DAG 313

Rapid City
Om 07h00 moet ik even de tent verlaten voor een vroege sanitaire stop. De ganse nacht heeft het hels geregend maar nu niet meer. Wel is het beregoed en de lucht zit zichtbaar vol te verwachten sneeuw. Hier en daar dwarrelt er heel zuinig een vlokje naar beneden. Ik kruip terug de tent in, in de nog warme slaapzak. Het is een lange dag geweest gisteren met een pak kilometers  en de vermoeidheid begint stilaan in mijn lijf te kruipen. Tien maanden reizen, elke dag een andere plaats, weinig rustpunten, de bijwijlen extreme koude, gekke wisselende temperaturen, het gebrek aan fatsoenlijk eten, je betaalt er vroeg of laat de prijs voor. Ingeduffeld in de behaaglijke slaapzak besluit ik nog wat langer te blijven slapen. Slechte beslissing. Foute boel!

Omstreeks acht uur is het buiten verdacht stil. Geen sjirpende vogeltjes, geen geruis van de bomen, geen gedruppel op de tent, geen regen noch wind. Volledige stilte! Onaards! Ik rits nieuwsgierig de tent open en kijk verbaasd op een volledig besneeuwd landschap. Alles is ondergesneeuwd. Miljoenen sneeuwvlokken warrelen uit de grijze lucht naar beneden, het zicht beperkend tot enkele meters. De auto en tent zijn bedekt met een witte vacht die alsmaar dikker en dikker wordt. Op zich niet zo erg was het niet dat het bovendien extreem koud buiten is. De dikke vlokken vriezen onmiddellijk vast op het ijskoude metaal van de auto. De zeilen van de tent lijken wel stijf bevroren karton en laten zich hoogst onwillend opplooien. Onze handschoenen liggen diep in de kisten, tijd is echter bepalend nu en het opplooien van de tent, indien nog mogelijk, moet onmiddellijk en zonder verder uitstel gebeuren. Geen handschoenen dus! De extreme lage temperatuur bevriest gewoon alles. De klus is uiterst moeilijk. De straps staan stijf van het ijs en zijn moeilijk in hun ogen te krijgen.  Wat we aan sneeuw verwijderen valt er bijna onmiddellijk terug op. Bovendien moeten we op de achterbanden staan ons vasthoudend aan de metalen veiligheidskooi van de auto om aan de tent te kunnen. Het lijkt een eeuwigheid te duren ondanks de snelheid waaraan we werken. Het is echter puur afzien en onze handen zien krijtwit van de koude. Het lukt ons uiteindelijk alles op zijn plaats te krijgen en we duikelen de auto in. De webasto, onze extra verwarming op diesel, wordt opgestart maar onze handen hebben de volle laag gehad van de barre koude en het bevriezende metaal. De bloedstroom die terug op gang komt levert ons zo’n afschuwelijke pijnen op dat we echt op onze tanden moeten bijten om het niet uit te schreeuwen. Het is alsof duizenden naalden in onze handen worden gestoken, keer op keer. Na enkele minuten ebt de immense pijn gelukkig stilaan weg en kunnen we weer normaal ademhalen. Afzien, dit was echt afzien!

De warme douches in het krakend proper sanitair blok zijn voor ons helemaal alleen en we kwikken er snel van op. We geraken weer helemaal terug op temperatuur en de geleden pijn is alweer vergeten.

Nu de auto nog gestart krijgen. Het is toch zo onwaarschijnlijk koud. Zou het lukken? Ik draai de sleutel om in het contact en zie tot mijn grote opluchting alle lichtjes op het dashboard branden. Ok, dat is al iets. Nu nog starten! Verder draaien doet de startmotor in werking treden. Moeizaam, héél moeizaam, komend van schijnbaar héél ver, slaat de motor traag toch van de eerste keer aan. Oef! Met één werkende koplamp rijden we de camping af in een wit sneeuwgordijn. De radio meldt opnieuw de sneeuwstorm aan met sneeuw van 60 tot 90 cm hoog tegen de avond. Djeezes!  We hebben blijkbaar de voorbode al over ons heen gekregen.Dat beloofd!

Custer State Park,
we slaan de weg in naar Needles Highway maar die blijkt omwille van het weer gesloten. Slaan dan een andere weg  in naar een tweede ingang van het park.  De sneeuw ligt nog maagdelijk op de weg en is nog niet geruimd.  Het is echter spekglad en er zijn geen vangrails.  In het besef dat de banden van onze Defender versleten zijn neem ik mijn tijd. Achter een bocht staat een pickup met zwaailicht dwars over de besneeuwde weg. Een wagen is van de weg geschoven en moet uit zijn benarde positie worden getakeld. Hij hangt helemaal schuin, zestig centimeter verder en hij zou op zijn dak gekanteld zijn. We moeten stoppen en bij gebrek aan ABS (stuk) heb ik meer meters nodig dan normaal ook al rem ik pompend. Na een half uur is de weg weer vrij. Het sneeuwt niet meer maar het landschap is bedekt met een dikke laag. Even verder moeten we even plaats maken voor een ruimer die mooi voor ons de weg vrijmaakt.Reuze!

Een loop moet ons naar het wildlife brengen en eerlijk gezegd zien we bijna niets. Plots merken we echter een kudde bizons die uit de heuvels komt, traag de besneeuwde vlakte oversteekt en enkele meters voor onze auto onverstoord de andere heuvel oploopt. Bijna elke bizon heeft een kleintje naast zich lopen en het is vertederend te zien hoe de moeders  ze constant in het oog houden en beschermen. De kleintjes zien rood bij hun geboorte, worden dan licht beige om later de donkere bizonkleur te krijgen. Even verder zien we kleine kuddes white tail herten, witte poepjes met witte nerveus kwispelende staartjes. We rijden rustig verder telkens wilde dieren spottend in het prachtig witte landschap.  Enkele uren later verlaten we het park.

We zijn toe aan een warme maaltijd. Koken zit er niet in wegens te koud en McDonalds  is een gemakkelijke oplossing. Het smaakt ons beiden ten zeerste. Het TV toestel aan de wand laat het nieuws zien waar opnieuw aandacht wordt gevraagd voor de aankomende sneeuwstorm en de 60 tot 90 cm sneeuw die verwacht wordt. We nemen de informatie ter harte en besluiten niet te wachten tot we ingesneeuwd geraken. We verlaten Rapid City, terug richting Cody en 136 mijl verder, in Gilette, nemen we voor alle zekerheid een hotel. Lekker warm en morgen zien we wel weer. Hopelijk hebben we de storm achter ons gelaten.

Afgelegde afstand   412 km
Totale afstand     62238 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.