USA ALASKA

BYE BYE ALASKA BYE BYE BUDDY WELCOME BACK TO CANADA

DAG 349

We hebben de nacht doorgebracht op een parking naast de weg en naast een groot bos. Terwijl ik de auto nakijk maakt Shana alvast wat boterhammen voor ons ontbijt. Een zwarte hond komt naar ons toelopen en kijkt verlangend naar ons brood. Ik deel het met hem en we vragen ons af vanwaar hij komt. Buiten de ons omringende bossen zien we niets. De hond is verzorgd, blinkende pels en niet ondervoed alhoewel hij ons eten wel binnenschrokt. We vragen ons af of hij verdwaald is. Ik merk dat hij een identificatieplaatje heeft aanhangen. Zijn naam is Buddy en er staan twee telefoonnummers bij. Aangezien we zelf niet kunnen bellen proberen we auto’s te stoppen maar iedereen rijdt door. Ik besluit terug richting North Pole te rijden, ook al is dat 50 km van ons vandaan. We kunnen Buddy toch niet zo maar achterlaten. De hond is groot en hem in de krappe ruimte van de auto te krijgen is niet simpel. Shana vliegt op de cubbybox en Buddy mag op haar stoel. Vijf kilometer terug zien we een tankstation. Misschien kan iemand daar het baasje opbellen. Er staan wel auto’s maar verder roert er niets.  Geen gehoor!
Een auto komt de oprit op en ik hou hem tegen. De man wil ons helpen en belt het telefoonnummer op Buddy’s plaatje. Ik krijg Buddy’s  baasje aan de lijn die heel verbaasd laat weten dat hij binnen 10 minuten zijn hond zal komen oppikken.

Enkele minuten later stopt een versleten pickup langs ons. De man is blij, dankt ons en roept Buddy naar zijn auto. Maar de hond wil liever met ons mee en gaat aan onze deur staan. We moeten er allen om lachen.We nemen afscheid en vervolgen onze weg. Het baasje mét Buddy steekt ons even verder voorbij en draait achter onze eerdere slaapplaats een weg in die wat verscholen achter de bomen ligt. Veertig meter verder staat een huisje.
Djeezes! We beseffen plots dat we eigenlijk de hond hebben meegenomen van zijn kleine wandeling op enkele tientallen meters van zijn baasje. Helemaal niet verloren gelopen!  We proesten het uit van het lachen!

Delta Junction is het einde van de Alaska Highway die we nu tot in Canada gaan volgen. In Tok, ons bekend van de heenweg, eten we iets alvorens onze weg verder te zetten. Ik maak we wel wat zorgen want heel soms knarst de motor even om dan weer normaal te draaien. De oorzaak vindt ik niet en buiten de peilen van alle vloeistoffen in het oog houden kan ik weinig meer doen. In Calgary Canada is een Land Rover garage en kunnen we er even naar laten kijken. Van Tok naar Chicken en onderweg zien we langs de weg goudzoekers de rivierbedding opscheppend in grote op diesel aangedreven schudders. Je verwacht dat midden in de wildernis, maar hier gebeurt het gewoon langs de weg.Misschien kunnen wij met ons appelsienzeefje …… ?

Tegen de avond bereiken we, na een 5300 km lange rondrit in Alaska, de grens met Canada.  Alles verloopt vlot en na vijf minuten mogen we Canada binnen in the middle of nowhere.

Bye Bye Alaska    Welcome back to Canada.

Afgelegde afstand    519 km
Totale afstand      74570 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

 

DAG 348

Ik vergis me van uur waardoor we eigenlijk een uur langer slapen dan gepland, tot grote vreugde van Shana. Het laatste stuk naar Fairbanks is geasfalteerd en schieten we snel op. Even inkopen doen en de was. De auto zit helemaal onder de modder en je kan niets vastpakken of je bent vuil. Ook hij verdient een goede wasbeurt. Nog even de tanks vullen met diesel en we rijden de stad uit.

Onze eerstvolgende top is North Pole, even ten zuiden van Fairbanks. Hier sturen de kinderen van de hele wereld hun wensen naar de kerstman. Adres: Santa Claus North Pole en ongelooflijk maar waar de brieven en kaarten komen hier aan. Het mini stadje is er helemaal op ingespeeld. De verlichtingspalen zijn wit en rood geschilderd en zien er uit als oversize lekstokken. Aan de huizen staan nog opgetuigde kerstbomen en een reuzegrote kerstman staat naast de highway. Een grote winkel verkoopt alleen kerstartikelen, ook in de zomer.
Honderden brieven van kinderen aan de kerstman hangen hier aan de muur. Zó schattig!

