Colombia

BYE BYE COLOMBIA BYE BYE SOUTH AMERICA

DAG 192

De hostel blijkt zomaar ineens zijn prijzen te hebben verhoogd met een onwaarschijnlijke 50%. Te gek voor woorden, we zijn helemaal niet akkoord en er ontstaat een pittige discussie. Uiteindelijk moeten ze bakzeil halen. Met een taxi en ons laatste restje Colombiaans geld begeven we ons naar de ferry waar we horen dat deze pas om 23h00 vertrekt in plaats van 19h00. Wat? Is dit Colombiaanse uurregeling?  Terug dan maar naar het historisch centrum. Cartagena wil ons blijkbaar slechts met moeite loslaten. We verwittigen prompt het andere koppel om hun de rit naar de haven te besparen. In een klein prakje zetten we ons, met onze bagage, in de schaduw op een bank om de tijd te doden.

Om 20h30 wippen we nog even binnen bij …….. Crepes & Waffles, een mens moet toch eten. Niet?  Voor de laatste keer rijden we Cartagena uit. Dag Cartagena! Dag Crepes & Waffles!  Richting ferry, eindelijk. We staan aan de poort om pakweg 21h00. We tonen onze tickets, mogen even verder plaats nemen in afwachting van de toegang tot het schip. Wij zijn er klaar voor maar het schip absoluut niet. Het ligt wel al aan de kade maar het afladen van de mensen komende uit Colón neemt veel tijd in beslag. Héél veel tijd! Het wordt 24h00 dan 01h00 en pas dan om 01h30 mogen we de supergrote, luxueuze, Italiaanse ferry uit Napoli, betreden. Via een compleet lege laadruimte voor auto’s en vrachtwagens. Wat een verspilling!  Pas om 02h30 wordt het anker gelicht. Ze kenner er wat van!

Het schip is groot, 10 dekken hoog. Al vlug is rondom het schip alleen nog water te zien. Ondanks de grootte deint hij zachtjes over de toch niet vlakke oceaan en wandelen gebeurt een beetje alsof men dronken is. Wij hebben zeemansbenen dus onze maag heeft er geen last van. We hebben geen cabine genomen dus slapen we in de zetels. Per slot van rekening zijn we veel gewoon. Alle mensen zijn moe, hebben respect voor de anderen, dus het is in feite muisstil. Het lukt me ondanks het ontbreken van een bed toch wat te slapen.

Afgelegde afstand          0 km
Totale afstand       35880 km

 

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende

DAG 191

Nog even langs Luis want de betaling wilde niet lukken. De terminal voor betaalkaarten heeft hij wel maar nog nooit gebruikt. Herhaalde pogingen zorgen ervoor dat mijn betaalkaarten worden geblokkeerd. Handig man! Gelukkig lukt het met Shana’s kaart en krijgen we de betaling rond.

Omwille van het slechte internet in onze hostel gaan we noodgedwongen naar een internet café om de blog uiteindelijk te kunnen bijwerken. De achterstand is te groot geworden en we willen onze trouwe lezers niet teleurstellen.Voor de rest van de dag sluipen we nog even Crepes & Waffles binnen om nogmaals aan de heerlijkheden te zitten. We kunnen er niet genoeg van krijgen.

Afgelegde afstand           0 km
Totale afstand        35880 km

DAG 190

08h00. D-Day.
We rijden met de auto naar het kantoor van Luis , alwaar we het Belgisch koppel voor de eerste keer ontmoeten. Het zijn uiterst symphatieke mensen met twee schattige kleine kindjes. Er is echter een probleem!  De container kan, omwille van het vele werk, pas geladen worden om 15h00. Er zit niets anders op dan te wachten en dat doen we, allemaal samen, aan de waterkant met uitzicht op de skyline van Cartagena. De kennismaking met het Belgisch koppel, het spelen met de kindjes en de schaduw waarin we zitten maakt dat de tijd vlug voorbij vliegt. Om 14h30 rijdt Luis ons voor naar de haven met in onze auto de koorden en houten blokken om de wagens vast te zetten. De vrouwen en kindjes mogen de haven niet in om veiligheidsredenen en om dezelfde redenen moeten we lange broeken aan doen en schoenen dragen. Neen, een kostuum moet niet!

Om de haven binnen te geraken zijn we verplicht ons international rijbewijs af te geven ( liever dan ons paspoort)  wat we bij het verlaten zullen terugkrijgen. De container staat klaar op de laadkade. We moeten de VW en de Landrover er naast parkeren en wachten. Na een 5 minuten komt de douane met een acht tal mensen en drugshonden. Dan begint het!

