Brazilie

Bye bye Brasil, auf wiedersehn Argentinië, welcome to Paraguay.

DAG 43

Parque Nacional do Iguaçu. Gewapend met regenjas, filmcamera’s en fototoestel wandelen we door de ingang van het park. Een bus brengt ons een 12 km verder vanwaar een wandeling begint langs de watervallen. De eerste glimp die we opvangen is een grote waterval maar bescheidener dan we verwacht hadden. Dit is echter nog maar het begin. Naargelang onze wandeling vordert zien we de watermassa’s groter en groter worden. Uitkijkpunten zorgen voor spectaculaire zichten. Aan het einde van ons wandelpad is de waterval massaal en met donderend geraas stort ze naar beneden. Hier is het diepste punt de ‘Duivelsmond’. Een gigantische mist van stuifwater wordt de hoogte ingestuwd.
Een lift brengt ons tot aan de bovenkant. Het gebrul en gedonder van de enorme watermassa is oorverdovend. Adembenemend! Niet voor niets de grootste waterval van Zuid-Amerika en terecht één van de mooiste van de wereld.
Nog een laatste blik over onze schouder naar dit wereldwonder en we keren terug om de grens van Brazilië over te steken naar de Argentijnse kant. Morgen gaan we de watervallen bekijken vanaf de overkant. In de late namiddag lopen we met onze paspoorten naar het grenskantoor om onze Braziliaanse uitreis stempel te krijgen en wellicht op het matje te worden geroepen voor de talrijke snelheidsovertredingen. Niets daarvan!  De paspoorten worden opnieuw ingescand, de stempel erop en dat is het. Geen boetes, niets, nada!
Zijn het geen schatjes die Brazilianen!
Een kilometer verder duikelen we de Argentijnse grens over. Simpel als bonjour en gefikst op 15 minuten. Wat kan het leven mooi zijn!

Afgelegde afstand      181 km
Totale afstand        9.988 km

 

 

 

DAG 42

Ponta Pora heeft een onwaarschijnlijke megagrote winkel: Shopping China. Héééél groot en héééél chique.Alle wereldmerken zijn vertegenwoordigd en ze verkopen zowat alles, van paardengerief tot babyartikelen. De gangpaden zijn breed en het personeel heeft rollerblades aan of rijdt met segways. Niet normaal!

We gaan op zoek naar een nieuwe gps. De oude heeft niet alleen batterijproblemen maar verliest nu ook zijn kaarten en daar we soms extreme wegen nemen willen we wel onze weg terug vinden. Een vriendelijke verkoopster met verstand van zaken wil ons helpen. Ze spreekt geen Engels, wij geen Portugees en toch lukt het ons een verstaanbare technische conversatie te voeren. De wonderen zijn de wereld niet uit. We kopen het laatste snufje van Garmin met 3D beeld. Geen pijltje meer zoals vroeger maar een heus 3D autootje dat op het scherm over de te volgen route voort rijdt. Het toestel kan zowat alles van het vroegere maar ziet er uit als een delicaat flatscreen en staat helemaal niet met al het robuuste van onze Defender. Maar hij werkt wel en is goedkoper dan bij ons.Er zit in de gps ook een mevrouw die ons kordaat de weg wijst in het Engels. Zeg wel kordaat! De stem is zo dwingend dat indien je de instructies verkeerd volgt je uit de gps een hand verwacht die je een oplawaai geeft. Ik kan de mevrouw niet vervangen door één met een sexy voice dus we moeten het er maar mee doen. Op 10 minuten tijd heeft Shana de aanwinst onder de knie en we kunnen er weer voor gaan. Mijn dochter hé!
We zijn wat lang blijven hangen in het Shopping China en duwen het gaspedaal wat dieper in. Langs hevige branden de grootste tot nu toe, zetten we onze weg verder.. Soms laaien de vlammen meters hoog en voelen we de intense hitte tot in de auto. Voor de eerste keer rijden we ‘s avonds door. Een prachtige volle maan licht de hemel op in een waanzinnig zacht oranje. Hemels! We willen morgenvroeg het drielandenpunt Brazilië- Argentinië-Paraguay bereiken. Eerste stop nog in Brazilië is het Parque Nacional do Iguaçu met zijn wereldberoemde watervallen. Het is laat geworden en op 100 km van onze bestemming draaien we een gesloten benzinestation op met beschikbare propere WC’s en douches. Super! We zijn er aan toe. Als een blok vallen we in slaap.

