Archive for October, 2014

DAG 119

We ontwaken goed uitgerust en begeven ons achter de hoek naar René. De man baat een, door TripAdvisor in 2012 bekroonde B&B uit, woont in Sucre en kan ons wellicht aan een betrouwbare garage helpen. Die blijkt wonderwel enkele huizen voorbij onze hostel te liggen. We gaan er onmiddellijk naar toe. De garage is twee kamers groot, verzorgd, mét een put en een jonge mechanieker die vertrouwen uitstraalt. We hebben direct een goed gevoel. Morgen om 08h00 moeten we langskomen voor een testrit en zal het verdict vallen. Duimen maar!

Ik heb geen stuklijst gemaakt van de wisselstukken die ik bij me heb en betrokken kist stond reeds klaar voor ons oorspronkelijk, uitgesteld vertrek van september 2013. Ik heb geen duidelijk beeld meer van de inhoud en besluit de kist volledig na te kijken in de beschermde omgeving van de betaalde parking. We laden alles uit en bekijken of ik destijds mijn huiswerk goed gedaan heb.
Voldoende luchtfilters, remleidingen, reserve moeren en bouten, jawel blijkbaar toch voldoende oliefilters zowel de kleine als de grote, remblokken voor en achter, vacuumpomp enz. enz. enz.  Een hele kist vol. En helemaal onderaan in een rode grote, kartonnen doos ………. een koppelingsschijf. Yes!
Rekening houdend met het feit dat je van Ushuaia naar Alaska rijdt met een wagen waarvoor geen wisselstukken te vinden zijn kan je maar beter het één en ander met je meenemen. Je bent dan natuurlijk de lucky guy indien je dan juist dàt kapotte stuk bij je hebt. In het andere geval ben je de peanut en dien je het te laten overvliegen. We hebben géén filter meer van de diesel/waterafscheider waarvan we de reserve voortijdig hebben moeten gebruiken. Normaal gezien zouden we met de huidige tot Amerika moeten kunnen. Ik hoop daar op betere diesel en plan dan de diesel/waterafscheider te laten overbruggen. Uiteindelijk zit dat onderdeel niet origineel in onze Landrover Defender, dus moet het ook zonder kunnen. Denk ik!

Sucre, voormalige hoofdstad van Bolivië, broeit en bruist van de gezelligheid.
Duidelijk Bolivianen in beter doen, veel volk, gezellige restaurantjes en we krijgen direct een goed gevoel. Dit is een stadje waar het leuk vertoeven is. We slenteren rond en Shana ontdekt een creatieve beurs. Altijd haar kleutertjes in gedachten en de creativiteit zelve gaat ze op zoek naar nieuwe dingen en ik kan je vertellen dat de mensen hier ontzettend inventief zijn.  Men verkoopt plastieken vormpjes waarin licht verwarmde foam kan geperst worden waardoor ze een vaste vorm krijgen. Hiermee kan men dan prachtige figuurtjes maken.  Shana koopt de vormpjes voor wanneer ze terug in haar kleuterklasje staat. In feite zou ze al direct willen beginnen maar het strijkijzer waarmee de foam dient opgewarmd te worden hebben we echt niet bij.

We luieren verder de dag af in de meest ontspannen sfeer dat je je maar kan denken. Op het terras van een restaurant waar we vanaf de eerste verdieping een prachtig uitzicht hebben op het centraal plein van Sucre genieten we van een lekkere en verzorgde dinner. We voelen ons echt in ons sas. Leuk!

