DAG 203

Het weer is terug opgeklaard en we rijden onder een drukkende en klamme hitte verder naar Manzanillo, door kleurige stadjes met een typisch Afro-Caraïbisch karakter. Ook de muziek swingt de pan uit. Gekleurde houten huizen langs mooie stranden. Ze hebben het blijkbaar voor elkaar die Costa Ricanen.
‘Pura Vida’ staat overal te lezen en daar houden wij ook van. We zetten ons langs het strand, eten wat en blazen wat uit. Het is een beetje druk en daar houden we niet van.  We besluiten dan ook hier niet te blijven. Verder kunnen we niet want dan zitten we terug in Panama en de gedachte aan de grensasshole…….

Richting Puerto Limón, het is een havenstad en havensteden ogen altijd…… juist ja!  Elk huis, elk bedrijf, elke winkel , elk fabriek elke parking blijkt afgesloten met zware tralies. Het oogt ontzettend onveilig en bovendien is het uiterst moeilijk bij donker en regen een slaapplaats te zoeken. En het regent inderdaad alweer én hard. Nog nooit hebben we zó lang moeten zoeken. In de verte zie ik de lichten van een patrolcar van de politie. Blauw en rood licht wisselen elkaar in snel tempo af ongewild de omgeving in een cabardouchelicht zettend. Ik rij langszij en vraag waar we zouden kunnen overnachten. Grappig de hoofden van de agenten veranderen constant van blauw naar rood. Te gevaarlijk om wild te kamperen krijgen we als antwoord maar één kilometer verder verhuurt iemand cabañas, zeg maar een soort motel. De dame ontvangt ons hartelijk, de prijs is 36 US$, maar we slapen in feite liever in onze tent. We leggen uit dat we overlanders zijn en geen toeristen. De prijs zakt naar 18 US$. Uiteindelijk komen we tot een akkoord voor 10 US$. We kamperen in de tuin met gebruik van het sanitair en méér moet dat voor ons niet. Hier staan we veilig want achter ons wordt ook hier de zware poort gesloten. Hier geldt opgesloten staat netjes, denk ik.

Afgelegde afstand      131 km
Totale afstand        39614 km

Zet cursor op foto en druk < of > voor vorige of volgende.