Mexico

FROM MEXICO TO USA BACK TO MEXICO AND BACK TO THE USA IN ONE HOUR

DAG 277

De wekker staat op 06h00 maar we zijn al wakker om 05h30. We maken ons snel klaar en laden onze bagage de auto in. Er is amper verkeer, de stad moet nog ontwaken en we rijden het centrum uit langs de lege straten. De grens Mexico/USA ligt een 240 km van ons af, een peulschil. Het stuk tussen Monterrey en de grensstad Laredo is gevaarlijk gebied. Vanaf hier beginnen de horrorverhalen van kidnapping, carjacking, moorden, enz… verhalen die we, vanaf we Mexico zijn binnengereden, dagelijks mochten horen.  Dit is één van de gebieden waar de drugstrafiek richting USA zijn hoogtepunt bereikt . Misschien leiden al deze verhalen op de duur wel een eigen leven en moet je ze met een korrel zout nemen, maar toch.…   Alle reizigers die we tegenkomen blijken geen tijd te verspillen en racen dit stuk door. Feit is dat hoe dichter we de grens naderen hoe meer zwaar bewapend leger we tegenkomen. We besluiten geen risico’s te nemen en de kleine dorpen te vermijden. De snelweg biedt uitkomst, we verplaatsen ons hier sneller en minder opvallend.

Aan een checkpoint moeten we onze Mexicaanse permit afgeven en verwijzen ze voor teruggave van onze eerder betaalde waarborg van 400 US$, naar een verdere locatie. Zoals gebruikelijk staat nergens iets aangeduid en moet je het zelf maar uitzoeken. In de omgeving van de grens betalen we twee dollar tol aan een brug en komen dan op een brede baan die in 10 à 15 rijvakken is verdeeld. Overal is het een aanschuiven van jewelste. Het blijkt de grens te zijn. Een douane beambte vraagt ons vriendelijk in het Engels uit te stappen. Het blijkt dat we de Mexicaanse grens zijn overgestoken zonder het te weten en nu aan de Amerikaanse staan. Onze waarborg???? Omkeren kunnen we niet dus moeten we eerst de grens met USA over. De beambten zijn heel beleefd en staan allen in bewondering naar de auto te kijken. ‘ Never seen a car like this,’ zeggen ze.
Een vrouwelijke beambte vraagt of ik een snorkel heb. Ik kijk haar even verbaasd aan om dan tot het besef te komen dat ze niet onze duiksnorkels bedoelt maar wel deze van de auto.  In tegenstelling tot wat we verwacht hadden wordt de inhoud van de wagen amper bekeken. WELCOME TO THE USA! Nog even aanschuiven aan immigratie. Of we een ESTA hebben? Jawel, maar in feite is hij niet nodig. Formulier I-94 had voor ons voldoende geweest. De Amerikaanse verzekeringsmaatschappij heeft haar huiswerk niet goed genoeg gedaan. We krijgen een Visa voor 90 dagen en een onooglijk, en USA onwaardig bescheiden, stempeltje in ons paspoort. Er zit zelfs bijna geen inkt op. Eerlijk gezegd hadden we er één verwacht een blad groot.

Maar wat met onze 400 US$? Die kunnen we toch niet achter laten. We besluiten terug naar Mexico te rijden, om alsnog onze waarborg  te recupereren.  De US douane laat ons ongemoeid de grens oversteken, opnieuw tol betalen aan de brug en we zitten terug op Mexicaans grondgebied, maar een echte grens zien we nog steeds niet. We moeten het echt navragen en worden uiteindelijk verwezen naar een gebouw met grote parking een stuk van de weg. De teruggave van onze 400 US$ gebeurt vlot na een release van onze Defender. Maar we hebben geen exit stempel van Mexico. Dit betekent dat we eigenlijk nooit Mexico hebben verlaten en hierdoor onze verblijfstermijn gaan overschrijden, wat dan weer zou resulteren in het feit dat we later het land niet meer in kunnen. Dat denken we althans! Een stempel kan maar tegen afgifte van de permit zegt een arrogante Mexicaanse douanebeambte met een kop die er nóg arroganter  uitziet. Dat deze eerder al is afgegeven valt in dovemansoren. We vragen het na maar de afgifte van de permit blijkt gelukkig voldoende te zijn. Een exit stempel is niet meer nodig.

