Archive for March 18th, 2015

GEGIJZELD IN MEXICO !

DAG 261

Palenque.
We hebben een heerlijke nachtrust gehad en wat later dan normaal rijden we verder naar de Maya ruines van Palenque. Het zijn de laatste in ons programma maar daarom zeker niet de minste. De weg is goed, loopt door de bergen en is behoorlijk bochtig. Verkeersdrempels maken het nog steeds bont en het is telkens opletten geblazen. De Maya site lost volledig zijn verwachtingen in en behoort architecturaal tot de top.  Echt mooi! Met de jungle als achtergrond en het geluid van brulapen wandelen we tussen de ruines ons voorstellend hoe het toen moet zijn geweest. De bekende steile trap van één van de paleizen is, in tegenstelling tot een eerder bezoek van me lang geleden, niet meer te betreden. Wellicht wil men extra slijtage voorkomen of zijn er al genoeg toeristen naar beneden gedonderd. We vinden het ok, beter zó voor mooie foto’s. We nemen dan ook ruimschoots onze tijd.  Aan de uitgang laten we ons verleiden tot een lekkere Magnum en rijden we weg onder de gapende blikken van de aanhoudende stroom toeristen. We zijn het gewoon!.

Volgende stop is Agua Azul, een reeks waanzinnig gekleurde watervallen die we niet willen missen. Op het moment dat we denken dat alles goed opschiet, stremt plots het verkeer en komen we tot stilstand aan het einde van een file. Er is verderop iets gaande maar we kunnen niet zien wát.  Geduldig schuiven we aan maar komen slechts mondjesmaat vooruit. Enkele chauffeurs zijn het beu en beginnen het rijvak van de tegenliggers te gebruiken om vlugger vooruit te komen. Alles gebeurt zowat stapvoets waardoor er weinig gevaar is. We schuiven ons, een beetje onbeschaamd, tussen de ongeduldigen. Een grote menigte grimmig kijkende mannen houdt alle verkeer tegen door een lange plank boordevol grote scherpe nagels voor de banden te leggen. Een groot spandoek hangt over de weg  waaruit blijkt dat de overheid een nieuwe weg wil aanleggen op een andere locatie. De lokale bevolking ziet hierdoor hun broodwinning verdwijnen . Ze zijn duidelijk niet akkoord en protesteren door de boel stil te leggen en geld te eisen. Uiteindelijk wordt ook voor onze wielen de nagelplank getrokken. Een tiental man komt aan mijn deur staan en vraagt prompt 200 pesos (12 €) voor een vrije doorgang. Niet betalen is niet doorrijden! Allemaal goed en wel maar dat is interne keuken en daar hebben wij, als buitenlanders, totaal geen boodschap aan. Uitleggen komt in Mexicaanse dovemansoren en hen meedelen dat we geen cash hebben (supertruk) resulteert nu echter in een gezamelijk en heftig ‘neen’ geschud. Meer zelfs, men sleept een dikke boomstam aan en ook deze wordt voor mijn wielen gelegd. Oh man, we worden hier gewoon gegijzeld. Elke wagen die van gelijk welke richting komt moet 200 pesos betalen. Schandalig is dat! Pure afperserij van de verkeerde mensen. Een politiewagen nadert aan de overkant en wat gebeurt er? Niets! Uiteraard betalen ze niet maar iets doen…. ho maar, ze laten alles zijn beloop en rijden gewoon verder. Mooi is dat!
De boomstam doet bij mij zowat de deur dicht , betalen doe ik toch niet en ik leg gewoon de motor stil. Shana pakt de boterhammetjes en we beginnen duidelijk zichtbaar dat we tijd hebben aan ons middagmaal, de hele file achter ons tot stilstand dwingend. Dat betekent dus ook …. geen inkomsten meer voor de  ‘belagers’, althans aan onze kant.  Een grote bus baant zich, na betaling, alsnog een weg via het andere baanvak en kan zich ternauwernood tussen mijn auto en de anderen door wringen. Het brengt me op een idee. Ik start de wagen, draai het stuur helemaal naar links en op een onopvallend moment rij ik cm per cm naar het tweede rijvak, de doorgang wordt nu nog smaller. De Mexicanen hebben het niet door maar stellen ineens vast dat hun stakingspost dicht zit. Er is geen doorkomen meer aan noch van onze kant noch van de andere. Wij, motor terug af, wielen rechten, boterhammekes verder opeten en van kromme haas gebaren. We hebben hun afperserij lamgelegd. Er kan geen auto meer langs waardoor er ook  geen geld meer binnen komt. Alles zit nu echt potdicht. Ze beginnen zenuwachtig te worden en te overleggen, komen nog eens aan ons hun peso’s vragen maar vangen bot. Je weet wel: ‘solo targeta no… .’  We kunnen amper onze lach in houden. Ze zitten duidelijk met een probleem en ik ben de sleutel geworden. Ze steken hun Mexicaanse dikkoppen bijeen en komen dan naar de auto. We mogen doorrijden en betalen moeten we ook niet. Boomstam weg, plank met nagels weg en daar gaan we. Goed geprobeerd maar met alle Chinezen…. juist ja!
België – Mexico 1-0.

