DAG 217

Onze slaapplaats in de open vlakte heeft onze tent deze nacht ruimschoots getest op windsterkte. Om de twee minuten rukten uiterst sterke windvlagen in korte snokken verwoed aan alles waarmee ze aan de auto vastzit. Alles kraakte, kreunde en flapperde alsof haar laatste uur van was geslagen. De ganse nacht beukt de wind onophoudelijk op ons in om dan bij het opkomen van de zon te gaan liggen.
Ik kruip vermoeid de tent uit om de schade op te nemen. Tot mijn verwondering moet ik enkel wat straps terug vast trekken en een metalen pin terug recht plooien. Voor de rest alles ok! Gelukkig maar alhoewel we ergens in de auto nog een reservetent hebben zitten. We zijn op alles voorbereid!

Vulkaanboarden is mijn ding niet, alhoewel ik mijn hand niet verzet voor wat waaghalzerij. De helling oogt onwaarschijnlijk steil en ik moet Shana toch wel bewonderen dat ze de uitdaging toch enigszins onbevangen aanneemt. Per slot van rekening roetsj je toch een helling af van een hoogte van 675m. Niet niks dus!

De wandeling naar de top van de volcano Cerro Negro duurt voor haar pakweg 1 uur en ik zet mij, beladen met verrekijker en fototoestel beneden aan de voet om haar desgewenst op te vangen….. alhoewel…. van 675m. Hoog aan de top zie ik na de verstreken tijd kleine mensjes verschijnen. Hele kleine! Daar gaat de eerste, zittend op een houten board, naar beneden. Het oogt niet snel maar wel indrukwekkend. Wat een hoogte! Het tweede meisje uit Nederland heeft een betere techniek. Ze plaats haar voeten op het board en glijdt pijlsnel de helling af om dan …..halsoverkop in een wolk rond te buitelen en enkele meters door te schuiven. Beneden laat ze me verwonderd in haar decolleté kijken waar ze me 2 borstjes toont aangevuld met een ton zwart vulkaanzand. Soms loont het dingen niet mee te doen! De volgende… ik kan niet zien wie, dus fotografeer ik er maar op los.Vlot, mooi in rechte lijn, iets minder snel dan de Hollandse maar zonder buitelingen komt ze naar me toe gegleden. Het is Shana, in grijze overall! Van 675m naar beneden…. óp een surfboard. Vulkaansurfen noemen ze dat! My kinda girl!

Terug naar León, we nemen een andere zandweg en blijken sneller terug te geraken. Nog even skypen met het thuisfront en dan verder naar het gevaarlijke Honduras. Onze laatste slaapplaats in Nicaragua wordt een benzinestation mét gewapende bewaker én pittbull. We kunnen op onze twee oren slapen vannacht.

Afgelegde afstand    160 km
Totale afstand      41098 km

Zet cursor op foto en klik op < of > voor vorige of volgende.