Een 50 km voorbij North Pole zetten we ons langs de weg. Bedtijd!

Afgelegde afstand       292 km
Totale afstand         74051 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

 

DAG 347

Op het afgesproken uur, om 08h15, staan we aan de inkom van Deadhorse Camp. Hier nemen we een shuttlebusje naar de Arctic Sea en door het hoog beveiligde Prudhoe Bay. We delen de bus met nog een tiental andere reizigers. De zon staat fel te schijnen in een volstrekt hemelsblauwe lucht. Het geluk lacht ons toe, het is of de natuur ons wil belonen voor wat we allemaal hebben moeten doorstaan. De shuttle brengt ons via boorputten, verbonden met een hele reeks pijpleidingen naar ons ultieme eindbestemming. De pakweg 12 km wordt heel rustig afgelegd, hier en daar stoppend om naar naar vogels, meeuwen, eenden en één zwaan te kijken. En dan komen we aan het eindpunt en het uitzicht doet ons echt naar adem happen.

Zo ver we kunnen zien strekt de bevroren Arctic Sea helemaal tot aan de horizon.De witte ijsvlakte steekt prachtig af tegen de blauwe hemel en het beeld is betoverend mooi. Het stukje aan het strand is water met hier en daar drijvende ijsschotten. Shana wil absoluut haar voeten in het water steken en zoals verwacht is het ijskoud. We krijgen zoveel tijd als we willen en kijken onze ogen uit op zoveel pure schoonheid. Er kruipt ontroerdheid in mijn  keel en ik besef tenvolle wat we beiden hebben gepresteerd en hoe waanzinnig avontuurlijk de reis is geweest. Eigenlijk amper te vatten! Ik laad dan ook de prachtige omgeving in me op, voor altijd, wetende dat dit voor mij het laatste beeld van Prudhoe Bay en de Arctic Sea wordt. Dankbaar ook voor de kans die we hiervoor hebben gekregen.

We wandelen nog even langs de bevroren zee en nemen dan de bus terug. Een Duits meisje vertrekt nu met haar auto naar Ushuaia. Helemaal alleen! De auto is een kleine 4×4 cabrio(?????) met achteraan een fiets. Ik bewonder haar moed en wens haar het allerbeste toe. Eerlijk gezegd, denk ik niet dat ze beseft waar ze aan begint.

We zijn hier klaar, pikken de auto op en vertrekken terug richting Fairbanks. Opnieuw die helse rit en de trucks die nu hele wolken stof doen opwaaien waardoor we soms geen meter voor de auto zien. En de stenen? Jawel, drie raken ons opnieuw maar nu kleine sterren achterlatend.Ongelooflijk wat die voorruit kan verduren!

 De Antigun Pass is nu helemaal bedekt met sneeuw, enerzijds wordt hij hierdoor nog mooier in zijn witte omgeving maar ook een pak gevaarlijker, in plaats van te stijgen moeten we nu de steile helling af. Hallucinant!

Op 200 km van Fairbanks stoppen we voor de nacht. We hebben nog wat aardappelen, hamburgers en spinazie en we maken een heerlijke maaltijd op de motorkap van onze Land Rover. De koude ligt nu achter ons en dat merken we aan de muggen. Ze zijn er nu en het zijn hééééél grote!

Afgelegde afstand      608 km
Totale afstand        73759 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

 

DAG 346

De dag van gisteren is lang geweest én vermoeiend. Pas om 09h30 krijgen we ons zover om uit onze ijskoude tent te kruipen. Ook dit hebben we overleefd. Rondom ons is alles wit. De dikke laag ijs die vannacht de auto bedekte is verdwenen. De Webasto heeft zijn werk uitstekend gedaan. We plooien alles op en maken ons gereed om de laatste 160 km te overbruggen. Een 10 kilometer verder duiken 5 mannen op uit de vlakte. Twee van hen plooien een tent op. Ook zij hebben de blizzard blijkbaar moeten ondergaan. Respect!

De slechte weg heeft opnieuw de beschermplaten van de remschijf  losgerukt. Ze moeten worden vast gemaakt en dat doe ik langs de weg met zipstrips, gekocht in Valdez.

