Uruguay

DAG 262

Mijn kredietkaart blijkt nog steeds niet te werken ondanks de herstelpogingen van de bank. Niet leuk maar ook niet het einde van de wereld. Ik zie niet direct een oplossing hiervoor dus zullen we op de een of andere manier onze plan moeten trekken. In het slechtste geval kan ik nog steeds Shana verkopen. Toch?

De was wordt, op wandelafstand van de camping, weggebracht en zal tegen de avond klaar zijn. Super!  Voor de rest van de dag relaxen we. Babbeltje hier, babbeltje daar en gelukkig voor ons dat wij Vlamingen behoorlijk taalvaardig zijn. We switchen vlot tussen Nederlands, Duits, Engels, Frans en de Spaans taal.

Het is een koude dag, maar we zitten toch allemaal buiten. Er is een grote gemeenschappelijke ruimte met keuken en open haard. Op het gemeenschappelijk gasvuur koken we ons avondmaal dat we gezellig bij het knetterend vuur van de haard opsmikkelen. Reuze camping en allemaal toffe mensen. Iedereen praat met iedereen en het wordt een gezellige avond.
Eindelijk een échte overlandcamping zoals ze moeten zijn.

PS Nog steeds geen nieuws ivm de verzekering. Begint te spannen!

Afgelegde afstand      5 km
Totale afstand   47314 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

DAG 15

 

Joepie, stralend zonnetje, goed geslapen en we zijn er klaar voor. Brasil, here we come! In de voormiddag regelen we op twee plaatsen onze papierwinkel om de wagen zonder problemen de grens van Uruguay terug over te krijgen. Alles verloopt vlot, iedereen staat klaar om ons te helpen want niettegenstaande nog steeds in Uruguay wordt hier al hoofdzakelijk Portugees gesproken. Chinees dus voor ons! De toren van Babel is er niets tegen. Het lukt ons op één uur tijd alle documenten te regelen en als beloning krijgen we een keurig stempeltje in onze nog maagdelijke paspoorten. Op een stoffig terrasje zetten we ons in Chui neer om aan de blog te werken. We staan wat achter en willen dit zo snel mogelijk inhalen. Straks of morgen steken we de grens over en zal het volgende bericht vanuit Brazilië zijn.
Goodbye Uruguay!
Welcome to Brasil!

Afgelegde afstand     207km
Totale afstand            554km

DAG 14

07h15 ons hoofd voorzichtig uit de tent stekend, na een rustige en probleemloze nacht, zien we …….. NIETS. Een dichte mist ontneemt ons elk zicht verder dan 10m. We hopen dat alles snel zal opklaren en snakken naar een heerlijk winterzonnetje.

Niet dus!
Hemeltregend traag, omwille van het slechte zicht rijden we verder . De dichte mist blijft hangen speelt ons parten. Via La Pedrera sukkelen we verder naar Cabo Polonia, schiereiland aan de Atlantische Oceaan. De ‘couleure locale’
wordt hier bepaald door lokale kunstenaars, wonend in een geïsoleerd dorpje zonder electriciteit en te midden van, door de continue wind, wandelende duinen, pinguîns en zeeleeuwen. Van dit alles zien we ….. NIETS. Dikke erwtensoep houdt ons nog steeds gezelschap. We dienen nog even te vertoeven  in het land van de blinden. Wat ons opvalt de laatste dagen is dat we zowat alléén rondrijden, er is zogoed als geen verkeer. Rustig dus!

Punta del Diablo, schilderachtig vissersdorpje, een winters spookdorpje duidelijk wachtend op de gezellige drukte van de zomer, bezaaid met nu lege vakantiehuisjes. We kopen wat eten in en geraken aan de praat met een gringo, een aldaar, reeds enige jaren, wonende uitgeweken Amerikaan. De man heet John en vertelt honderuit, blij een Amerikaanse conversatie te kunnen voeren met ons. We moeten volgens hem absoluut naar het Nationaal Park de Santa Teresa gaan. Op weg daarheen  kruisen we onverwachts de Tin Can Truck met het Luiks Koppel. We stoppen beiden  en wisselen wat informatie uit. De truck van zes ton heeft echter reeds brokken.  Eén van de voorste, splinternieuwe veren heeft het begeven.  Ze zullen de weg naar herstelling voorzichtig dienen af te leggen. Ondertussen heeft de mist plaats gemaakt voor ons zalig winterzonnetje.  We bezoeken de botanische hof van het national park met zijn héél knap serregebouw.

