Easter Island

DAG 88

Onze laatste uren op Paaseiland en zonder scooter wandelen we naar het verhuurbedrijf. We krijgen onmiddellijk een andere en mogen deze de ganse dag nog gratis gebruiken. Mooi zo en fijn opgevangen.

In de voormiddag bezoeken we het lokaal museum, wat ons wat meer leert over het ontstaan en de vroegere bewoners van Paaseiland. Ons vers brommertje is echt onze luxe geworden en we rijden ermee naar Ana Kai Tangata, hier bezoeken we een grot met rotstekeningen.

Paaseiland is niet alleen de unieke Moai beelden maar is ook een intens eilandje met een prachtig uitzicht over de Stille Oceaan.
We willen ook eens stilletjes genieten van dit alles en zetten ons op een bankje aan de kust. Rechts van ons de surfers en links van ons een oude man die in wetsuit en snorkel een net uitzet aan de opening van het minihaventje. Een open vissersboot legt aan  met twee uit de kluiten gewassen baracudavissen. We halen in de buurt een ijsje en kijken naar het dagelijks leven dat zich afspeelt op zo’n eiland. Een zeeschildpad zwemt traag tussen de gemeerde veelkleurige bootjes. We wandelen wat rond en genieten van de sfeer en de lachende eilandbewoners. Het leven moet hier blijkbaar zorgeloos zijn. In de late namiddag brengen we ons vervoermiddel terug en wandelen naar de hostel om te pakken.

Om 20h00 worden we opgehaald en drie kilometer verder afgezet op het vliegveld. Onze vlucht vertrekt om 23h00 en is stipt op tijd. Voor we opstijgen wordt ons via de intercom meegedeeld dat een onschadelijke(?) insecticide in de cabine zal gespoten worden.Enige seconden later horen we een langgerekte sjuiiiiis en worden we beneveld. Nooit meegemaakt maar toch grappig. Bij het opstijgen en wanneer de weinige verlichting van het eilandje wegdeemstert in de donkerte van de Stille Oceaan bedenk ik me hoe gelukkig we ons kunnen prijzen dit nu te hebben mogen meemaken, zó ver van ons eigen België en met de wetenschap dat wellicht een tweede bezoek er nooit meer zal zijn.

Easter Island definitely one of the highlights of our roadtrip Ushuaia – Alaska.

 

 

DAG 87

Vandaag is het mijn beurt om de scooter te besturen en vliegt Shana achterop. We kwakkelen wel een beetje bij aanvang maar na enkele honderden meters zit de swung erin en rijden we gezwind terug héél het eiland af. Elke denkbare zijweg slaan we in zodat we zeker niets te vergeten. We doen de ganse tour opnieuw, nu mét zonbescherming, in tshirt én genietend van een stevige zon en een dosis wolken. Tot……het plots begint te regenen, hevig regenen. Hier zijn we totaal niet op gekleed en schuilen is niet mogelijk. Er is niets. Doorrijden is de enige mogelijkheid. Wellicht moeten tegenliggers ons knettergek hebben verklaard. Drijfnat van boven tot onder komen we aan in Tongariki, toegang tot vulkaan Rano Raraku, waar we ons laten opdrogen in enkele souvenir stalletjes. Gelukkig klaart het weer snel op en verdrijven de warme zonnestralen de koude uit ons lijf.
We gaan terug de flanken op en wandelen opnieuw tussen de tientallen beelden die onwezenlijk mooi staan te staan op hun groene ondergrond en tegen een felblauwe oceaan. Hoe mooi kan zó mooi zijn !

Paaseiland telt ook vele grotten die door de oorspronkelijke bevolking dikwijls als tijdelijke woon- of schuilplaats werden gebruikt. We bezoeken er enkele in Ana Te Pahu.

De meeste Moai beelden hebben ooit hoeden gehad, uitgehouwen in een vulkanisch rood gesteente. Deze werden gemaakt in Puna Pau waar ze uit de heuvel werden gehouwen. Eerst ruw rond zodat men ze naar beneden kon laten rollen, omwille van hun gewicht en omvang, daarna werden ze verfijnd en op de beelden gehesen.

