Archive for November, 2014

BYE BYE PERU WELCOME ECUADOR

DAG 153

Langs de mooie noordelijke Peruaanse stranden rijden we dichter en dichter naar de grens van Ecuador. We zijn er klaar voor en kijken er enorm naar uit. Voor strand en zon moeten we nog even wachten. We tanken al ons Peruaans kleingeld op en rijden de grensformaliteiten tegemoet onder een zinderende hitte.

De grens van Peru en Ecuador is de meest verzorgde en mooiste die we tot nu toe gezien hebben. Keurige infrastructuur, comfortabele bureau’s en stoelen. Kortom, respect voor zijn ambtenaren. Peru uitrijden is simpel en de klus is vlug geklaard. De grens met Ecuador, wat onze paspoorten betreft, eveneens vlug afgestempeld. Voor de documenten van tijdelijke invoer van de wagen moeten we een vijf kilometer verder zijn. Aan het gebouw gonst het van drukte. In camouflagepakken geklede douanen lopen heen en weer tussen de auto’s, ze volledig uitladend en elke hoek controlerend.  Vele zaken zien we aangeslagen worden en naar het gebouw verhuizen . Aangekochte kleding, speelgoed, sterke drank…. worden om welke reden dan ook uit de wagens verwijderd. Men zoekt uiterst grondig en we houden ons hart vast. Indien ze onze auto willen doorzoeken gaan ze een énorm hoop werk op hun hals halen.

De man  die onze documenten moet opstellen wil dat we van alles fotocopies laten maken, terwijl hij een machine voor zich heeft staan. Hij verwijst ons naar een winkeltje vlakbij. Mooi niet dus! We zeggen geen geld te hebben, alleen kredietkaarten. Het is een truc van vele grensposten waarbij peperdure copies moeten genomen worden tot eer en glorie van de douane hun portefeuille. Niet bij ons dus! Als reactie legt de man onze papieren opzij en begint aan de documenten van anderen. Geen probleem, er is zoveel te zien aan deze grens dat we mooi blijven staan zonder te reclameren. Na 10 minuten pakt de man dan toch zuchtend onze documenten, zorgt zelf voor fotocopies en stelt op wat we nodig hebben.  Met alles in de hand stappen we de auto in, starten en rijden we naar de controlepost. Gaan ze onze wagen ook binnenstebuiten keren?

Ze bekijken ons, lijken te twijfelen en terwijl ze dat doen geef ik gas en ….. weg zijn wij! We worden niet teruggefloten. Joepie!

Bye Bye Peru!
Welcome Ecuador!

Onze eerste 200 kilometer leiden ons naar Guayaquil in Ecuador.. Van hieruit nemen we op 5 december 2014 onze vlucht naar de Galapagos eilanden. Voor die tijd moet de blog nog worden bijgewerkt, wat uitrusten en een veilige standplaats voor de auto vinden tijdens ons verblijf op Galapagos.

De weg naar Guayaquil is ontzettend verrassend. Wegen zo breed als landingsbanen voor vliegtuigen, in perfecte staat en met links en rechts eindeloze slierten bananenplantages. Tegenstellend zijn de bouwvallige huisjes of strobarakken waar de mensen in wonen. Hier duidelijk armer dan de Peruanen.

In de namiddag rijden we de stad binnen. We hebben een adres maar de GPS herkent het niet. Dan maar vragen, maar we worden van opnieuw van het kastje naar de muur gestuurd. Voor 2 US$ laten we een taxi voorrijden. Dit lukt maar de hostel verwijst ons naar een parking voor de auto die volzet is. Een nabijgelegen hotel brengt met zijn bewaakte parking uitsluitsel. We boeken voorlopig twee nachten.Daarna zien we wel.

Afgelegde afstand         354 km
Totale afstand           34546 km

DAG 152

We staan vroeg op voor een lange rit en zijn klaar met Peru. De grens van Ecuador lonkt en we kijken uit naar een nieuwe horizon. Shana heeft ondertussen de haakmicrobe en heeft haar eerste sjaal nu al af. Nu nog een muts maar ze weet niet echt hoe. Dus ze zal het een en ander moeten opzoeken. Suggesties welkom!