Van Mexico terug naar de grens van USA. We nemen hetzelfde rijvak, dus de douanebeambten kennen ons nog en laten ons ongemoeid passeren. Eindelijk kunnen we écht de Verenigde Staten binnenrijden zonder omkijken.
Vanaf Panama tot hier hebben we 12.324 km afgelegd. Niet niks!
Bye Bye Mexico. Welcome to the USA!

Eerste stop is Houston en de weg daarheen door Texas is wat eentonig. Rechts en links van de snelweg liggen uitgestrekte grasvlaktes. Overal zie je de fastfood restaurants: McDonald’s, Burger King, Wendy’s, Waffle House, Poppeyes, Denny’s, enz… aan ongezond eten geen gebrek. Autoverkopers showen honderden blinkende wagens voor verkoop, overal wapperen vlaggetjes. De snelweg is breed, in perfecte staat en de max snelheid is 75 miles/h, bijna 110 km/h, maar iedereen rijdt sneller. Geen potholes meer en geen speedbumps, het schiet lekker op en de afgelegde afstand wordt groter en groter.

Tegen de avond draaien we de oprit op van een Shell tankstation. We mogen hun parking gebruiken om te overnachten. Super!

Afgelegde afstand                488 km
Totale afstand                  49938 km

DAG 276

Monterrey
Er is vannacht, Mexico tijd, vanuit Nederland een mail binnengekomen met betalingsinstructies. In de ochtend regelen we de betaling en kort na de middag sturen hen bewijs van de transactie. Al ons werk zit erop, we kunnen nu alleen maar wachten op het doorzenden van de polis. Hoe snel werken de Amerikanen en hoe snel de Nederlanders en kan dit alles nog voor het komend weekend?

Snel, héél snel! Het afschrift van onze betaling werd om 12h30 Mexico tijd doorgestuurd naar Nederland en anderhalf uur later al krijgen we de polis gemaild. Yes! Yes! Yes! De muren van het hotel daveren van onze vreugdekreten. Wat een onnoemelijke moeilijke weg om aan een verzekering voor USA/Canada te geraken. We danken dan ook het Assurantie kantoor Alessie te Rotterdam dat er in geslaagd is dit voor ons rond te krijgen daar waar een 15 tal aangeschreven Amerikaanse agentschappen amper van hen iets lieten horen. Dank U wel!

De deur naar de USA mét Alaska én daarna Canada staat nu wagenwijd voor ons open tenzij men aan de grens moeilijk gaat doen maar dat verwachten we niet. Ik kan nog altijd Shana in bewaring geven!
De spanning van de laatste dagen valt als een blok van ons af. Oef! Het is ons wéér gelukt. We bedenken dat al diegenen die achter ons aankomen het héél moeilijk gaan krijgen. Amerika is sinds 11/9 zó getraumatiseerd en de regels zó streng dat ze blijkbaar nog maar weinig uitnodigend blijken te staan tegenover bezoekers. Er gaan méér deuren dicht dan open. Na wat hen overkomen is kan je daar wel begrip voor opbrengen.

Shana en ik besluiten morgen héél vroeg te vertrekken om de laatste 250 km naar de Amerikaanse grens af te leggen. En zo, als zó dikwijls al, in de nabijheid van grenzen voelen we wéér die stuwende wind in onze rug en lonken we weer welwillend en nieuwsgierig beyond the horizon.

Afgelegde afstand        0 km
Totale afstand     49450 km

DAG 275

Monterrey
Ontbijt in hotel Ibis. Het uitnodigend zwembad van het Novotel ligt onder het raam van onze kamer maar is voor ons niet toegankelijk. Wat frustrerend maar we hebben hier toch geen tijd voor. Sam, een inwoner van Monterrey, heeft onze auto gespot die voor het hotel staat en een bericht op de blog gezet. Hij heeft óók een Defender en nodigt ons uit om samen de bergen in te trekken. Maar hoe graag we ook zouden willen, er moeten een reeks super dringende zaken worden afgehandeld willen we onze reis kunnen verderzetten. Wat ook mooi is, hij heeft de blog vertaald en gelezen dat we problemen hebben met onze remmen. We krijgen van hem de informatie dat, enkele kilometers van ons verwijderd, een heuse Landrover dealer is. Ze verkopen de laatste nieuwe Defenders….. én ze hebben ook wisselstukken. Mooi toch? Thanks Sam!!!