We sluiten de dag meesterlijk af met één van de beste restaurantjes van Paaseiland mét uitzicht op de Stille Oceaan en de ondergaande zon. Het eten is machtig en de Pisco Sour ook. Dank U!  Alleen …… onze scooter wil niet meer. We hebben het ding de laatste dagen behoorlijk afgebeuld en hij wil niet meer werken. Starten ok maar verder niets. Het verhuurbedrijf is ondertussen dicht en niet bereikbaar. We stallen de brommer achter hun gebouw en uit het zicht van de straat en wandelen noodgedwongen mét volle maag naar onze hostel. Minder leuk maar toch ook een beetje adventure!

PS

Na ons destijds ‘sprokkelen van 140 miljoen jaar oud hout’ schuimt Shana nu de omgeving af naar obsidiaan (zwart glimmend vulkanisch glas) en vindt behoorlijk wat. Alles gaat in een zakje dat steeds groter wordt. Hopelijk gaat op het einde van onze reis de Landrover niet door zijn assen.

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

DAG 86

We rijden opnieuw naar Tongariki om de Moai beelden nogmaals te bekijken maar ook om de vulkaan Rano Raraku te bezoeken. De grote krater van de vulkaan is een oasis van groen, met bomen, een zoetwatermeer en loslopende paarden grazend op de groene graswanden. Het lijkt wel een aards paradijs in pocketformaat. We nemen de tijd om in de krater rond te lopen en om de idyllische omgeving  op ons te laten inwerken. We zijn alléén en genieten van de indringende stilte, dit uniek stukje wereld. Zo mooi!

Maar dit is nog niet alles! Bij het verlaten van de krater wandelen we langs een smal pad naar de groene flanken van de vulkaan Rano Raraku, ontzettend mooi contrasterend met het blauwe oceaanwater. De hellingen staan letterlijk bezaaid met Moai beelden, de één al groter dan de andere. Rechtopstaand, schuin, voorover of achterover gevallen, letterlijk in elke positie staan ze in al hun sereniteit hun omgeving te aanschouwen. Dit was de workshop. Hier werden ze letterlijk uit de vulkaan gehouwen. Hier en daar zie je exemplaren onafgewerkt achtergelaten en nog gedeeltelijk uit de rotsen stekend waar ze destijds werden uitgehouwen. Monumentale beelden, duizenden kilo’s zwaar, letterlijk uit de wanden van de vulkaan uitgekapt, naar beneden gebracht en vervoerd naar hun definitieve bestemming. Dit allemaal handmatig! Gewoon onvoorstelbaar! We vergapen ons letterlijk aan dit intrigerende zicht en fascinerende locatie.

We wippen terug op onze weinig comfortabele doch uiterst leuke scooter en rijden verder op de zowat enige weg die over het eiland loopt. Van Rano Raraku naar Anakena ondertussen stoppend aan Papa Vaka waar oude tekeningen in stenen zijn te bewonderen, TePito Kura (Moai beelden). Anakea trakteert ons op een maagdelijk strand met palmbomen ( een bord waarschuwt ons voor vallende kokosnoten) en een reeks Moai’s mét rode hoed op een Ahus. Het uitzicht is écht paradijselijk mét een azuurblauwe oceaan op de achtergrond. Echt een postkaart! De zon staat hoog in de lucht en het strand lonkt uitnodigend maar we willen onze tijd niet verspillen aan strandzitten. Niet op Paaseiland! Via een zijweg bereiken we Ahu Akivi waar we opnieuw een reeks Moai’s mogen bewonderen.  Nooit heb je het gevoel van ‘ ik heb het nu wel gezien’, telkens doen ze je verbazend, verwonderd én bewonderend toekijken. Rood verbrand door de felle zon maar rijk aan al het moois rijden we terug naar het centrum, Hanga Roa. Op advies van een lokale schone gaan we uitstekend eten (voor Shana iets minder) in een lokaal restaurantje met een schitterende Pisco Sour als aperitief. Proost!

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

One of my dreams comes true… Easter Island or Rapa Nui.

DAG 85

One of my dreams comes true… Easter Island or Rapa Nui.

Gisteren om 21h00 lokale tijd ( Chileense tijd – 1h) landt ons vliegtuig op het verre Paaseiland. Te midden van de Stille Oceaan, pakweg 4000 km verwijderd van Santiago Chili en behorend tot de driehoek van de Polynesische eilanden, is dit vulkanisch eilandje slechts een eenzaam minuscuul spatje in de énorme uitgestrektheid van de blauwe Stille Oceaan. Met de vorm van een onregelmatige driehoek en een bevolking van amper 3700 inwoners strekt het zich uit over een afstand van 34km x 17km x 24km  en rijst het 3000m de hoogte in gerekend vanaf de zeebodem. Het eiland is één van de meest intrigerende ter wereld omwille van de méér dan 600 mysterieuze Moai beelden die het herbergt en de vele raadsels hieromtrent.