Alles maar dan ook álles moet uit de auto’s worden geladen en op de kade gezet. Alle kisten moeten worden geopend, alle bergplaatsen leeggemaakt, zowat de ganse inboedel wordt zowat tentoon gesteld. Ook het motorcompartiment wordt grondig bekeken. Dit gaat enorm veel tijd kosten om alles weer terug in te laden. Maar het stopt nog niet. Ze spotten de tent en ik moet ze opstellen zodat ze binnenin kunnen controleren. De douane zwermt uitgebreid om de twee auto’s en laten de drugshonden overal hun neus in steken. Niets! Zoals verwacht. Ik bedenk toch even dat die hond ons het leven wel zuur kan maken. Indien hij zich vergist en te lang aan iets zou snuffelen kunnen we de boel nog gaan demonteren ook. Stel je voor! Maar gelukkig doet hij voortreffelijk zijn werk en….. vindt hij niets.

Na zeker een uur omstandig zoekwerk worden de auto’s uiteindelijk vrij gegeven en verdwijnt het douane gezelschap naar andere oorden. Hebben ze nu écht goed gezocht bij ons? ………. Eigenlijk niet! Links en rechts bovenaan de veiligheidsgordels hangen onze pepperspray busjes, weliswaar zwart afgetaped, maar toch duidelijk in het zicht. Niet gezien! Op voorhand had ik aan Shana gezegd ze te laten hangen omdat ik zeker wist dat ze ze niet zouden opmerken. Rechts van onze schuif is een verborgen ruimte, enkel toegankelijk indien de lade open is. Niet gezien! Niet dat daar iets onwettig verborgen is want ik gebruik die lange smalle ruimte om de reserve schokdempers in te bewaren. Maar toch! Daar had ook iets anders kunnen liggen.

Het is iets na 16h00 en we rijden de auto’s, na ze terug te hebben ingeladen, eindelijk de container in, de VW bus eerst en als laatste de Landrover.De koorden en de blokken hout worden erbij gehaald en de wagens worden blijkbaar moeizaam vastgesjord. Wat in Antwerpen voor één auto gepiept is op 20 minuten door één man vraagt hier bijna twee uur met twee man. De blokken hout zijn voor de wielen en worden in de houten vloer van de container vastgenageld. De houten balkjes worden gebruikt om de koorden aan te spannen.
De wagens zitten muurvast. De containerdeuren worden gesloten en drie zegels worden op de drie sluitingen geplaatst. Ik laat Christof, onze medereiziger foto’s nemen van de nummers op de zegels zodat deze niet kunnen worden vervangen.

Nog even onze rijbewijzen ophalen en een foto van ons individueel laten nemen voor hun dossier. De chauffeur van de rederij staat ons op te wachten en brengt ons terug naar de vrouwen. Het zit er op. Het is dinsdag vandaag en donderdag om 19h00 vertrekken wijzelf met de ferry naar Colón, Panama.We zijn er opnieuw klaar voor.

Afgelegde afstand          16 km
Totale afstand         35880 km

 

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende

 

DAG 189

Cartagena. Gisteren hebben we telefonisch contact genomen met Luis, de man van de rederij. In plaats van vandaag mogen we pas morgen de auto laden. Via mail leggen we de eerste contacten met het jong Belgisch echtpaar waarmee we de container delen. Ze reizen door Zuid- Amerika met hun twee kindjes, Daan en Nette in een oude VW camper. Mexico is hun eindbestemming.
Van de rederij vernemen we dat de container een high cube is, dus hoog genoeg om onze wagen er zó in te rijden zonder dat we alles van het roofrack moeten halen. Gelukkig maar want ons rack ligt vol met 3 oude leger jerrycans, twee plastieken, het tweede reservewiel, een grote aluminium kist en de tent. Deze laatste verwijderen is een omstandige zaak. Vastgemonteerd met acht moeilijk bereikbare bouten, is het een groot, vierkant pak van 55 kg dat zowat de helft van het dak van de lange Landrover Defender beslaat. Heel onhandig om het eraf te nemen gezien de hoogte dat het getild moet worden. Super dat we alles kunnen laten zoals het is. Gewoon binnenrijden de handel! Tof!

We veranderen van hotel naar onze vroegere hostel Mamallena. Grote vergissing nu. De kamer is minder goed dan de vorige keer en het is er enorm luidruchtig tot een groot stuk in de nacht. Sommige mensen hebben totaal geen consideratie voor anderen. Van echte nachtrust kunnen we niet spreken.

We wandelen terug het historisch centrum in om een pareltje te ontdekken. Crepes & Waffles!!! Het is een keten waar men uiterst verfijnd alle soorten pannenkoeken, wafels, ijsjes en andere gerechten kan eten. Alles is tot in de puntjes verzorgd en wat men opgediend krijgt is een streling voor het oog maar ook voor de maag. De zaak is gelegen in een onwaarschijnlijk prachtig gerestaureerd oud pand en het gonst van de bedrijvigheid. Het is zelfs aanschuiven aan de voordeur om binnen te kunnen. Maar het wachten wordt beloond! De pannenkoek is van de beste kwaliteit en zo ook de ijsjes die er gulzig zoals we zijn op volgen. De prijzen ondanks de aanwezige luxe en kwaliteit liggen een pak onder de Belgische. Leuk! We laten het ons dan ook smaken.

Afgelegde afstand         0 km
Totale afstand      35864 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende