DAG 214

Voor de laatste 40 km naar de grens van Nicaragua nemen we ruimschoots onze tijd, alsof we geen afscheid willen nemen van het mooie Costa Rica. De grens is zoals we ondertussen gewoon zijn…. één grote chaos, niets aangeduid, veel wachtende vrachtwagens en een groot vraagteken waar je moet zijn. Fixers kunnen je helpen maar je dient ze te betalen. Het gaat dan wel vlugger, zij kennen de weg, maar we hebben tijd. Al vragend zoeken we alles zelf uit in de onbegrijpbare doolhof van kantoortjes. Hier loopt het echter fout. Het duurt hier wel hééééél lang. Immigratie (afstempelen van onze paspoorten) gaat betrekkelijk vlot maar voor de auto moeten we aanschuiven aan één loket met een lange rij wachtenden. Als het onze beurt is, na 1,5 uur, blijkt dat ze fotocopies nodig hebben. Dus terug aanschuiven. Tweede beurt laten ze ons weten dat er nog een kopij van ons afgestempeld passpoort nodig is. Een welgemeende vloek ontsnapt me en heeft tot gevolg dat we daarna niet meer moeten aanschuiven. Oef! De hele procedure neemt een onwezenlijke 4 uur in beslag.  Maar uiteindelijk kunnen we Nicaragua binnenrijden. Hoe moeilijk kan men dingen maken?
Bye bye Costa Rica. Welcome to Nicaragua!

Het land verrast ons van de eerste kilometers. Grote, uitgestrekte, glooiende, door de zon uitgedroogde grasvlaktes. Verzorgde omheiningen met hun haciënda’s en hier en daar, tot grote vreugde van Shana, een échte cowboy te paard.  De wind waait er op los en windturbines staan dan ook in veelvoud op de heuvels of langs de weg. Blijkbaar niet zonder risisco, want even later zien we een finaal afgeknakte schroef van zo’n turbine verspinterd in het rond liggen. Even verder is waarempel een heuse volledige windturbine op drie meter van de grond afgebroken en ligt in stukken, half opgebrand, langs de weg. Serieus windje hier blijkbaar!

We rijden, niet echt gerust, al die turbines snel voorbij en genieten van de eerste positieve indrukken van Nicaragua. Onze route brengt ons opnieuw naar de kust, naar San Juan del Sur,  toeristisch, een groot strand met veel sportbeoefening zoals rugby, volley en voetbal. Knus klein stadje, leuke straatjes met mooie gekleurde huisjes en restaurantjes. Grappig detail…. de wasserij hangt de was van haar klanten te drogen op straat. We eten een ijsje en ronden happy hour af met sundowners on the beach. Het gaat er vlot in.
De voorziene plaats om te overnachten aan het strand is blijkbaar ondertussen een grote bouwwerf geworden. Geen probleem, de andere kant van de baai biedt ons een open ruimte waar we stilletjes de nacht kunnen doorbrengen. Stilletjes? Oh boy!
Tot 03h00 schalt uitbundige muziek gulzig in het rond ondersteund door het zat gebral van een hoop dronkenlappen. Onze eerste nacht in Nicaragua is een afknapper. We doen geen oog dicht.

Afgelegde afstand     172 km
Totale afstand       40600 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.