Afgelegde afstand           0 km
Totale afstand        28387 km

DAG 118

Vertrek vanuit Potosí. We laten het ondertussen vertrouwde mijnstadje achter ons en rijden richting Sucre, de vroegere hoofdstad van Bolivië. Het is zondag en we maken een omweg naar Tarabuco. Volgens onze informatie moet hier vandaag een markt zijn waar van heinde en ver de Bolivianen hun goederen komen kopen of verkopen. Wetende dat ze zich absoluut niet willen laten fotograferen , vormt dit een uitdaging voor ons. In Tarabuco hoeven we de stroom vrachtwagens vol mensen en goederen maar te volgen. De markt is een onvoorstelbare drukke bedoening en op een paar uitzonderingen na lopen er geen buitenlanders rond. We wringen ons door de gezellige drukte en kijken in het rond. Textiel, groenten, bloem, rijst, ijzerwaren, plastiek emmers en kommen, noem maar op, het wordt er verkocht. Dikwijls in traditionele klederdracht lopen de vrouwen rond, kinderen in een vouwdoek op hun rug . Kleurrijk, typisch  en inderdaad moeilijk te fotograferen. Shana krijgt op haar vraag telkens een neen, dus moet het stiekem. Hiervoor moet ze haar natuurlijke drempel overschrijden en daar heeft ze wat tijd voor nodig, natuur is altijd makkelijker dan mensen. Uiteindelijk lukt het haar al krijgt ze bijna een steen naar haar hoofd. Terug naar onze auto zien we de mensen instappen in de vrachtwagens. Eigenlijk kan men het niet instappen noemen, ze worden er in geperst. Hoe méér lading, hoe méér opbrengst voor de chauffeurs. Knettergek! Maar, iedereen is blij vervoer te hebben. We laten Tarabuco achter ons en via een goede asfaltweg en zéér primitieve tolhuisjes rijden we, in het prachtig Boliviaans landschap, naar Sucre.

De weg loopt bergop en bergaf en we ondervinden nog steeds last met de auto.
Om vermogen te krijgen moeten we echt slepen met de koppeling om de nodige snelheid te halen. We rijden en gaan vooruit maar leuk is wat anders. Echt gezond voor de koppeling is dit niet en je wil hier écht niet stranden. De moeilijkheden zijn begonnen na het tanken in Uyuni en ofwel ligt het aan de diesel, de hoogte ofwel is de koppeling aan zijn einde. We besluiten een hulplijn aan te roepen naar Wouter, vriend en duivelse Landrover mechanieker in België. De man blijkt onderweg te zijn van Amsterdam naar Oman in Iran maar we krijgen prompt antwoord. Indien koppeling niet ruikt is ze vermoedelijk ok, andere mogelijkheid is slechte diesel. We ruiken niets dus waarschijnlijk is het de brandstof die voor een slechte verbranding zorgt. We hebben geen keus, 120 liter moet later uit de auto worden verwijderd. Daar gaan we weer!

In de late namiddag komen we aan in, een op het eerste zicht uiterst gezellig stadje, Sucre. We hebben in Potosí , van Belgen, een adres doorgekregen van een B&B uitgebaat door een Belg. Op tien minuten tijd staan we voor de deur van een uiterst verzorgd huis ‘ Casa Verde’. René’s B&B zit vol maar de man is uiterst vriendelijk, komt zelfs een praatje met me maken op straat , en verwijst ons naar een hostel achter de hoek en plaats om de auto bewaakt te stallen.  We checken in, parkeren de auto en alles is gepiept in pakweg  een halfuur. Geen gezoek, geen belachelijk verkeer (het is zondag), geen stress. Zo zou het altijd moeten zijn.
We doen nog een kleine wandeling in het gezellig historisch centrum van Sucre en kruipen in ons bed. Morgen opnieuw problemen oplossen. We worden het een beetje gewoon!

Afgelegde afstand        319 km
Totale afstand          28387 km.

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

 

DAG 117

Er is een volle jerrycan beginnen te lekken  en er is diesel op het dak van de auto terecht gekomen. Opkuisen dan maar! We vegen alles proper en gaan morgen buiten de nieuwe parkeerplaats kijken waar het lek zit. Er is ook nog een ander probleem opgedoken, de koppeling begint weinig weerstand te bieden. Nieuwsgierig hoever we hiermee nog gaan geraken. Eens zullen we toch eens uit de mechanische problemen komen zeker? We houden U op de hoogte.