De Landrover garage is écht vlakbij en na vijf minuten rijden we hem de oprit op pal vóór de showroom. Terwijl ik te woord wordt gestaan door een knappe receptioniste stromen de executive burelen leeg en komen ze allen rond de auto staan. Er worden foto’s genomen en druk over en weer gepraat. We worden doorverwezen naar de CEO, de heer Ramos Garza. Als échte Vips, mooi in het Engels, worden we met een big smile ontvangen het wordt handenschudden met iedereen. Ze kunnen het amper geloven als we uitleggen van waar we zijn vertrokken. En ja…. ze kunnen de remmen nakijken en ja….. indien nodig hebben ze wisselstukken. Er valt een pak van mijn schouders, per slot van rekening moeten we nog heel wat afstand afleggen. Ze willen onmiddellijk beginnen en of ze ons in afwachting terug naar het hotel mogen brengen. Klasse! Pure klasse!

Terug in hotel Ibis controleer ik onmiddellijk mijn mails op berichten van de verzekering. Het nieuws is niet goed. Géén ESTA = géén verzekering. De Amerikaanse maatschappij neemt geen genoegen met het wettelijke formulier I-94. Dit betekent dat we alsnog een ESTA voor ons beiden moeten aanvragen.Dat kan electronisch en indien alles ok is kan je aanvraag binnen de 72u verwerkt worden. Lang als je bedenkt dat we hierdoor eigenlijk weer vastzitten.Bovendien dient daarna de verzekerings kwestie nog geregeld te worden.

De aanvraag voor een ESTA is eigenlijk simpel, alleen moet de betaling gebeuren met een kredietkaart en de mijne …… juist ja! Jonathan en mijn zussen zijn niet te bereiken dus schakel ik Paul en Marie-Rose in, hechte vrienden voor het leven. En uiteraard zijn ze blij ons te kunnen helpen met het invullen van de formulieren op hun laptop én de betaling voor te schieten.  Super zo’n vrienden! Maar dan loopt er iets fout. Mijn aanvraag gaat vlot maar die van Shana niet. Wanneer Marie-Rose alle vakjes zit in te vullen heeft ze plots een time out waardoor ze niet weet of de betaling nu opgenomen is of niet. Gek genoeg, je kan het gewoon niet onmiddellijk controleren. De enige optie is wachten op hun request for payment die, ongelooflijk maar waar, zeven dagen kan duren. Opnieuw ingeven dan… maar ook dat lukt niet want tweemaal met hetzelfde paspoortnummer mag niet! Je zou voor minder een stuk uit je tafel bijten bij zoveel administratieve onzin. Via skype overleggen we en besluiten gewoon even af te wachten. Niets aan te doen! Ik zit er écht mee dat ik Paul en Marie-Rose een hoop stress aan het bezorgen ben. Terwijl zij al lang in hun bed liggen en voor ons de dag gewoon nog wat verder loopt krijgt Shana opeens mails binnen over onze ESTA: Jan T. = approved /Shana T. = approved.  Joepie!!!!!  En een pak sneller dan we hadden verwacht. Ik laat onmiddellijk een mail naar Paul en Marie-Rose dat alles ok is. Dank U wel !!!!!!!!!!

Eén horde genomen! Een kopij van onze ESTA, dat we de US binnen mogen, wordt naar onze Nederlandse verzekeringsmaatschappij verstuurd die het op haar beurt doorzend naar hun assuradeuren in de USA.  Hopelijk gaat het nu snel.
Auto gefixt, ESTA gefixt, nu nog de verzekering. Probleem is, het is bij ons al woensdagavond  en bij jullie acht uur later, bovendien moet ook nog de betaling geregeld worden. De kans dat we hier tot maandag zullen moeten wachten is dan ook bijzonder groot. Minder leuk dus!

We halen de auto op. Bleek dat we een belangrijke bout waren kwijtgespeeld en de remmen gekristalliseerd(?) met een scherp geluid tot gevolg. De bout werd vervangen en de remmen in orde gebracht. Ze piepen nu niet meer en ik hoop dat het zo blijft. Tot onze verassing hebben ze tevens, vrij van kosten, de auto gewassen, de banden terug gezwart  en de ruimte vooraan die zwaar onder het stof en zand zat mooi blinkend gepoetst. De wagen ziet er gewoon nieuw uit, in showroom staat. Je zou je schoenen willen uitdoen alvorens je instapt. Echt Machtig man!
Jaguar Land Rover Monterrey. THANK YOU VERY MUCH !!!

Afgelegde afstand      33 km
Totale afstand      49450 km

NO VISUM = NO INSURANCE = NO USA