Chili

Bye Bye Chili, welcome Bolivië.

DAG 109

Bij het klaarmaken voor vertrek zien we een auto naar ons toekomen. Er stappen twee verwaaide Duitsers uit. Eén van hen, een verwoede reiziger, is vastgelopen, in San Pedro de Atacama, met een oude Landrover die niet meer te repareren valt. Of we soms wisselstukken willen overkopen en koffie komen drinken. Waarom niet?
De man zit blijkbaar emotioneel aan de grond en wil terug naar Duitsland, wellicht zonder enig vooruitzicht. Zijn Landrover stamt van vier generaties voor de onze dus ik kan niets gebruiken. We drinken in de schaduw van wat bomen samen koffie en luisteren naar zijn verhaal. Je wordt er echt niet vrolijk van. Na een uurtje nemen we afscheid en keren terug naar het oasestadje, eten nog even stevig en
rijden weg uit San Pedro de Atacama via route 27-Ch richting Bolivië.
De grensformaliteiten verlopen vlot maar de bareel moeten we zelf openen wegens gebrek aan personeel. We rijden Chili buiten. Vijftien kilometer verder ligt de grens van Bolivië. Bye Bye Chili,  welcome Bolivië.

We krijgen een voorsmaakje van Bolivië in de vorm van een omgeving die ons compleet omver blaast. In een terracotta omgeving worden we getrakteerd op Laguna Verde, sprookjesachtige groene laguna. Vijftien kilometer verder komen we aan de grens….. alleen er is niemand.  Gebouw afgesloten, niemand aanwezig. Een papiertje op de deur verwijst ons  5 km verder. We openen noodgedwongen zelf de bareel en rijden de afstand naar de volgende post. Daar worden onze paspoorten afgestempeld en of we even 15 minuten willen wachten voor de documenten betreffende de tijdelijke invoer van de wagen. Geen probleem was het niet dat 1,5 uur later we nog steeds aan de grens staan. Of we 5 km terug kunnen rijden naar de eerste post waar tegen die tijd iemand zal zijn.

We hebben geen keus en rijden terug. Een half uur later is alles ok en laten we de twee grensposten achter ons. We rijden letterlijk een andere wereld binnen.Men had ons gewaarschuwd voor de wegen in Bolivië maar wat we hier onder de wielen krijgen is je reinste waanzin. Dit is nog maar het begin! Offroad, categorie knettergek, rijden we echter door een ongelooflijk mooie omgeving met enorme kleurschakeringen. Schitterend!

Op een hoogte van 4420 m blaast de wind ons bijna omver.  Het wordt donker en de tent is geen optie. Ze zou finaal van het dak worden gerukt. We besluiten in de auto te slapen. De Webasto ( extra verwarming op diesel) werkt eerst goed maar besluit dan de pijp aan Maarten te geven. Wellicht geen zuurstof genoeg. We zitten uiterst oncomfortabel in de auto en doen een poging de slaap te vatten.
Het lukt echter niet. Om 21h30 gaat echter de wind liggen en zetten we vliegensvlug de tent op. Hier hebben we tenminste meer ruimte.  Op die 4420 m hoogte kruipen we onze slaapzakken in. De Boliviaanse nacht wordt ijskoud. Benieuwd hoe ver we kunnen  gaan met die koude.

Afgelegde afstand       135 km
Totale afstand         27316 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

 

DAG 108

Vandaag gaan we letterlijk op excursie maar dan met eigen middelen.

1° Bezoek stadje TOCONOA waar de huizen gebouwd zijn met vulkanische stenen ongelijkmatig gevormd maar toch perfect in elkaar passend. Het schattig kerkje is gebouwd zoals we al eens meer zien. Bij gebrek aan geld bouwde men vroeger eerst de toren. Losstaand daarvan volgde dan later de rest, de lengte in functie van de fondsen.
Terwijl we inkopen aan het inladen zijn ontmoeten we een uiterst sympathiek, koppel. Zij komen uit Nederland en wonen nu in Canada, in de omgeving van Halifax. We raken aan de praat en wanneer ze horen dat we de wagen op het einde van de reis verschepen vanuit Halifax worden we prompt bij hen uitgenodigd. Mooi toch! De mensen lijken ons zó tof dat we maar graag op hun uitnodiging willen ingaan. Echt een mooi vooruitzicht waar we met genoegen naar uitkijken.

