DAG 378

Nova Scotia
De zon bouwt warmte op in onze tent en maakt ons wakker. Het is tijd om op te staan. Terwijl Shana zich klaarmaakt kruip ik onder de auto om de transmissieolie bij te vullen. De laatste dagen is de lek groter geworden en ik wil geen stukken maken, niet onze laatste kilometers. Nog even de sensor proper maken, het peil van de motorolie en koelvloeistof controleren en we zijn er weer klaar voor.

We kunnen maar niet genoeg krijgen van Nova Scotia en besluiten nog naar één punt te rijden alvorens we onze neus definitief terug naar Halifax richten. Peggy’s Cove is één van de meest gefotografeerde plaatsen in Canada. Het is een minuscuul idyllisch vissersdorpje aan de Stille Oceaan gedomineerd door een witte vuurtoren met rode kap. De omgeving is schitterend en was het niet voor de talrijke bussen vol toeristen, je zou er in stilte kunnen gaan mijmeren.

Er staan talrijke borden dat je moet opletten op de gladde stenen en de golven die je zo het koude water in kunnen kieperen. Zelfs borden dat er al menig slachtoffer is gevallen. Wat doen dan die toeristen…. juist ja. Wij weten wel beter en blijven op droge grond.We wandelen de souvenirwinkeltjes af en het enig straatje met zijn paar huisjes. Praten wat met de plaatselijke schilders die de prachtige omgeving op canvas trachten te vereeuwigen. Het zit er op voor ons en we rijden door naar Dartmouth, een 20 km boven Halifax. Morgen moet de wagen in de container en alles wat op ons roofrack ligt moet naar beneden anders kunnen we de container niet in. We besluiten nog even onze was te doen en ook de auto krijgt een grondige schrobbeurt.

We rijden in afwachting van een bezoek aan het Maritime Museum of the Atlantic in Halifax even langs het Fairview Lawn Cementery waar slachtoffers van de ramp in 1912 begraven liggen. De grafzerken zijn geschonken door de White Star line, het nummer dat in de graniet gegraveerd staat is de volgorde van het vinden van de lichamen.Verdeeld over drie begraafplaatsen liggen hier 150 slachtoffers.Het museum zelf toont permanent een hommage aan diegenen die hun leven lieten bij het zinken van de Titanic aan de hand van artifacts opgedolven uit het wrak. Maar daarover morgen meer.

Op een kleine zandparking naast de weg op enkele kilometers van onze laadplaats zetten we ons aan het werk. De daktent wordt op twee bouten na los gevezen. De grote dakkist, het tweede reservewiel en de drie metalen jerrycans worden van het rack gehaald en de auto in gestouwd nadat alle kisten binnenin er eerst zijn uitgehaald. Al gauw zijn we drie uur bezig maar tegen 19h30 kijken we uiterst voldaan naar het resultaat van onze noeste arbeid en koken we voor de laatste keer een avondmaaltijd. Bij het invallen van de duisternis zet ik nog éénmaal de tent op en kruipen we moe in onze slaapzakken.

Afgelegde afstand        90 km
Totale afstand       84240 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.