We zien kuddes kariboes langs de weg, de mannetjes met hun groot prachtig, fluwelen gewei. Ze zijn schichtig en wanneer we met de auto naderen vluchten ze weg. Vrachtwagens, in de vroege ochtend vertrokken vanuit Prudhoe Bay, komen ons nu mondjesmaat tegemoet. Sommigen verminderen snelheid wanneer we elkaar kruisen, anderen echter niet en daar worden wij het slachtoffer van. Een grote tankwagen passeert ons in volle snelheid. Er volgt een enorme knal en de voorruit van de Land Rover, reeds zwaar beschadigd in Bolivië, krijgt nu een megagrote hit. Even links beneden mijn gezichtsveld laat een opgeworpen steen een vuistgrote ster na met uitschieters over de hele breedte van de voorruit. Glassplinters vliegen in het rond en raken mijn stuurhand echter zonder te kwetsen. Ik heb mijn jas nog aan waardoor mijn armen beschermd zijn en de splinters vallen in mijn schoot en op de vloer.De impact is groot geweest maar we zijn er weer heelhuids mee weg geraakt..

Tegen de middag bereiken we Deadhorse. Het laatste stuk van de weg is volledig weggezakt en men heeft een nieuwe weg moeten aanleggen. Verder dan deze plaats kom je niet met je eigen wagen. Prudhoe Bay, waar alles gericht is op het winnen van gas en olie, wacht op ons 12 km verder. Door het drama van 9/11 is de plaats niet meer toegankelijk om veiligheidsredenen. De enige manier is een shuttlebus reserveren die je naar de Artic Sea brengt. De reis van onze Land Rover stopt in Deadhorse, die van ons in Prudhoe Bay. Die bus plannen moet 24u op voorhand om veiligheidsredenen en is het eerste wat we doen. We hebben geluk en mogen mee op de tour van 08h30 de volgende morgen.

Deadhorse is geen stad als een ander. Je moet hier niks verwachten. Het lijkt wel een rommelig industrieterrein waar alles draait om materiaal, huisvesting en toeleveranciers. Niemand woont hier. De arbeiders werken 12u/per dag twee of drie weken aan een stuk en hebben dan twee of drie weken verlof.  Eten,vluchten en huisvesting voor hen is gratis. Overal zie je materiaal staan of liggen, trucks, bulldozers, pijpleidingen, grote hangars vol materiaal en hotels waar de arbeiders slapen. Ook wij kunnen er terecht maar de prijs is NUTS!  Waar de auto’s kunnen parkeren hangen elektrische kabels die aangesloten worden op een stekker in elke auto. Kwestie van de batterijen warm te houden. Rondom de plaats zien we overal ijsvelden. We tanken de auto alvast vol voor onze terugweg en ondanks het feit dat olie hier vlakbij wordt gewonnen betalen we er een forse prijs voor.

Bij het tanken merk ik dat de rechter achterband aan het leeglopen is. Bij nazicht zien we inderdaad een kleine scheur. Herstellen heeft nog weinig zin want de band is écht totaal op. We rijden naar een plek waar ik het wiel kan vervangen en ook de beschermplaten van de remschijf zijn weer los gekomen. De zipstrips van Valdez hebben het gewoon begeven. Waarschijnlijk weer Chinese rommel! Terwijl ik het achterwiel vervang tracht Shana alsnog de platen terug vast te zetten. Op het moment dat mijn werk erop zit komt een trucker met ons babbelen en vraagt me heel verwonderd waarom ik Shana onder de auto laat werken en niet zelf het werk doe. ‘She has to do her share of the burden, sir!’  De man reikt ons een rubberen riem om de platen vast te zetten en ik krijg er nog één reserve ook. Toffe en behulpzame kerels, die mannen uit Alaska. De kapotte dingen geraken weer hersteld en  de rest van de dag zetten we ons in het restaurant van één van de hotels. Om 21h00 rijden we even voorbij de laatste gebouwen en beschut achter een grote heuvel kiezel zetten we onze tent op voor de nacht. Achter een andere heuvel staan twee overlanders uit Florida, ook met een tent op het dak. Het zijn twee broers, één maand onderweg en één broer kan het licht en de koude niet gewoon worden en wil naar huis. Al na één maand? Wat een watje!

Afgelegde afstand     210 km
Totale afstand        73151 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.