Archive for May, 2015

DAG 332

We hebben een adres in Whitehorse waar we terecht kunnen voor het herstellen van de radiator en we rijden er rechtstreeks naar toe. De man kan er direct aan beginnen en laat ons weten tegen 11h00 nieuws te hebben.  Een kilometer terug is een McDonalds en we besluiten daar aan de blog te werken. Even na de afgesproken tijd staan we terug aan de werkplaats. Goed nieuws, de radiator kan hersteld worden met epoxylijm., de leidingen zijn ok maar er zijn schuurbeschadigingen die gedicht moeten worden, de leak stop heeft vakkundig het ander lek gedicht.Tegen 15h00 zal hij klaar zijn. Terug dan maar naar McDonalds om verder te werken en om later de auto op te pikken. Alles zit keurig op zijn plaats en is hersteld. We kunnen weer! Opnieuw! Nog even inkopen doen maar dat valt dik tegen. Het warenhuis heeft geen bier! GEEN BIER ZEG!!!!!!!! We doen verder geen moeite en rijden de stad uit op weg naar Alaska.

Yukon. Larger than Life, Bigger than Nature!’ staat er op een bord en zo is het ook. Wilde natuur, oneindig ver, machtig in al zijn pracht en uitgestrektheid. Op de talrijke meren zitten witte trompetzwanen, de koude van het noorden ontvlucht.

Op 330 km van de grens met Alaska leggen we de motor stil op een kleine parking bij een brug aan een snelstromende rivier. De temperatuurmeter is ok, het niveau van het expantievat kan ik pas morgen kontroleren wanneer de auto echt koud staat. Nu gaan we slapen want de dag was vermoeiend.

Afgelegde afstand    208 km
Totale afstand      68937 km

Zet cursor op foto en druk < of > voor vorige of volgende.

 

DAG 331

Ik geraak ‘s morgens steeds moeilijker uit mijn bed. Normaal staan we elke dag op om 07h30 maar het wordt steeds lastiger. Nu is het wel zo dat we in Zuid en Centraal Amerika dikwijls gingen slapen rond 09h00 omdat het zo vroeg donker werd. De zon gaat hier pas onder omstreeks 22h00 en pas om 23h30 wordt het echt donker. Je blijft dan ook langer op vandaar wellicht dat we soms nog een uurtje blijven liggen. De dagen worden aanzienlijk langer nu en er zal een moment komen dat de zon voor ons niet meer onder gaat.

Op onze eerste 35 km van de dag spotten we al twee zwarte beren vlak bij ons. Ze knabbelen aan de jonge blaadjes van de struiken. Ze zien er echt indrukwekkend uit en ze kuieren gewoon onverschrokken rond. Langs de zijkant van de weg zie je geen snipper vuil.  Het kost je 2000 Cad (!) wanneer ze je betrappen. Er staan dan ook overal vuilbakken, vakkundig afgesloten voor de beren. Wijzelf zijn hierin heel verantwoordelijk en laten nooit een snipper vuil achter in de natuur.Zo hoort dat!

Van de Cassian Hwy draaien we naar het westen, de Alaska Highway op richting Whitehorse, het is het westelijk gedeelte van de Northern Circle Loop. Het ander gedeelte doen we nadat we van Alaska terugkomen en naar de oostkant van Canada reizen. We blijven in een totale wildernis rijden en verlaten Britisch Colombië voor de Yukon, één van de prachtigste staten van Canada.

In Teslin op weg naar Whitehorse stoppen we om een stukje te eten. En daar slaat het noodlot toe en beginnen de kansen om onze reis verder te kunnen zetten te kantelen. Bij het parkeren voor het restaurant/shop/motel/ gasstation… wijst iemand naar de onderkant van de auto. Koelvloeistof loopt uit onze radiator en vormt al vlug een serieuze plas onder de auto. De wereld zinkt even van onder onze voeten weg. Dit is écht in the middle of nowhere. Hoe moeten we dit gaan oplossen en hoe groot is de schade?