Vandaag werken we opnieuw aan de blog, foto’s,film, kijken en beantwoorden onze e-mails. Morgen vertrekken we uit Potosí naar Sucre, Unesco stad en bijzondere etnische zondagse markt.


Afgelegde afstand         0 km
Totale afstand      28068 km

DAG 116

Om 9u worden we opgepikt in een klein busje en naar een huis gereden. Hier ontmoeten we een Italiaans koppel. Samen met hen en een vrouwelijke gids, die constant cocablaadjes zit te eten, kleden we ons om in mijnwerkerskleding. Rubber laarzen, hemd en broek, helm met lichtbatterij, we zijn er klaar voor.

In de 16de eeuw werd hier zilvererts ontdekt in de ‘ rijke berg’ Cerro Rico en tot nu toe nog steeds ontgonnen.  Veel van het Spaanse zilver komt uit Potosi.
Via een smalle mijningang, juist de breedte van een small spoorkarretje duikelen we de Cerro Rico in voor een hallucinante en confronterende twee uur. Op verzoek van de gids hebben we geschenken gekocht voor de mijnwerkers. We konden kiezen uit : cocabladeren, frisdrank….. of springstof. U kan wel raden wat wij hebben gekocht. Geladen met een staaf dynamiet en een ontstekingslont wandelen we door de nauwe en lage gangen. Zo nu en dan moeten we plaats maken voor mijnwerkers die karretjes voortduwen beladen met zakken gesteente of zware kipwagens met grote klompen erts. We leren dat de overheid niet wil of kan investeren in moderne middelen en wat we te zien krijgen dateert letterlijk uit de 16de eeuw denk ik. Met kleine  ladingen springstof worden de wanden in de berg verbrijzeld,geladen in kipwagentjes en naar een verzamelpunt geduwd. De stukken rots worden vervolgens met hand en hamer in kleinere stukken geslagen. In stevige korven worden de brokstukken uit de gangen gehesen naar deze waar een smal spoor ligt van pakweg 40cm breed. Vandaar wordt elk wagentje met mankracht (3) naar buiten geduwd. Uiterst primitief en bijna ondenkbaar. We manoeuvreren tussen de werkende mijnwerkers en geven hen onze aankopen die in dank worden aangenomen.Keiharde arbeid! Niettegenstaande we niet werken, druipt het zweet van onze rug. Ondanks de met slangen aangevoerde zuurstof maakt de grote hoogte 4090 m ons het ademhalen moeilijk. Het stofmasker voor onze mond maakt het niet eenvoudiger. De wanden van de mijngangen zijn bezaaid met mineralen en zijn soms onwezenlijk mooi. Na twee uur en herhaaldelijk met onze helm tegen het plafond botsend bereiken we terug de ingang. Zéér diep onder de indruk! Hier letterlijk te staan tussen de werkende mijnwerkers in onnoemelijk erbarmelijke omstandigheden. Hoe kan dit nog in deze tijd van technologie?

 In de namiddag slenteren we wat door het stadje, vinden een lekker en druk beklant restaurant en eten ons rond. De rest van de dag relaxen we wat op de kamer.

Afgelegde afstand            0 km
Totale afstand         28068 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

DAG 115

Potosi, claimt de hoogste stad, 4090m, ter wereld te zijn van zijn omvang. Het telt vandaag ongeveer 145.000 inwoners. We wandelen wat rond, rusten wat uit maar bij elke stap die we doen worden we attent gemaakt op de grote hoogte. We lijken wel oude mensjes, zó vlug buiten adem, man! Enkele trappen is al voldoende om te staan hijgen. We boeken via een tourist info, voor de volgende dag, een uitstap naar de zilvermijn van Potosí, een door iedereen aangeprezen aanrader. Voor de rest van de dag puur ontspannen in de overweldigende luxe van onze suite. Iets anders dan een tentje!

Afgelegde afstand           0 km
Totale afstand        28068 km