We werden afgehaald van de kleine vlieghaven door de chauffeur van de hostel incl. bloemenkrans van jasmijn. Heerlijk! De man was zo vriendelijk even langs een mini supermarktje te rijden zodat we wat aankopen konden doen. Tien minuten later waren we op onze bestemming. De hostel is basic maar heeft wel uitzicht op de oceaan. Super!
Moe duiken we onmiddellijk in de comfortabele bedjes.

We worden wakker van een kraaiende haan en maken ons vlug klaar om zo snel mogelijk de nieuwe omgeving te verkennen. De deur van onze kamer geeft uit op een tuin met patio, tafeltjes en stoeltjes met uitzicht op een fel blauwe Stille Oceaan. Je voelt direct die fantastische eilandsfeer. De lucht is hemelsblauw en de zon schijnt een weldadige 28°C. Zalig, na al de koude die we hebben mogen verduren.

Het enige dorpje van het eiland, Hanga Roa, ligt een 15 minuten terug en we wandelen de afstand langs de grillige vulkanische kust, nieuwsgierig rondkijkend. Paaseiland  of Rapa Nui is één nationaal park  en behoort volledig tot het cultureel werelderfgoed van Unesco. Het eiland, gevormd door zich opvolgende actieve vulkanen waarvan de eerste geschat wordt op zo’n 3 miljoen jaar geleden bezit vandaag nog steeds drie kraters. Naast deze vulkanische schepping staat het vol met de wereldbekende MOAI beelden. De eerste zien we opdoemen op ons pad langs de kust, groot en star voor zich uitkijkend. Onze eerste echte kennismaking. Héél, héél indrukwekkend!

Hanga Roa is klein en heeft een main street met een aantal zijstraten. Hier woont zowat de ganse bevolking van Paaseiland. De sfeer is ontzettend ontspannen en leuk om te zien. Alles is zowat te vinden in de hoofdstraat en we duikelen een tourist information center binnen. We willen géén georganiseerde tour en besluiten een scooter te huren voor drie dagen om op eigen tempo het ganse eiland te verkennen. Zoals reeds gezegd is het eiland klein waardoor je, waar je ook kijkt, bijna altijd de volstrekt lege en supermooie Stille Oceaan ziet. De kustlijn is uiterst grillig omwille van de vulkanische oorsprong, adembenemend mooi, je ziet letterlijk hoe de gloeiende lava destijds verstilde in het water. Het landschap is licht glooiend, groen doch boomloos.
Zó klein, zó mooi, zó verloren in een onmetelijke oceaan!

Met Shana aan het stuur, ik achterop  en een duidelijk plan rijden we naar Orongo. Onderweg kopen we tickets voor het nationaal park. In Orongo, langs de kust en in de schaduw van de vulkaankrater Rano Kau staan 54 uiterst primitieve, lage ‘huisjes’ slechts bestaand uit opeen gestapelde platte stenen waar in vroegere tijden de oorspronkelijke bevolking tijdelijk in woonde. De uitgedoofde krater is heel groot en biedt een panorama aan flora en een uniek zicht.
We rijden richting Tongariki ondertussen stoppend aan Vinapú, Vaihú/Hanga te’e en Akahanga. Overal zie je de rijzige Moai beelden. Veel liggen met hun neus plat op de grond en hebben geen weerstand kunnen bieden aan de oceaanwinden en de erosie van de tijd. Ze staan of stonden allemaal met hun rug naar de zee. De beelden zijn groot, de grootste is 21,5m en ontzettend zwaar. In Tongariki keren we terug echter niet zonder de rij befaamde en in alle publicaties opduikende rij Moai’s te bezoeken. Ze staan op een platform, Ahus, heel indrukwekkend naast elkaar met hun rug naar de oceaan gericht, de één al wat meer verweerd dan de andere, hun stenen blik indringend richtend over de prachige omgeving.  Deze Ahus werden soms gebruikt als grafheuvels. Men is het er over eens dat de beelden goden of overleden stamhoofden voorstellen. Je wordt er zowaar stil van! Gewoon schitterend! Zó mysterieus. Zó fascinerend!

 We zetten de foto’s met veel plezier op de blog. Geniet ervan!

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.