DAG 347

Op het afgesproken uur, om 08h15, staan we aan de inkom van Deadhorse Camp. Hier nemen we een shuttlebusje naar de Arctic Sea en door het hoog beveiligde Prudhoe Bay. We delen de bus met nog een tiental andere reizigers. De zon staat fel te schijnen in een volstrekt hemelsblauwe lucht. Het geluk lacht ons toe, het is of de natuur ons wil belonen voor wat we allemaal hebben moeten doorstaan. De shuttle brengt ons via boorputten, verbonden met een hele reeks pijpleidingen naar ons ultieme eindbestemming. De pakweg 12 km wordt heel rustig afgelegd, hier en daar stoppend om naar naar vogels, meeuwen, eenden en één zwaan te kijken. En dan komen we aan het eindpunt en het uitzicht doet ons echt naar adem happen.

Zo ver we kunnen zien strekt de bevroren Arctic Sea helemaal tot aan de horizon.De witte ijsvlakte steekt prachtig af tegen de blauwe hemel en het beeld is betoverend mooi. Het stukje aan het strand is water met hier en daar drijvende ijsschotten. Shana wil absoluut haar voeten in het water steken en zoals verwacht is het ijskoud. We krijgen zoveel tijd als we willen en kijken onze ogen uit op zoveel pure schoonheid. Er kruipt ontroerdheid in mijn  keel en ik besef tenvolle wat we beiden hebben gepresteerd en hoe waanzinnig avontuurlijk de reis is geweest. Eigenlijk amper te vatten! Ik laad dan ook de prachtige omgeving in me op, voor altijd, wetende dat dit voor mij het laatste beeld van Prudhoe Bay en de Arctic Sea wordt. Dankbaar ook voor de kans die we hiervoor hebben gekregen.

We wandelen nog even langs de bevroren zee en nemen dan de bus terug. Een Duits meisje vertrekt nu met haar auto naar Ushuaia. Helemaal alleen! De auto is een kleine 4×4 cabrio(?????) met achteraan een fiets. Ik bewonder haar moed en wens haar het allerbeste toe. Eerlijk gezegd, denk ik niet dat ze beseft waar ze aan begint.

We zijn hier klaar, pikken de auto op en vertrekken terug richting Fairbanks. Opnieuw die helse rit en de trucks die nu hele wolken stof doen opwaaien waardoor we soms geen meter voor de auto zien. En de stenen? Jawel, drie raken ons opnieuw maar nu kleine sterren achterlatend.Ongelooflijk wat die voorruit kan verduren!

 De Antigun Pass is nu helemaal bedekt met sneeuw, enerzijds wordt hij hierdoor nog mooier in zijn witte omgeving maar ook een pak gevaarlijker, in plaats van te stijgen moeten we nu de steile helling af. Hallucinant!

Op 200 km van Fairbanks stoppen we voor de nacht. We hebben nog wat aardappelen, hamburgers en spinazie en we maken een heerlijke maaltijd op de motorkap van onze Land Rover. De koude ligt nu achter ons en dat merken we aan de muggen. Ze zijn er nu en het zijn hééééél grote!

Afgelegde afstand      608 km
Totale afstand        73759 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.