Het oponthoud heeft ons, al bij al, toch een uur gekost maar levert stof voor onze blog. Een twintigtal kilometer verder draaien we af richting watervallen en even verder…. het zal toch niet waar zijn zeker. Opnieuw! Plank met nagels, maar nu kost de doortocht nog maar 50 pesos. Niet betalen … niet doorrijden! Ze beginnen echt op ons systeem te werken die Mexicanen. We herhalen onze gouden truk:  ‘solo targeta no dinero!’ Ze lachen ons uit en bovendien is de weg hier zo breed dat ik het gat niet kan dichtrijden. We blijven kalm, leggen hen uit dat het een probleem is van Mexicanen, wat het dan ook moge zijn, en niet van ons en ja hoor …. na enkele minuten discussiëren in ons beste Spaans mogen we  weer verder…. zonder te betalen.
België – Mexico 2-0.

We leggen de laatste kilometers af naar Agua Azul. De inkom is 60 pesos zegt de man aan het barakje langs de weg en we krijgen een genummerd ticket en een infobrief over de watervallen. Was het niet dat dat drie bochten verder opnieuw dat bedrag gevraagd wordt voor de inkom. De échte inkom blijkt het dan. Het wordt een geanimeerd gesprek maar we zijn bedonderd geworden zo blijkt. De eerste betaling is gewoon nep. Ongelooflijk!  Verdorie, ze hebben ons liggen die Mexicanen. Neen toch!
België – Mexico 2-1

We voelen ons écht gepakt, al is het maar voor 60 pesos, keren de auto, rijden terug en met krijsende banden, klappende deuren en een duidelijke forse lichaamstaal scheuren we voor de man zijn neus zijn nep ticket in snippers en eisen krachtdadig ons geld terug. We laten ons niet intimideren door de toegelopen omstanders die op het voorval komen afgelopen. De man durft niet anders en geeft ons bedremmeld ons geld terug. Wat hadden die Mexicanen nu van ons gedacht …. Dat wij woesjies zijn?  Ja, dag Jan!
België – Mexico 3-1. 

Aan de nu échte inkom betalen we uiteindelijk wat we verschuldigd zijn, parkeren de auto voor een restaurantje en wandelen langs de prachtige turkooise watervallen die van verschillende niveaus hun onwaarschijnlijk mooi water van poel naar poel laten overvloeien. Echt mooi! En natuurlijk moeten toeristen dit fantastisch stukje natuur verstoren door hun witte lijven in foeilelijke badpakken in dit paradijs te laten drijven. Tenzij…. ja… soms knijp je dan al eens een oogje dicht voor héél uitzonderlijke gevallen, alhoewel ik ze op dat moment wel alle twee heb opengehouden. Maar het is niet mijn schuld hoor!  Het is de schuld van die kleine mini, mini bikinietjes. Zo mooi man, zo onwaarschijnlijk mooi …. die watervallen.

We verlaten, méér dan voldaan, Agua Azul, en rijden door naar San Cristóbal de las Casas.  Maar …. we krijgen weer een lekke band. Een eerdere herstelling links achteraan, enkele landen geleden, heeft het niet gehouden en hij loopt langzaam leeg. We pompen hem zelf wat bij en vinden enkele kilometers verder een jonge hersteller. De klus wordt geklaard in amper 15 minuten en met een grote, nieuwe plakker aan de binnenkant van de ondertussen vrij versleten band kunnen we weer verder. Wat een bewogen dag vandaag!

De brede inkompoort van Rancho San Nicholás zwaait bij valavond uitnodigend voor ons open. Dit is een échte camping vól met overlanders:  Zwitsers, Amerikanen, Duiters, Nederlanders,Engelsen, Bolivianen én ook een Belgisch koppel, allen met de meest uiteenlopende voertuigen of campers.  Het Belgisch koppel intrigeert ons en wie blijkt dat te zijn? Onwaarschijnlijk maar waar ….Nele en Christof met hun kinderen Nette en Daan.  Het koppel waar we de container mee gedeeld hebben van Colombia naar Panama en aldaar zijn kwijtgespeeld. Een Duits koppel hebben we ontmoet aan de grens van Ecuador en Colombia.  Het Amerikaans koppel zien we terug voor de derde keer en een Zwitsers koppel voor de tweede. De wereld wordt kleiner en kleiner.  Onze route behoort echter tot één van de langste. Maar wat we écht ongelooflijk vinden en ons heel blij maakt is het weerzien van Nele, Christof en hun toffe kindjes. Mooi is dat!

Afgelegde afstand  239 km
Totale afstand    47309 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.