DAG 346

De dag van gisteren is lang geweest én vermoeiend. Pas om 09h30 krijgen we ons zover om uit onze ijskoude tent te kruipen. Ook dit hebben we overleefd. Rondom ons is alles wit. De dikke laag ijs die vannacht de auto bedekte is verdwenen. De Webasto heeft zijn werk uitstekend gedaan. We plooien alles op en maken ons gereed om de laatste 160 km te overbruggen. Een 10 kilometer verder duiken 5 mannen op uit de vlakte. Twee van hen plooien een tent op. Ook zij hebben de blizzard blijkbaar moeten ondergaan. Respect!

De slechte weg heeft opnieuw de beschermplaten van de remschijf  losgerukt. Ze moeten worden vast gemaakt en dat doe ik langs de weg met zipstrips, gekocht in Valdez.

We zien kuddes kariboes langs de weg, de mannetjes met hun groot prachtig, fluwelen gewei. Ze zijn schichtig en wanneer we met de auto naderen vluchten ze weg. Vrachtwagens, in de vroege ochtend vertrokken vanuit Prudhoe Bay, komen ons nu mondjesmaat tegemoet. Sommigen verminderen snelheid wanneer we elkaar kruisen, anderen echter niet en daar worden wij het slachtoffer van. Een grote tankwagen passeert ons in volle snelheid. Er volgt een enorme knal en de voorruit van de Land Rover, reeds zwaar beschadigd in Bolivië, krijgt nu een megagrote hit. Even links beneden mijn gezichtsveld laat een opgeworpen steen een vuistgrote ster na met uitschieters over de hele breedte van de voorruit. Glassplinters vliegen in het rond en raken mijn stuurhand echter zonder te kwetsen. Ik heb mijn jas nog aan waardoor mijn armen beschermd zijn en de splinters vallen in mijn schoot en op de vloer.De impact is groot geweest maar we zijn er weer heelhuids mee weg geraakt..

Tegen de middag bereiken we Deadhorse. Het laatste stuk van de weg is volledig weggezakt en men heeft een nieuwe weg moeten aanleggen. Verder dan deze plaats kom je niet met je eigen wagen. Prudhoe Bay, waar alles gericht is op het winnen van gas en olie, wacht op ons 12 km verder. Door het drama van 9/11 is de plaats niet meer toegankelijk om veiligheidsredenen. De enige manier is een shuttlebus reserveren die je naar de Artic Sea brengt. De reis van onze Land Rover stopt in Deadhorse, die van ons in Prudhoe Bay. Die bus plannen moet 24u op voorhand om veiligheidsredenen en is het eerste wat we doen. We hebben geluk en mogen mee op de tour van 08h30 de volgende morgen.

Deadhorse is geen stad als een ander. Je moet hier niks verwachten. Het lijkt wel een rommelig industrieterrein waar alles draait om materiaal, huisvesting en toeleveranciers. Niemand woont hier. De arbeiders werken 12u/per dag twee of drie weken aan een stuk en hebben dan twee of drie weken verlof.  Eten,vluchten en huisvesting voor hen is gratis. Overal zie je materiaal staan of liggen, trucks, bulldozers, pijpleidingen, grote hangars vol materiaal en hotels waar de arbeiders slapen. Ook wij kunnen er terecht maar de prijs is NUTS!  Waar de auto’s kunnen parkeren hangen elektrische kabels die aangesloten worden op een stekker in elke auto. Kwestie van de batterijen warm te houden. Rondom de plaats zien we overal ijsvelden. We tanken de auto alvast vol voor onze terugweg en ondanks het feit dat olie hier vlakbij wordt gewonnen betalen we er een forse prijs voor.

Bij het tanken merk ik dat de rechter achterband aan het leeglopen is. Bij nazicht zien we inderdaad een kleine scheur. Herstellen heeft nog weinig zin want de band is écht totaal op. We rijden naar een plek waar ik het wiel kan vervangen en ook de beschermplaten van de remschijf zijn weer los gekomen. De zipstrips van Valdez hebben het gewoon begeven. Waarschijnlijk weer Chinese rommel! Terwijl ik het achterwiel vervang tracht Shana alsnog de platen terug vast te zetten. Op het moment dat mijn werk erop zit komt een trucker met ons babbelen en vraagt me heel verwonderd waarom ik Shana onder de auto laat werken en niet zelf het werk doe. ‘She has to do her share of the burden, sir!’  De man reikt ons een rubberen riem om de platen vast te zetten en ik krijg er nog één reserve ook. Toffe en behulpzame kerels, die mannen uit Alaska. De kapotte dingen geraken weer hersteld en  de rest van de dag zetten we ons in het restaurant van één van de hotels. Om 21h00 rijden we even voorbij de laatste gebouwen en beschut achter een grote heuvel kiezel zetten we onze tent op voor de nacht. Achter een andere heuvel staan twee overlanders uit Florida, ook met een tent op het dak. Het zijn twee broers, één maand onderweg en één broer kan het licht en de koude niet gewoon worden en wil naar huis. Al na één maand? Wat een watje!

Afgelegde afstand     210 km
Totale afstand        73151 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.