Shana, als kleuterjuf, wil graag de locale schooltjes bezoeken om een vergelijking te kunnen maken met deze van België. Het eerste piepklein schooltje dat we tegenkomen is de Escuela Rural n°70 , Gral Leonardo Olivera. Shana met een in een woordenboekje opgezocht zinnetje ‘Buenas Dias, llamo Shana, soy de Belgica, soy professora, es possible de visitor su escuela?’ ( ik vraag net aan Shana of professora één of twee ff  heeft en één of twee ss en krijg het volgende antwoord
één frak en twee sokken, papa……). Met de intense passie voor haar vak , de schroom zichtbaar op haar gelaat met een minimummetje aan Spaans, maar met de durf eigen aan haar karakter, zie ik haar vanuit de auto het schooltje binnenstappen. Op dat moment overvalt mij een enorm gevoel van trots. Wow! Een kwartiertje later zie ik haar terug verschijnen met een brede glimlach van oor tot oor. Overenthousiast en struikelend over haar woorden vertelt ze honderduit over de vriendelijke ontvangst en de lachende gezichtjes van de kindjes.  Ze neemt alles op als een leergierig sponsje en schrijft al haar ervaringen uitgebreid op om er later iets mee te doen.
Ook in de escuela N°29 José Ignacia Uriarte, een school van 8 klassen, krijgt bezoek van Shana. Ook hier wordt ze uitermate vriendelijk ontvangen. Gelukzaligheid spat van Shana af. Ongelooflijk en dit toch met zo beperkte kennis van het Spaans. Man, oh, man, je moet het maar doen. Hier zit wel een supertrotse papa.

Tegen de grens van Brazilië ligt het Nationale Park SanMiguel met zijn, door de Spanjaarden in de 18de eeuw gebouwd fort , dat ondanks de openingsuren gesloten is. Geen nood, we plooien onze tent open naast het oude fort,laten het in de laatste zonnestralen drogen, zetten onze zeteltjes buiten en genieten van een magestraal uitzicht over een eindeloos heuvelachtig  landschap. Shuy laatste Uruguyaanse drukke, tax free stadje vóór de Braziliaanse grens wordt onze laatste rustplaats in Uruguya. We moeten hier nog documenten regelen om onze auto de grens over te krijgen maar dat is werk voor morgenvroeg.
Tot morgen!

Afgelegde afstand      206km
Totale afstand             347km

DAG 13

Bij het eerste daglicht nemen we de schade op. Alles heeft gelukkig standgehouden buiten het feit dat we nog steeds hondsmoe zijn en de tent helemaal nat is.  We plooien alles maar op, met de gedachte ze later te laten drogen.
Verder nu naar Punta del Este, naar het bekende kunstwerk op de Playa Brava ‘La Mano en la Arena’ ( de hand in het zand). De sculptuur van ijzer en cement steekt slechts met de vingers uit het zand.  Het staat symbool voor de naar hulp reikende hand voordat men in de golven ten onder gaat. Opgedragen aan alle zwemmers en vissers die voor de kust zijn omgekomen. Op naar Punta del Este, het Sint-Tropez van Uruguay. Hier is alles uitermate verzorgd en proper. Prachtige appartementblokken wisselen af met onwaarschijnlijke grootte en bijzonder mooie supermoderne villas. Je kan je ogen niet geloven zo mooi. Wat ons betreft verdwijnt Sint-Tropez hier schamelijk in het niet. Van Punta del Este naar Faro José Ignado, uitzicht met vuurtoren.

De finale van de wereldbeker in gedachten rijden we naar Rocha,  stadje van enige grootte, op zoek naar een TV-scherm . Dat had je gedacht! Héél de stad hebben we rond gereden, alle cafés, restaurants en hotels waren gesloten. Hoe we ook zochten, géén scherm. Het zal toch niet waar zijn zeker! Teneinde raad en met nog één oplossing in onze gedachte rijden we route 10 af op zoek naar een benzinestation. Bingo! Ernaast ligt zoals verwacht een restaurant en genietend van een dikke chocoladetaart ( Shana) volgen we enthousiast de finale  Argentinië – Duitsland ( 0-1). Eén ding leren we hier, Uruguayanen moeten niets van Argentijnen. ‘Ze lopen naast hun schoenen’, zeggen ze hier.
Vlak naast het militair kamp van La Paloma slaan we ‘s avonds onze natte tent op. Hopelijk is ze morgen droog.

Afgelegde afstand    207km
Totale afstand           347km

DAG 12

Van de spanningen gisteren waren we beiden  echt moe geworden. De fut was er uit. We hadden geen zin meer om op het late uur en in het donker de tent nog op te zetten. Nu biedt onze Defender twee mogelijkheden. Om te slapen gebruiken we de tent die opgeplooid op het dak ligt,, comfortabel en ruimtelijk. In noodgevallen kunnen we nu ook in de auto slapen of hopen we dat althans. Op de  laadvloer van de wagen, achter de voorste zetels staan 7 aluminium kisten geschaard rond de ijskast. De kisten bevatten al onze benodigdheden alsook de wisselstukken. In geval van nood kunnen we hierop een licht metalen plaat leggen. Daarop nog een luchtmatras en slaapmatrasje en we hebben een tweede slaapkamer. Dat het plafond van de wagen 15 cm boven ons hoofd zit, moeten we erbij nemen. Het is géén Hilton hé.

