DAG 153

Langs de mooie noordelijke Peruaanse stranden rijden we dichter en dichter naar de grens van Ecuador. We zijn er klaar voor en kijken er enorm naar uit. Voor strand en zon moeten we nog even wachten. We tanken al ons Peruaans kleingeld op en rijden de grensformaliteiten tegemoet onder een zinderende hitte.

De grens van Peru en Ecuador is de meest verzorgde en mooiste die we tot nu toe gezien hebben. Keurige infrastructuur, comfortabele bureau’s en stoelen. Kortom, respect voor zijn ambtenaren. Peru uitrijden is simpel en de klus is vlug geklaard. De grens met Ecuador, wat onze paspoorten betreft, eveneens vlug afgestempeld. Voor de documenten van tijdelijke invoer van de wagen moeten we een vijf kilometer verder zijn. Aan het gebouw gonst het van drukte. In camouflagepakken geklede douanen lopen heen en weer tussen de auto’s, ze volledig uitladend en elke hoek controlerend.  Vele zaken zien we aangeslagen worden en naar het gebouw verhuizen . Aangekochte kleding, speelgoed, sterke drank…. worden om welke reden dan ook uit de wagens verwijderd. Men zoekt uiterst grondig en we houden ons hart vast. Indien ze onze auto willen doorzoeken gaan ze een énorm hoop werk op hun hals halen.

De man  die onze documenten moet opstellen wil dat we van alles fotocopies laten maken, terwijl hij een machine voor zich heeft staan. Hij verwijst ons naar een winkeltje vlakbij. Mooi niet dus! We zeggen geen geld te hebben, alleen kredietkaarten. Het is een truc van vele grensposten waarbij peperdure copies moeten genomen worden tot eer en glorie van de douane hun portefeuille. Niet bij ons dus! Als reactie legt de man onze papieren opzij en begint aan de documenten van anderen. Geen probleem, er is zoveel te zien aan deze grens dat we mooi blijven staan zonder te reclameren. Na 10 minuten pakt de man dan toch zuchtend onze documenten, zorgt zelf voor fotocopies en stelt op wat we nodig hebben.  Met alles in de hand stappen we de auto in, starten en rijden we naar de controlepost. Gaan ze onze wagen ook binnenstebuiten keren?

Ze bekijken ons, lijken te twijfelen en terwijl ze dat doen geef ik gas en ….. weg zijn wij! We worden niet teruggefloten. Joepie!

Bye Bye Peru!
Welcome Ecuador!

Onze eerste 200 kilometer leiden ons naar Guayaquil in Ecuador.. Van hieruit nemen we op 5 december 2014 onze vlucht naar de Galapagos eilanden. Voor die tijd moet de blog nog worden bijgewerkt, wat uitrusten en een veilige standplaats voor de auto vinden tijdens ons verblijf op Galapagos.

De weg naar Guayaquil is ontzettend verrassend. Wegen zo breed als landingsbanen voor vliegtuigen, in perfecte staat en met links en rechts eindeloze slierten bananenplantages. Tegenstellend zijn de bouwvallige huisjes of strobarakken waar de mensen in wonen. Hier duidelijk armer dan de Peruanen.

In de namiddag rijden we de stad binnen. We hebben een adres maar de GPS herkent het niet. Dan maar vragen, maar we worden van opnieuw van het kastje naar de muur gestuurd. Voor 2 US$ laten we een taxi voorrijden. Dit lukt maar de hostel verwijst ons naar een parking voor de auto die volzet is. Een nabijgelegen hotel brengt met zijn bewaakte parking uitsluitsel. We boeken voorlopig twee nachten.Daarna zien we wel.

Afgelegde afstand         354 km
Totale afstand           34546 km