Ogenschijnlijk, voor zover we snel kunnen kijken, loopt de koelvloeistof uit een darm rechts van de radiator maar om de plek juist te kunnen onderzoeken moeten we een aantal dingen demonteren. Shana en ik staan er ondanks de in dank afgenomen adviezen van de omstaanders alleen voor. Dichtsbijzijnde hulp ligt in Whitehorse, 180 km verder. Maar hoe geraak je daar met een radiator die leeg loopt. Takelen kost je meer dan 1000 Cad! Ondanks de helse situatie blijven we er beiden uiterst kalm bij en bekijken we wat ons te doen staat. Lokaliseren van de lek is prioriteit daarna zien we wel. De gereedschapskoffer wordt erbij gepakt en met de moed der wanhoop beginnen we met de beschermkap van de ventilator te demonteren om een betere kijk op de radiator te hebben. Er zit echter nog een heel ding aan de koeler dat gedemonteerd moet worden om de lek te kunnen zoeken. Om dit te kunnen moeten er waterdleidingen en ontluchters (?) losgekoppeld worden. De klemmen zijn nieuw voor ons zijn en geven ons een eerste probleem. Hoe krijg je ze los? Shana met haar hoofd in de motorkap en bedrijvig als een volleerde mechanieker krijgt het systeempje het eerst door. We moeten beide uiteinden samenklemmen om speling te kunnen krijgen. Alleen zitten die uiteinden aan de onderkant van de leidingen en het motorhuis van een Land Rover biedt weinig vrije ruimte. Samen lukt het ons, ontkoppelen we de leidingen en kunnen dan een tweede paneel losmaken.  De radiator komt nu vrij te liggen. En daar zien we het! Onderaan rechts enkele cm van de zijkant stuwt een gebogen straal rode koelvloeistof als een Manneke Pis zijn inhoud leeg. We zitten er verbijsterd naar te kijken. Djeezes! Wat nu?

Een jonge man komt aangewandeld, hij is technieker van grote trucks en biedt bereidwillig en belangloos zijn hulp aan. Heel voorzichtig nijpt hij de piepkleine lamellen aan het spuitgat dicht waarbij de straal voor 80% stopt.  Of we leak stop bij ons hebben om het lek te dichten. Dat hebben we nog van de reis van Afrika en het busje wordt opgeduik uit onze reservekist. De leidingen worden opnieuw aangesloten en ik kap 1/3 van de leak stop in het expantievat van de radiator en laat volgens de gebruiksaanwijzing de motor warm draaien. Na 10 minuten zien we niets meer lekken. Zou het ons lukken?  We vullen de radiator terug bij voorlopig met water, het vriest toch niet en voor korte tijd kan dit geen kwaad. Water is goedkoper dan koelvloeistof. Dit alles zou moeten volstaan om in Whitehorse te geraken voor grondig dichten en nazicht. Ik laat de motor een tijd draaien en hou de temperatuurmeter nauwzettend in het oog. Hij blijft mooi staan. We maken alles proper en zetten ons gewapend met een extra 10 liter proper water op weg naar de 180 km verder gelegen stad. Helaas, 2 km verder gaat de temperatuurmeter de hoogte in en moet ik stoppen om de motor niet te overhitten. Een vrachtwagenchauffeur met een enorme truck stopt aan de overkant van de weg om ons te helpen. De radiator moet eruit en gelijmd worden met twee componentenlijm die we van hem krijgen. De man geeft ons nog wat raad en vertrekt bij gebrek aan tijd.  Daar staan we dan met de lijm in onze handen, 10 liter water, een temperatuurmeter die de hoogte ingaat  en het advies de radiator los te koppelen en uit de auto te halen. We are no mechanics, dude!!!

We demonteren de kappen opnieuw, zien een hele boel koelvloeistof liggen maar vinden geen lek. We vullen de radiator bij en rijden de twee kilometer terug. Aan onze eerdere herstelplaats demonteren we de hele boel opnieuw op zoek naar lekken maar we kunnen niets vinden en toch moeten er zijn. We controleren heel grondig het vulniveau, vullen bij tot zijn cold level en gaan ervoor. Whitehorse ligt 180 km van ons vandaan. Als de motor overhit geraakt, smelten de dichtingen en is de herstelling niet te overzien. Het is al avond maar nog lang niet donker en we beginnen aan onze rit. Eigenlijk hallucinant dat we er durven aan beginnen, onze weg biedt alleen puur natuur. Geen hulp te verwachten.

De eerste kilometers worden afgemaald zonder problemen, de temperatuurmeter blijft mooi op zijn plaats. Na 40 km stop ik en kijk alles na. Zo ver, zo goed.  Na 80 km beginnen we er echt in te geloven. En 30 km voor Whitehorse stoppen we voor de nacht. De temperatuurmeter staat nog steeds mooi op zijn plaats, maar ik moet toch water bijvullen. Laat ons hopen dat ze in de stad de radiator kunnen herstellen.

