DAG 121

De auto is klaar! We betalen de op voorhand afgesproken prijs van omgerekend bijna 100 €.  Rekening houdend dat er o.a.10 liter dure synthetische olie is in gegaan, valt dit toch nog wat mee. Raoul krijgt nog een mooie tip en met een God Bless you van zijnentwege rijden we de stad uit richting La Paz. Met de nieuwe propere diesel verdwijnt de vettige rookpluim en de wagen heeft precies een tweede adem gekregen. Nog niet de volle 100% maar daar zal de hoogte, tussen 3000 en 4000m wel mee te maken hebben. In elk geval is het stukken beter dan voordien. De rit is lang en de mogelijkheid tot eten tussen de twee steden is zowat onbestaand. We moeten toch terug langs Potosí en omdat we de binnenstad kennen besluiten we daar een stukje te gaan eten. Het is 14h00 en we parkeren de auto in een drukke straat vol rondlopende mensen. Om 15h00 keren we terug. Shana loopt, iets voor me, op het voetpad en ik loop de laatste meters via de rijweg. Terwijl ik de sleutel in het slot steek zie ik Shana wit wegtrekken en in een huilbui schieten. Haar deur staat tegen, de inhoud van het handschoenvakje over de vloer verspreid en de metalen, afgesloten cubbybox opengebroken. De inhoud is verdwenen! Er is ingebroken in onze auto en de buit is niet niks. Fototoestel, GoPro, de nieuwe gps, een oude ipod en onze twee rugzakken zijn verdwenen. Gelukkig zitten de laptops, Ipads en mijn filmcamera nog in de zwaar beveiligde en onaangeroerde schuif achteraan. Waarom de rest daar ook niet gestoken?
De GoPro en fototoestel hebben we constant nodig, ook de gps. De ipod zit vast aan de radio maar de  kabel is stukgetrokken. Nu kan je ook op straat lopen met de dingen in je rugzak maar dan loop je het risico persoonlijk overvallen te worden. Zeker geen aanrader! Alles in de schuif steken dan maar? Maar dat kan je niet altijd ongezien en riskeer je een poging tot inbraak op de schuif met een nog grotere buit tot gevolg.  We zijn beiden aangedaan en Shana komt maar niet uit haar huilbui van woede en ongeloof. Vijfenveertig duizend kilometer met Jonathan door Oost Europa en Afrika zonder enig probleem en nu op een uurtje afwezigheid, in een drukke straat, alarm op de wagen, cubbybox afgesloten mét slot en toch! Ik tracht kalm te blijven en Shana te troosten. Het fototoestel is oud en van Jonathan en mij. De GoPro heeft ze echter van haar mama gekregen. De NorthFace rugzak van iemand anders. Ze is er het hart van in en totaal van streek. We zijn hiervoor niet verzekerd en aangifte doen is nutteloos. Bij het instappen merk ik naast mijn zetel een groot en breed steekmes, wellicht hebben ze hiermee de boel opengebroken.  Ik troost me met de gedachte dat het mogelijk ook anders had kunnen verlopen. We verlaten Potosí met een uitzonderlijk slecht gevoel en rijden verder naar La Paz. Even buiten de stad worden we tegengehouden door de politie. Ze willen documenten zien. De agent krijgt Shana in de gaten die wenend en totaal ontredderd naast me zit. De agent wil weten wat er gaande is. Shana brengt hem op de hoogte, de man heeft medelijden en  laat ons zonder meer vertrekken.
Terwijl we verder rijden lukt het me Shana een beetje te troosten en bekijken we onze opties. Voor foto’s en korte films hebben we nu enkel nog een gsm, we hebben nog mijn filmcamera, rugzakken moeten we gaan kopen. We diepen onze oude gps op en besluiten in afwachting van een nieuwe deze te gebruiken voor wat nog kan. Wellicht zal ook een fototoestel moeten worden aangekocht en een nieuwe GoPro. In La Paz bekijken we even wat we kunnen vinden. Het dringt niet onmiddellijk, voorlopig moeten we maar onze plan trekken.
Spijtig genoeg hebben we nu een constant onveiligheidsgevoel en dat moet de komende dagen slijten. We gaan de cubbybox verstevigen en extra beveiligen want we zijn nog niet thuis. Dit kan nog gebeuren!

In een piepklein dorpje, ver weg van alle drukte, vragen we voor een veilige plaats om te slapen. Het kan! Maar we zijn te alert en doen eigenlijk geen oog dicht. De hele nacht liggen we wakker en luisteren naar elk klein geluidje en de straathonden die een aanval plegen op de vuilnisbak waarin we vervallen ijsroom hebben gedeponeerd.

Afgelegde afstand       338 km
Totale afstand         28725 km