DAG 366

Heugelijke dag vandaag want we zijn op de kop 1 jaar geleden vetrokken vanuit België. Amper te geloven dat we al zó lang ‘on the road’ zijn maar nu loopt het toch stilaan naar zijn einde. Spijtig!

Vandaag is het Canada Day en dat is een nationale feestdag in Canada. We besluiten naar de Niagara Falls te rijden, een ommetje van 135 km vanuit Toronto.  Er zal daar heel speciaal vuurwerk zijn over de watervallen en dat willen we niet missen. De tip komt van Pardeep en Tara.

Ondanks het feit dat er veel verkeer is verloopt de rit voorspoedig tot 35 km van de eindbestemming. De auto begint weer zwarte rook uit te spuwen en de motor draait hierbij hortend. De luchtfilter heeft het probleem duidelijk niet echt opgelost. We besluiten morgen terug langs Pardeep te rijden om er nogmaals naar te laten kijken.

Niagara Falls. Ze behoren tot de grootste watervallen ter wereld en liggen tussen de USA en Canada. Ze bestaan eigenlijk uit drie watervallen. De Bridal Veil Falls, de American Falls en de Horseshoe Falls. Alleen deze laatste wordt gedeeld door beide landen. We willen ze van beide kanten bezoeken en gaan proberen de Amerikaanse grens over te geraken met ons eigenlijk vandaag vervallen 90 dagen visum. Lukt het des te beter, lukt het niet dan keren we gewoon terug naar Canada. We zien wel.

Aan de Amerikaanse grens staat nu een vriendelijke, jonge beambte die onze entry stempel uit Laredo aandachtig bekijkt, goedkeurend knikt en ons welkom heet. Shana en ik kijken elkaar even verwonderd aan. Hebben we hier iets gemist? Onze 90 dagen zijn toch verstreken?  Ik kan het niet laten toch even te vragen wat er gebeurt indien de vervaltijd is verlopen is?  ‘Just a new entry stamp,Sir!’ antwoordt de hulpvaardige beambte.

We worden er even stil van! Heeft de Fransman in de tijd ons foute informatie gegeven? Hebben wij deze van internet fout geïnterpreteerd. We snappen er niets meer van. Hiervoor hebben we New York laten vallen. Achteraf niet zo erg gezien de huidige problemen met de Defender en ook Shana kan wellicht nu onmiddellijk een job aannemen in een kleuterschool. Maar toch! Kikkerbillen van die Fransmannen maken zeg ik!

Nog namijmerend rijden we terug de USA binnen en staan we aan de Amerikaanse grens naar de indrukwekkende watervallen te zien. De Bridal Vail en de American Falls zijn helemaal van de USA, de Horseshoe Falls die we allemaal kennen van publicaties wordt door beide landen gedeeld. In de US bekijken we een film over de daredevils die op de gekste manieren de watervallen trotseerden. We wandelen rond in het Amerikaanse stadje, kuieren al de wandelpaden af aan de oevers van de watervallen en keren dan terug naar de Canadese kant. Van hieruit heb je ontegensprekelijk het mooiste uitzicht. Ook hier wandelen we de lange boardwalk af waarbij de enorme massa water zich enkele meters van je verwijderd de diepte in stort. Een prachtige regenboog verbindt de Amerikaanse en Canadese oevers met elkaar. Het stadje hier lijkt wel weggelopen uit Las Vegas en heeft volop Sinksefoor toestanden.

Zoals gezegd is het hier Canada Day, nationale feestdag dus en je kan dan ook op de koppen lopen. In afwachting van het vuurwerk, dat om 22h00 begint, gaan we eens lekker eten in een degelijk steak restaurant. Ondertussen is het al donker geworden en zien we de machtige watervallen nu feeëriek verlicht onder een heldere volle maan. Even na 22h00 barst er een spetterend vuurwerk los waarbij kosten noch moeite zijn gespaard. Met de Niagara Falls als decor en het bangelijk mooi vuurwerk konden we ons geen betere setting vinden om onze éénjarige road trip te vieren. Super!

In een uiterst trage file rijden we omstreeks 23h30 het stadje uit om terug te keren naar Toronto waar we om 01h30 aankomen. Niet zonder behoorlijke wat zwarte rook achter ons achterlatend.

Afgelegde afstand    310 km
Totale afstand      81735 km

Zet cursor op foto en druk < of > voor vorige of volgende.