Afgelegde afstand      667 km
Totale afstand       68729 km

 

DAG 330

We rijden verder richting Alaska Highway  naar de waanzinnig wilde en onwaarschijnlijk mooie Canadese staat Yukon. De morgen begint met een eland die voor ons de weg kruist en even verder loopt langs de zijkant een beer naar ons toe. We stoppen en laten hem rustig naderen tot enkele meters van de auto. Dit is te gek!

Het verkeer valt volledig weg en we gaan echt de wildernis in. Zeer besscheiden dorpjes, meestal enkele huizen en een gesloten(!) tankstation, duiken heel sporadisch op, soms met meer dan 100 km er tussen. Je dieselmeter in het oog houden is de boodschap maar met onze drie dieseltanks kunnen we voorraad genoeg inslaan. Dit is echt the middle of nowhere en de wilde, ongerepte natuur verdooft al onze zintuigen en laat ons wegdromen in hetgeen ons omringd.

Zwarte beren duiken regelmatig op, sommigen verdwijnen snel terug in de groene bossen anderen staren ons vrijpostig aan. Ik voel me ontzettend thuis in Canada! In al deze ongereptheid vinden we nu gelukkig heel gemakkelijk slaapplaatsen. Dat we in een tent slapen met beren als buur zetten we even uit onze gedachten. Toch maar zo vlug mogelijk berenspray gaan kopen!

Afgelegde afstand        511 km
Totale afstand         68062 km

Zet cursor op foto en druk < of > voor vorige of volgende.

 

DAG 329

Highway 97 verder naar Smithers waar we iets eten. In New Hazelton slaan we af naar een Indian Village. We hebben de tijd uit het oog verloren, het is al 17h00 en ze zijn aan het sluiten. We glippen er nog vlug langs maar het stelt niet echt veel voor.

Aan een vieuwpoint met prachtig zicht op de besneeuwde bergen met hun prachtige pieken en een snelstromende, modderkleurige rivier houden we halt voor de nacht. Overal zie je een zee van groene sparren zover het oog reikt de bergen opklimmen tot de sneeuwgrens. Witstaart reetjes steken, hoppend als kangeroes,  herhaaldelijk voor ons de weg over. Het wildlife van Canada stelt ons niet teleur. De natuur is echt een streling voor het oog. De wegen zijn afgeboord met gele paardebloemen die als een geel tapijt tussen de bomen verdwijnt. Enorme hoeveelheden pluizenbollen wuiven hun donzige hoofdjes welwillend in de luwe wind, pluis als sneeuwvlokjes in het rond strooiend. Dit is British Colombië in Canada en het is zo ontzettend mooi man!

Afgelegde afstand       460 km
Totale afstand         67551 km

Zet cursor op foto en druk < of > voor vorige of volgende.

 

DAG 328

Via Highway 97 rijden we verder naar Quesnel waar we afslagen aan de 26 naar Cottonwood.  Het is een goed bewaard, eind 19de eeuwse, stagecoach settlement bestaande uit een ranch en logementhuis. Reizigers konden hier overnachten, op hun doortocht op de Gold Rush Trail naar Barkerville in de North Cariboo streek van Britisch Columbia. Weer een mooi duik in tijd!

Onderweg naar Barkerville, een van de meest historische, eind 19de eeuws, bewaard gebleven ghosttowns van Canada, zien we plots een zwarte beer over de weg lopen. Te snel om te fotograferen maar niet minder indrukwekkend.
Het oude goudmijnstadje Barkerville is echt knap en bestaat uit een main street met authentieke saloons, hotels, huisjes, smidses, paardenstallen, een prachtig houten kerkje en een klein stukje Chinatown waar vroeger de Chinese werkers  waren gehuisvest. De straat is authentiek, de gidsen zijn gekleed in de kledij van toen en een oude stagecoach getrokken door twee zwarte paarden dokkert door de zanderige straat.  Je waant jezelf in een heel andere tijd.

Terug naar Highway 97 richting Prince George maar het weer slaat weer om en het begint heel hevig te regenen. We zitten in de auto dus vinden we het niet echt erg. Met veel geluk vinden we weer een slaapplaats, nu aan een tankstation. Dit is echt een moeilijk land om vrij te kamperen, niet te begrijpen met zoveel plaats.De regen gutst naar beneden de ondergrond veranderend in een enorme plas water. We zijn verplicht een uur in de auto te blijven zitten, de tent opzetten in dit weer is hetzelfde als douchen met je kleding aan.  Geen optie dus!

Afgelegde afstand   375 km
Totale afstand     67091 km

Zet cursor op foto en druk < of > voor vorige of volgende.