Afgelegde afstand      568 km
Totale afstand          9806 km

DAG 41

Pantanal.
De rest van de nacht betrappen we er ons op dat we gefascineerd naar al dat natuurgeluid zitten te luisteren in plaats van te slapen.
06h00 een half uur voor zonsopgang zetten we ons terug in beweging. We willen dieper en dieper de Pantanal binnendringen. Het Nederlands koppel, dat we gisteren spraken, had vastgesteld dat voor de tijd van het jaar het waterpeil vrij hoog stond. Binnen een maand begint het regenseizoen en dit zou volgens hen serieus voor problemen kunnen zorgen. We merken inderdaad dat het omliggende land meer en meer het uitzicht krijt van een gigantisch meer. Gebied dat overstroomt heeft altijd iets magisch, iets akeligs. De bomen, struiken staan allen in het water en geven de omgeving een prachtige en fotogenieke touch.
We zien dat het water meer en meer over de weg loopt. Onze bedoeling is tot in Corumba te geraken. Op een bepaald moment splitst echter de weg,  richtingaanwijzers zijn er niet en onze gps werkt nog wel maar geeft geen kaart weer. Enkel nog de landsgrenzen. Corumba ligt aan de grens met Paraguay. Het lukt ons aan iemand de weg te vragen. De man vertelt ons dat, door overstroming, de weg verder niet berijdbaar is, ook niet door onze 4×4. We besluiten echter toch door te rijden en dit probleem met onze eigen ogen te aanschouwen. De zandweg volgend zien we meer en meer stukken verdwijnen onder het water. Kaaimannen zwemmen nu verschrikt weg echt vlak naast onze banden. Dit wordt leuk. Een kletsnatte bever kijkt ons verbaasd aan. Na enige tijd is de weg nu volledig verdwenen en een lang lint water strekt zich voor ons uit. De begroeiing naast de weg is nu onze enige leidraad. Hoger en hoger komt het water en we komen tot het besef dat we rechtsomkeer moeten maken. We kunnen onze winch nergens vastmaken indien we vastzitten en het idee te moeten uitstappen tussen de kaaimannen is niet uitnodigend. Voorzien van knap film- en beeldmateriaal en diep onder de indruk van zoveel moois keren we noodgedwongen om en laten de stilte achter ons weer zijn intrede doen. We spotten nog knappe papegaaien,een aap in de nok van een boom en twee krabetende vossen. We passeren nog 4 échte cowboys mét hoed,mét paard én boots die koeien en paarden aan het drijven zijn op het latere droge gedeelte. Ze maken de weg voor ons vrij en Shana is in haar nopjes. Echte cowboys! ( ‘Geen knappe’ zegt ze nadien!!!) We nemen nog een lokale lifter mee achteraan op de treeplank en in het stof van de wagen. Mooi toch!
Pantanal, voor ons een blijvende onwaarschijnlijke beleving.
Richting Ponta Pora.

Afgelegde afstand      514 km
Totale afstand          9238 km

DAG 40

Houston! We have major problems!
Het elektrisch circuit van al ons toebehoren is uitgevallen. Geen ijskast meer, geen verlichting, geen waterpomp, geen omvormer. Niets, alle circuits zijn dood. Gelukkig is de startbatterij ok en we rijden een garage binnen. De man heeft een spanningsmeter en na meting blijkt het probleem bij de secundaire batterijonderbreker te zitten. Hij wordt verwijderd en alles werkt terug. Twintig minuten  later, omgerekend 3 € armer + fooi voor technieker en we kunnen weer. Problem solved!

