast gemaakt aan de binnenkant van mijn broek waar creditcards en geld zit. Dit laatste is niet te spotten noch te stelen tenzij men de broek van mijn lijf pikt en deze blog leest. De portefeuille in de met dubbele knopen afgesloten dijzak is steeds voelbaar aanwezig. Door de aanraking draai ik me plots om en zie een man, zogezegd zijn handschoenen aantrekkend,vliegensvlug verdwijnen over de drukke straat. Ik voel nog steeds mijn portefeuille via mijn dij , raak hem niet aan met mijn handen en besef ten volle dat er iets gaande is of gaat gebeuren. Twee onguur uitziende vrouwen spreken me aan en laten uitschijnen dat ik bestolen ben. Dat ben ik dus niet! Logische reactie zou zijn gaan voelen waar je centen zitten. Ik weet wel beter en geef ze geen enkele indicatie waar mijn geld zit. In het andere geval staat enige meters verder iemand die je binnen de kortste keren van je bezit beroofd. Niet dus! Goed geprobeerd! Ik laat de vrouwen voor wat ze zijn en verlaat met Shana onmiddellijk de plaats. Tot nu toe zijn we nog niets kwijt gespeeld, houden zo.
We rijden de stad uit en 20 km verder vinden we een slaapplaats aan een benzinestation.
Morgen Sewell de kopermijn!

Afgelegde afstand       82 km
Totale afstand       22391 km