2° Bezoek SOCAIRE
Kerkje volledig in leem opgebouwd. Beetje rare omgeving. Rondlopen in een temperatuur van 40°C omringd door bergtoppen met sneeuw. Die bergen maar ook vulkanen bereiken hoogtes van 5500 tot 6200m hoogte. Dit is echt hoog hoor én indrukwekkend. We rijden langs de derde grootste zoutvlakte van de wereld, de Salar de Atacama. Voor de rest lijkt de omgeving wel op een maanlandschap zonder enige vorm van bewoning, buiten drie ezels die tot naast de deur van onze auto komen.

3° Laguna Miñiques & Miscanti
Hoog in de bergen twee prachtige meren temidden van gele toefen stug gras waarmee de hellingen bezaaid zijn.

4° Laguna Chaxa , temidden van de Salar de Atacama, met zijn flamingo’s.
Het is ontzettend warm door de reflexive van de zon op al dat wit.

Aldea de Tulor resten van bewoning daterend van 800 v.C tot 500 n.C.
We moeten er inkom voor betalen maar is amper iets te zien.  Tourist trap noemen we dat!

We hebben genoeg gezien vandaag en trekken ons terug in de woestijn voor de nacht. Nu op veiligere grond.

Afgelegde afstand      267 km
Totale afstand     271812 km

Zet cursor op^foto en klik < of > voor vorige of volgende.

DAG 107

05h15 Opstaan! Ijskoud buiten en te begrijpen vermits we op 4300m hoogte zitten. In het donker rijden we naar de vallei waar de geisers staan. Wat we te zien krijgen stemt ons absoluut niet vrolijk. Hier en daar een rookwolkje uit een groot aantal geisers (8% van de wereld) en wat miezerig gesputter. Neen toch!  Het wordt stilaan licht en waarempel het is alsof de geisers traag uit hun nachtrust komen. Het gesis wordt luider , de rook hoger en hier en daar spuiten ze een drie tot vier meter de lucht in. Toch wel best indrukwekkend wanneer je al die geisers tot leven ziet komen. Het is geen Old Faithfull uit Yellowstone die 30m hoog spuit maar toch!
Om 08h00 treedt de stilte weer in. Ze hebben hun kracht getoond en buiten kleine rookwolkjes is alle activiteit schijnbaar gestopt, alsof iemand op zijn horloge heeft gekeken en de knop op OFF heeft gezet.

Toch voldaan keren we terug, nu langs de andere weg……. een mooi geasfalteerde!!!!!
We hebben echter weer brokken opgelopen. De beschermingsplaat van de remschijf achteraan is afgescheurd. In Afrika hebben we hetzelfde voorgehad maar dan vooraan. Terug dan maar naar onze vriendelijke garagist.

In afwachting bezoeken we in San Pedro de Atacama  het archeologisch museum van priester Gustave Le Paige. Door hem werden vele mummies uit de omgeving opgegraven, bestudeerd en samen met andere vondsten tentoongesteld in zijn museum. Echter in 2007 werden de mummies allemaal verwijderd,op verzoek van de gemeenschap van San Pedro de Atacama, die het niet opportuun vonden de menselijke resten tentoon te stellen. De mummies worden nu bewaard in een, van daglicht afgesloten, ruimte niet toegankelijk voor bezoekers. Terecht of niet terecht?