Vandaag gaan we iets uitzonderlijk mooi bezoeken. De Pantanal. Een gebied van 24.000 km2, Zo groot als België, Portugal, Nederland en Zwitserland samen. Het is een onaangetast ruig laagland. In zekere mate  te vergelijken met het Amazonegebied maar dan veel kleiner, toegankelijker. Het enorm gebied wordt dooraderd door 175 rivieren die zorgen voor droogte maar ook voor overstromingen. De Pantanal wordt de ecologische parel van Zuid Amerika genoemd, een brok natuur waar de ongereptheid vanaf spat.

Ongeveer halverwege tussen Miranda en Corumba slaan we rechtsaf de Pantanal  in, een zandweg, die om de kilometer ongeveer, via houten bruggetjes de talrijke riviertjes overbrugt. De bruggen zijn sober, zonder reling, enkele dwarsliggers en voor elk wiel 4 planken in de lengte, maar voelt sterk aan. Je mag alleen de aanzet van de brug niet missen.We worden onmiddellijk wakker geschud omwille van de kaaimannen die we overal in en uit het water zien opdoemen. Ze zijn kleiner dan krokodillen, maar zien er even vervaarlijk uit. Via de zandweg dringen we dieper en dieper de Pantanal binnen.  Onderweg worden we voorbijgestoken door een eenzame vrachtwagen met enkele toeristen in de open laadbak. We wuiven elkaar dag toe en ieder zet zijn weg verder. Het wordt ondertussen later en we moeten stilaan uitkijken naar kampeermogelijkheid. We vinden langs de weg een fazenda die camping aanbiedt en rijden, temidden van vredig grazende paarden, de lange oprit af. Bij de gebouwen, omringd door een adembenemende omgeving, zien we de ons eerder passerende vrachtwagen staan. We worden aangesproken door een jong Belgisch, een Italiaans en een Nederlands koppel. Ze zijn gefascineerd door onze reisplannen en we geraken met elkaar in gesprek. De prijs voor overnachting is te duur voor ons en ook bij de volgende fazenda komen we niet overeen. Eerlijk gezegd boeit het me ook niet en kampeer ik liever in the middle of nowhere. We nemen afscheid en rijden verder de zandweg af, bruggetje op, bruggetje af, tientallen kaaimannen passerend.

We besluiten te overnachten aan brug 48 te midden van …… juist ja! Het is al donker en rond de auto lopen om een tent op te zetten te midden van kaaimannen vraagt stalen zenuwen. Ik heb Shana nog nooit zo snel de tent in weten klimmen. De jungle rond ons komt in de duisternis stilaan tot leven, we horen onnoemelijk veel geluiden van dieren die we nog nooit hebben gehoord.
Moe van de lange dag vallen we beiden in slaap. Echter niet voor lang.

01h40, midden in de nacht…. Shana veert plots als eerste recht, luttele seconden voor mij. We horen iets naderen. Het geluid komt héél stil dichter en dichter. Nu staat onze tent boven op het dak van onze wagen. Het is een Howling Moon tent met 1 hoofdingang, 2 zijvensters en een kant, tegenover de ingang, die volledig kan worden opengemaakt . Alle openingen worden ook nog eens afgesloten met muggengaas. De zijvensters zijn pakweg 60 cm breed en een 40 cm hoog. Ze hebben kleine afdakjes zodat het niet kan binnen regenen.
Onze hoofden tegen elkaar trachten we via het tentvenster naar buiten te kijken.Doordat het zo goed als volle maan is hebben we een goed zicht op de zandweg naast ons. Maar we zien niets. Horen doen we wel. Langzaam komt er iets aan. Maar wat? Gespannen houden we beiden onze adem in. Mensen? Kaaimannen? Jaguar of apen? Het mulle zand dempt de geluiden. De spanning stijgt. Het geluid komt dichter en dichter…..lichte, stille plofjes in het zand. Onze neuzen tegen het muggengaas gedrukt om toch maar een glimp van buiten op te vangen. Uit de tent kruipen is geen optie, we kunnen onmogelijk het risico inschatten. Gevaar? Geen gevaar? We zien een schaduw naderen in het maanlicht, nog één en nog één. Holà, dit wordt serieus. En dan……dan zien we het. Grote lijven, die in complete stilte traag voorbij stappen. Het zal toch niet waar zijn zeker! Koeien!!!!!!

Afgelegde afstand        388 km
Totale afstand           8.724 km