We parkeren ons in de nabijheid van een benzinestation en brengen alles in gereedheid teneinde de tweede optie uit te proberen. Het is ondertussen zowat 23h30 en we zijn echt uitgeteld.  We murwen ons  op een komische manier in de zéér beperkte ruimte, beklemd tussen de ijskast en de zijdeur aan. Onze ogen sluitend voor een welverdiende nachtrust, maar ook om het plafond vlak voor onze neus niet te zien, zeggen we elkaar slaapwel. Althans dat dachten we. De ruimte is zo krap dat we amper kunnen keren of draaien laat staan deftig te slapen. Het lukt ons de nacht te overleven, we zijn echter totaal geradbraakt Man, oh man! Slechts éénmaal in België uitgetest gedurende 15 minuten leek ons dit een haalbaar idee. Niet dus! We nemen ons voor in de toekomst nog alleen de tent te gebruiken, ten koste van een stuk veiligheid maar ten gunste van onze knoken. We rijden nu éénmaal niet in een truck met alle voorzienigheden. Onze manier van reizen is soms harde labeur, potteke koken naast uw achterwiel in weer en wind, koud water voor het wassen. Als het regent, slapen in een natte tent of schuilen achter het stuur. Het is onvoorstelbaar mooi om de wereld te zien, doch wij dienen dit te doen zonder enige vorm van luxe zelfs op het primitieve af. Niet iedereen kan dit aan. Je moet er de juiste ingesteldheid voor hebben en die hebben we beiden. Dit is fun hoe dan ook. We love it!

Het lukt ons met waar geteisterde ledematen en wallen onder onze ogen, zo groot als die van Amsterdam, te ontbijten en in oostelijke richting te rijden via de kust naar Punta del Este. Het is een onwaarschijnlijk mooie, panoramische route. De lucht is hemelsblauw met hier en daar een wit wolkje en een zacht zonnetje, kortom een perfect begin.

Put a candle in the window, but I feel I’ve got to move.
Though I’m going, I’ll be coming home soon.
‘Long as I can see the light.

Pack my bag and let’s movin’, cause I’m bound  to drift a while.
Well I’m gone, you don’t have to worry.
‘Long as I can see the light.

Guess I’ve got that old trav’lin’ bone
cause this feelin’ won’t leave me alone.
But I won’t, won’t be losing my way,
‘Long as I can see the light.

                                               ( John C. Fogerty-CCR)

Tegen een  rustige pakweg 60 km/u dompelen we ons welwillend in het prachtige Uruguay,wat een tegenstelling met Montevideo. De weg is uitstekend en slingert zich langs de kust. We nemen onze tijd om alles koortsachtig in ons op te nemen. Eten doen we in Maldonado, op een rustig pleintje met een prachtig roze kerk. Daarna richting Casa Pueblo, gebouwd door de wereldberoemde kunstenaar Carlos Paez Vilari uit Uruguaya. Het exentrieke, spierwitte gebouw, nu incl.museum en hotel, ligt aan de Punta Ballena vlakbij Punta del Este. Het uitzicht op de Atlantische Oceaan is adembenemend en de zon glinstert zich een pad over de zachte branding. We lopen door het museum waarin talrijke, prachtige werken van de kunstenaar zijn tentoongesteld. Op een flatscreen vertelt hij zijn boeiend levensverhaal en zijn avontuurlijke, omzwervingen per vliegtuig, boot, paard, kano, fiets over zowat gans de wereld. Wat blijkt nu uit zijn verhaal dat zijn zoon één van de 16 overlevenden was van het vliegtuigongeluk in de Andes waarover we enige dagen terug op onze blog hebben bericht. Van toeval gesproken!

De dag zit er op en we zoeken ons een vijf sterrenplaatsje vlak naast de zee. Onze vorige destructieve, nacht in gedachte kiezen we resoluut voor onze slaapplaats op het dak. De suite laat we maar zeggen. Alleen was ik één ding vergeten. Het is ontzettend mooi om zowat op het strand te slapen, doch men moet met het donderend geraas om kunnen van de, in de branding, brekende golven. Dat lukte dus nu niet. Bovendien steekt een hevige wind op gepaard gaande met een overvloedige, natte regen. Je kent hem wel, vijf druppels en je bent kletsnat. Nog wennend aan de kou hadden we de tent volledig afgesloten met gevolg dat de condensatiedruppels  ‘s morgens massaal aan ons plafond hingen.

Afgelegde afstand     117km
Totale afstand            141km

image1