De wagen is hersteld en op zoek naar een slaapplaats in de Atacamawoestijn willen we, om uit de wind te staan, een heuvel ronden. Voor we het weten rijden we ons hopeloos vast in het mulle zand. Vooruit is geen optie meer omwille van de helling en achteruit wil niet lukken. In the middle of nowhere en geen hulp mogelijk. We moeten hoe dan ook de klus zelf klaren.  De heuvel is bezaaid met stenen en we leggen achter de wielen een stukje bestrating aan. Niet eenvoudig want wat we wegschoppen schuift gewoon terug. Bedoeling is achteruit terug in het zelfde spoor te geraken. Het zand is echter zo zacht dat het gewicht van de wagen de stenen diep de ondergrond in duwt. We geraken slechts één meter achteruit. Het is ondertussen 19h00 , bloedheet maar zweten doen we niet. De verdamping gebeurt onmiddellijk.  De stenen helpen ons niet echt dus besluit ik de zandladders achter de achterwielen te leggen en wat stenen onder de voorste. Na drie uiterst spannende pogingen lukt het ons op betere bodem te komen en de wagen te keren en terug te rijden. Oef!  We zitten volledig onder het zand, moeten even op adem komen en realiseren ons dan dat we van onze hachelijke toestand geen foto hebben getrokken. Zou waarschijnlijk ook het moment niet zijn geweest.

Afgelegde afstand       175 km
Totale afstand         26914 km

Zet cursor op de foto en druk < of > voor vorige of volgende.


DAG 106

 San Pedro de Atacama, een klein sympathiek oasestadje in het hart van de Atacamawoestijn. Trekpleisters voor toeristen en backpackers, sfeervol, mooi stadspleintje en onwaarschijnlijk mooie authentiek gebouwd kerkje. Dit laatste is spijtig genoeg in restauratie en niet te bezichtigen.  De kerk en vele huizen zijn nog in adobe opgetrokken, een bouwmateriaal van water, zand, klei, mest en stro. Geen drukte hier, iedereen loopt er uiterst relaxt bij en wij ….. moeten eerst een garage vinden. Een benzinestation geeft ons het adres en de garagist blijkt een uiterst vriendelijke Chileen te zijn met Italiaanse roots. Neen, we spreken geen Italiaans!

In afwachting van de herstelling wandelen we ontspannen door de kleurrijke straatjes, met zijn souvenirwinkeltjes en restaurantjes. Overal worden excursies aangeboden naar de prachtige omgeving. Maar dit is niet aan ons besteed, wij rijden zelf overal naar toe.We hebben weinig honger maar drinken des te meer.

Vier uur later is de klus geklaard en blijft de diesel waar hij moet blijven. We nemen afscheid van de vriendelijke man.
Shana is terug fit en in de namiddag rijden we in de richting van de Geisers El Tatio. Als je alles zelf regelt kan je natuurlijk voor verassingen komen te staan en dat gebeurt nu ook.  Ver buiten het stadje komen we aan een tweesprong met een richtingsaanwijzer El Tatio naar beide kanten. De bestemming is ok maar welke richting moeten we uit? We besluiten de rechtse te nemen. Wat blijkt….. foute keuze. De weg stijgt langzaam en wordt slechter en slechter. Het uitzicht daarentegen is meesterlijk.. We bereiken het voor ons althans voorlopige hoogste punt nl. 4523m. De vulkanen Licancabur, Putana en Apagado,  prachtige, van die mooie puntige, toren onwaarschijnlijk nog hoog boven ons uit. De slechte weg speelt ons parten en vraagt enorm veel tijd. Het is ondertussen donker geworden en we zitten nog steeds in de bergen.

Laat op de avond komen we aan bij de inkom van het park El Tatio. Het is ijskoud buiten maar wij stappen, tot grote verwondering van de ingeduffelde parkwachter, uit de wagen in onze zomerkleding vanuit het hele warme San Pedro de Atacama. We mogen overnachten op de parking, staan er helemaal alleen tot er een busje ons gezelschap komt houden. Een koppel, hij is Argentijn en zij Hongaarse. We worden prompt uitgenodigd voor een maaltijd en hij blijkt een computerprogrammeur te zijn die in zijn busje werkt terwijl hij reist. Tof zeg! Het wordt geen stuk in de morgen vermits we om 05h30 moeten opstaan.  De geisers zijn actief tussen 06h00 en 08h00 dus wij ook.

Afgelegde afstand    102 km
Totale afstand      26739 km

 

Zet cursor op foto en druk < of > voor vorige of volgende.