Archive for April 3rd, 2015

FROM MEXICO TO USA BACK TO MEXICO AND BACK TO THE USA IN ONE HOUR

DAG 277

De wekker staat op 06h00 maar we zijn al wakker om 05h30. We maken ons snel klaar en laden onze bagage de auto in. Er is amper verkeer, de stad moet nog ontwaken en we rijden het centrum uit langs de lege straten. De grens Mexico/USA ligt een 240 km van ons af, een peulschil. Het stuk tussen Monterrey en de grensstad Laredo is gevaarlijk gebied. Vanaf hier beginnen de horrorverhalen van kidnapping, carjacking, moorden, enz… verhalen die we, vanaf we Mexico zijn binnengereden, dagelijks mochten horen.  Dit is één van de gebieden waar de drugstrafiek richting USA zijn hoogtepunt bereikt . Misschien leiden al deze verhalen op de duur wel een eigen leven en moet je ze met een korrel zout nemen, maar toch.…   Alle reizigers die we tegenkomen blijken geen tijd te verspillen en racen dit stuk door. Feit is dat hoe dichter we de grens naderen hoe meer zwaar bewapend leger we tegenkomen. We besluiten geen risico’s te nemen en de kleine dorpen te vermijden. De snelweg biedt uitkomst, we verplaatsen ons hier sneller en minder opvallend.

Aan een checkpoint moeten we onze Mexicaanse permit afgeven en verwijzen ze voor teruggave van onze eerder betaalde waarborg van 400 US$, naar een verdere locatie. Zoals gebruikelijk staat nergens iets aangeduid en moet je het zelf maar uitzoeken. In de omgeving van de grens betalen we twee dollar tol aan een brug en komen dan op een brede baan die in 10 à 15 rijvakken is verdeeld. Overal is het een aanschuiven van jewelste. Het blijkt de grens te zijn. Een douane beambte vraagt ons vriendelijk in het Engels uit te stappen. Het blijkt dat we de Mexicaanse grens zijn overgestoken zonder het te weten en nu aan de Amerikaanse staan. Onze waarborg???? Omkeren kunnen we niet dus moeten we eerst de grens met USA over. De beambten zijn heel beleefd en staan allen in bewondering naar de auto te kijken. ‘ Never seen a car like this,’ zeggen ze.
Een vrouwelijke beambte vraagt of ik een snorkel heb. Ik kijk haar even verbaasd aan om dan tot het besef te komen dat ze niet onze duiksnorkels bedoelt maar wel deze van de auto.  In tegenstelling tot wat we verwacht hadden wordt de inhoud van de wagen amper bekeken. WELCOME TO THE USA! Nog even aanschuiven aan immigratie. Of we een ESTA hebben? Jawel, maar in feite is hij niet nodig. Formulier I-94 had voor ons voldoende geweest. De Amerikaanse verzekeringsmaatschappij heeft haar huiswerk niet goed genoeg gedaan. We krijgen een Visa voor 90 dagen en een onooglijk, en USA onwaardig bescheiden, stempeltje in ons paspoort. Er zit zelfs bijna geen inkt op. Eerlijk gezegd hadden we er één verwacht een blad groot.

Maar wat met onze 400 US$? Die kunnen we toch niet achter laten. We besluiten terug naar Mexico te rijden, om alsnog onze waarborg  te recupereren.  De US douane laat ons ongemoeid de grens oversteken, opnieuw tol betalen aan de brug en we zitten terug op Mexicaans grondgebied, maar een echte grens zien we nog steeds niet. We moeten het echt navragen en worden uiteindelijk verwezen naar een gebouw met grote parking een stuk van de weg. De teruggave van onze 400 US$ gebeurt vlot na een release van onze Defender. Maar we hebben geen exit stempel van Mexico. Dit betekent dat we eigenlijk nooit Mexico hebben verlaten en hierdoor onze verblijfstermijn gaan overschrijden, wat dan weer zou resulteren in het feit dat we later het land niet meer in kunnen. Dat denken we althans! Een stempel kan maar tegen afgifte van de permit zegt een arrogante Mexicaanse douanebeambte met een kop die er nóg arroganter  uitziet. Dat deze eerder al is afgegeven valt in dovemansoren. We vragen het na maar de afgifte van de permit blijkt gelukkig voldoende te zijn. Een exit stempel is niet meer nodig.

Van Mexico terug naar de grens van USA. We nemen hetzelfde rijvak, dus de douanebeambten kennen ons nog en laten ons ongemoeid passeren. Eindelijk kunnen we écht de Verenigde Staten binnenrijden zonder omkijken.
Vanaf Panama tot hier hebben we 12.324 km afgelegd. Niet niks!
Bye Bye Mexico. Welcome to the USA!

Eerste stop is Houston en de weg daarheen door Texas is wat eentonig. Rechts en links van de snelweg liggen uitgestrekte grasvlaktes. Overal zie je de fastfood restaurants: McDonald’s, Burger King, Wendy’s, Waffle House, Poppeyes, Denny’s, enz… aan ongezond eten geen gebrek. Autoverkopers showen honderden blinkende wagens voor verkoop, overal wapperen vlaggetjes. De snelweg is breed, in perfecte staat en de max snelheid is 75 miles/h, bijna 110 km/h, maar iedereen rijdt sneller. Geen potholes meer en geen speedbumps, het schiet lekker op en de afgelegde afstand wordt groter en groter.

Tegen de avond draaien we de oprit op van een Shell tankstation. We mogen hun parking gebruiken om te overnachten. Super!

Afgelegde afstand                488 km
Totale afstand                  49938 km