Tijdens een oponthoud voor een broodje maakt ze hondjes met lange balonnen voor de kinderen die nieuwsgierig naar ons staan te kijken. Dat zijn ze niet gewoon en hun glunderende kopjes spreken boekdelen. De rit is wat ééntonig , lange rechte wegen waar iedereen absoluut te hard rijdt. Tegen de avond is er een politiecontrole. De uiterst vriendelijke politieagent wil het document van tijdelijke invoer van de wagen zien. Dat kan en tegelijkertijd vraag ik hem of we op hun post mogen overnachten. We zijn moe. De man loopt gewillig een 200m verder om het aan zijn baas te vragen. We mogen er 3 à 4 uur uitrusten maar niet overnachten. Ze hebben echter een oplossing voor ons. Vijftien kilometer verder is er een tolpost ( zo’n péage) . In Peru mag je daar overnachten. De post is 24h bewaakt door politie en er zijn sanitaire voorzieningen én we  hebben  zicht op de Stille Oceaan. Terwijl de politie hongerig en watertandend de bakgeur van onze steak opsnuift zet ik aldaar de tent op. Ook dat hadden ze nog nooit gezien!

Afgelegde afstand       620 km
Totale afstand         34192  km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

DAG 151

Als we dachten gevaarlijke wegen achter ons te laten krijgen we er ongewild nóg één, Caraz naar Huallanca. De gedeeltelijke, geasfalteerde weg loopt via talrijke tunnels ( lange en korte) langs de flanken van talrijke indrukwekkende bergen, een stromende rivier en hier en daar watervallen om U tegen te zeggen. De dieptes zijn angstaanjagend maar ook adembenemend mooi.

We zijn op weg naar de grens van Ecuador en in Trujilo kopen we in een internationaal winkelcentra een Canon telelens voor ons fototoestel. Op de parking komen we het Braziliaans koppel van onze hostel in Lima tegen. De man heeft een hospitaalbezoek achter de rug na het eten van soep in een restaurant. Ook de jongen uit Temse en het meisje uit Zwitserland bleken salmonella te hebben opgelopen.Van pech gesproken! Gelukkig zijn wij hiervan gespaard gebleven tot nu toe! De GPS brengt ons, na een weg langs berghoge duinen, naar het strand van een stadje juist voor Tumbes. Het is donker en een vijftiental auto’s staan op het strand. Sommige luisteren naar muziek, drinken wat en anderen zijn met meer amoureuze dingen bezig. We zetten ons er mooi tussen, een 10 m van de branding. Tent opstellen en nog wat eten en dan …. bed in voor een vroege en goede nachtrust.

Dachten we althans, want we liggen nog maar pas in onze slaapzak of een politiewagen komt het strand opgereden. Elke auto moet verdwijnen en traag rijden ze noodgedwongen en tegen hun zin het strand af.
De ‘patrolcar’ komt voor de onze staan en laat zijn sirene horen.Ik heb geen zin me te verplaatsen en nu nog een andere  plaats op te zoeken. Dus doen we of we niets horen en laten ons niet zien. Stiekem gluren we door de spleetjes van de tent en wachten af wat gaat gebeuren.De agent zet zijn flikkerlichten aan en nogmaals de sirene. We reageren niet. De wagen blijft enige minuten staan,  als een lawaaierige flipperkast, maar krijgt van ons geen respons. Het strand is nu, op ons na, volledig leeg en uiteindelijk rijden ze weg.
Een uurtje later, zelfde scenario, flipperkast is terug en maar katoen geven om dan na enige minuten tevergeefs te moeten vertrekken. We hebben ze daarna niet meer terug gezien en bij het ruisen van de branding zijn we, eenzaam alleen op het strand, in slaap gevallen ….. tot de ochtend. Soms loont een beetje stout zijn!

Afgelegde afstand        312 km
Totale afstand          33572 km

 

ONE OF THE WORLD'S MOST DEADLIEST ROADS CHAKAS ROAD HUASCARAN PERU