DAG 263

Vroeg in de ochtend nemen we van iedereen afscheid. We moeten verder. Nog even in het dorpje brood inkopen en nog wat rondkijken maar dan moeten we er vandoor. De was is opgehaald en onze kleding en de auto ruikt weer fris naar waspoeder. We verlaten San Cristobál de las Casas richting Stille Oceaan naar Tehuantepec waarbij we Centraal Amerika definitief achter ons laten.
We hebben er bijna 11000 km gereden. De adem van de USA komt dichter en dichter (onze verzekering nog niet) en we beseffen ten volle dat we een onwaarschijnlijke rit achter de rug hebben. Onze Landrover, hier en daar wat gehavend, bromt als vanouds en doet het uitstekend. Zijn ongecontroleerd alarm drijft ons soms tot waanzin maar we beschouwen het als zijn manier om met ons een babbeltje te doen.

Het hotel dat we in gedachten hadden om ons in zijn tuin te laten kamperen doet dat niet meer. Ook anderen kunnen ons niet helpen. Het is 16h00 en we besluiten in één ruk door te rijden naar Oaxaca.  Nog een fors pak kilometers, dat wel, maar  onze enige oplossing om veilig én goedkoop te kunnen overnachten. De weg is uitstekend maar eentonig en heeft tot onze verwondering weinig te bieden.  Onderweg zien we één van de Amerikaanse overlanders voor ons uitrijden. Ik volg op een honderd meter opgehouden door een tragere vrachtwagen. Aan een checkpoint van het leger wordt de Amerikaan tegengehouden en via een reeks oranje hoedjes de weg afgeleid. We besluiten een oude truk toe te passen om niet hetzelfde lot te moeten ondergaan. We verschuilen ons pal en iets naar links achter de voor ons rijdende, grote vrachtwagen die men ongemoeid laat passeren. De soldaat ziet dan,totaal onverwachts, onze auto verschijnen, heft nog  zijn vlag halverwege om ons te laten stoppen maar merkt dan dat we de ingang van de oranje kegels al voorbij zijn. Te laat man!
België- Mexico 4-1.

Het is 20h00 en al lang donker wanneer we Oaxaca binnenrijden, moe van de vele kilometers. In een shopping centrum eten we wat en kopen bij Walmart lekkere broodjes die we in onze diepvries steken voor morgen. De camping blijkt echter niet meer te bestaan en daar staan we dan om 21h30. Een Duitse, aldaar wonende dame, wil ons helpen en belt een andere maar die blijkt volzet te zijn. Geen opties meer. Ok, dan maar in het wild kamperen.

Ik rij een stille donkere straat in met hier en daar een huis en parkeer de auto aan een klein stukje weiland. We vallen amper op in de duisternis en buiten het blaffen van enkele ruige straathonden, gestoord door onze aanwezigheid, zetten we vliegensvlug de tent op en kruipen we er in. Het wordt terug stil en wij luisteren het eerste half uur naar elk klein geluidje om dan …. in …..slaap…. te ….vallen….

Afgelegde afstand     622 km
Totale afstand       47936 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.