DAG 112

We  staan aan de rand van de Uyuni zoutvlakte, de op één na grootste zoutvlakte ter wereld zonder echt te weten waar we zijn. We hebben geslapen aan een bushalte bij enkele huisjes en één mini winkeltje. Het plaatsje staat noch op onze kaart noch op GPS. Waar zitten we? We hebben ergens de dag voordien een foute weg ingeslagen maar waar?  Nu zo’n zoutvlakte inrijden is niet niks, in een oppervlak van 10.582 km kan je gemakkelijk verdwalen. Hier zijn al doden gevallen. De zoutvlakte ziet er eindeloos uit met zo goed als geen oriëntatiepunten. Er liggen enkele kleine eilandjes in, groene dorre rotsformaties,  bezaaid met grote cactussen. Voor de rest is het één gigantisch wit vlak, beyond the horizon. We zitten op de Altiplano van Bolivië, een hoogvlakte op 3650 m. We hadden ze iets witter voorgesteld, doch door gebrek aan regen heeft het zand zich lichtjes verspreid over het gebarsten oppervlak.

De zoutvlakte is ontstaan door het opdrogen van een prehistorisch meer.  Men schat dat hier een 10 miljard ton zout ligt, dat zijn aardig wat zoutvaatjes. Niettegenstaande de diverse risico’s besluiten we de gigantische zoutvlakte te dwarsen louter op basis van ons gps kompas.  Er lopen hier en daar sporen door de zoutvlakte maar die gaan alle kanten uit, dus moeilijk in te schatten. De ondergrond is hard en al dat zout is héél slecht voor de elektronica van de wagen. Ik maak me hierover de meeste zorgen.  De zon staat hoog en de reflectie op het witte zout is enorm. Hier staan we dan, op de rand van die immense vlakte met als enige richtingwijzer dat we naar eerst noord en dan oost moeten. Het lijkt nu ineens zó vaag. We starten de motor en rijden nieuwsgierig het surrealistische niets in hopend enkele markatiepunten te vinden die ons kunnen helpen de juiste richting te vinden. Het rijden gaat vlot op de krakende en knisperende ondergrond. Een lichte zoutwolk stuift op achter de auto. We rijden …. rijden……rijden en dan doemt in de verte een donker eiland op dat lijkt te zweven boven de witte ondergrond. Het lijkt dichtbij maar dat is schijn. Het duurt enorm lang voor we het gevoel hebben écht dichter te komen. Het is Isla Incahuasi , het meest centraal gelegen eilandje. In feite is het een 2 km2 grote rotspunt die uit de vlakte steekt en bezaaid is met cactussen. We stoppen en geloof het of niet er is een restaurantje op gebouwd. Het is ondertussen al middag. Aangezien we de laatste dagen, komende uit de middle of nowhere, zo goed als amper gegeten hebben duikelen we er als hongerige zwerfhonden binnen ,in staat alles te eten wat men ons ook maar voorschotelt. We worden aangenaam verrast en eten dan ook ons superleeg buikje rond. We zitten blijkbaar goed en men wijst ons de richting aan van Isla Pescado, een visvormig rotspunt in de verte. Tot hiertoe verloopt alles perfect.

We ontmoeten een Braziliaans koppel met een oude Landrover op weg naar …..Alaska. We wisselen gegevens uit zodat we eventueel een container kunnen delen wanneer we in Colombia de Darién Gap naar Panama oversteken. Een gedeelde 40feet container is nu éénmaal goedkoper dan een 20feet alléén. We beloven elkaar op de hoogte te houden van onze reisschema’s. Na een lang gesprek en een serieus rodere gelaatskleur van de zon, rijden we weg van Isla Incahuasi richting Isla Pescado, een donkere zwevende  vorm in de verte. Hierachter zouden we naar het oosten moeten draaien. Hopelijk zitten we juist.

Nu leent zo’n immense vlakte zich tot speelse dingen en we kunnen het niet laten te stoppen om de gekte uit ons lijf te jagen. We nemen de tijd om enkele optisch illusies in beeld te brengen. We zetten er enkele op de blog.
Nu werken we ook aan een film van onze reis waarin filmbeelden en foto’s elkaar afwisselen, ondersteund door aangepaste muziek. Aangezien we toch mensen zijn met een hoekje af bedenken we hiervoor een hilarisch maar duivels plan.
De GoPro filmcamera wordt op twee aluminium kisten gemonteerd en de wagen wordt enkele tientallen meters verder uit het beeld gezet. Daar wordt hij gestart en in eerste versnelling gezet. Bedoeling is de wagen te laten rijden zonder iemand in, terwijl wij er achteraan lopen. Duivels plan weliswaar maar indien we hem niet kunnen stoppen …….. jawel, leg dat maar is aan iemand uit, een Landrover Defender die op zijn eentje door 10.582km2 bolt. Ik probeer het even uit en het zou toch moeten lukken, liefst in één take.De gopro wordt aangezet, de wagen in eerste versnelling geplaatst en daar gaat hij …… met ons beiden er niet in maar proestend achteraan. Gek zijn doet geen pijn.Een twintigtal meter voorbij de aluminium kisten moet ik hem terug inhalen. Dit wil zeggen dat  ik er al rijdend moet in springen en hem tot stoppen brengen.
Helaas, helaas,helaas…………………………………………………………………………………………………………..neen, grapje! Alles verloopt vlot.

Na dit schalks intermezzo draaien we mooi achter Isla Pescado naar het oosten. Twee uur later zien we plots een track waarop meerdere auto’s hebben gereden. Het gaat onze richting uit dus besluiten we het te volgen. Jawel, lichtjes uit de richting komen we terug aan de bewoonde wereld. Nog enkele tientallen kilometers corrigeren naar het zuiden en we bereiken ons einddoel…. Uyuni stad.

Vier dringende taken : auto wassen, geld wisselen, hotel boeken en tanken.
De wasinstallatie voor de auto ligt even buiten de stad en is een beetje hallucinant. Over twee betonnen stroken max 40 cm breed wordt de wagen pakweg 2,5 m de hoogte in geloodst. Angstaanjagend als je hierover moet rijden.De wasbeurt is uiterst grondig, zo grondig zelfs dat het water langs alle kanten binnendringt en zich vermengt met de dikke laag stof. Zal wel drogen zeker?

De afstand vanaf de Chileense grens tot hier, de dagenlange onwaarschijnlijk slechte weg, het gebrek aan fatsoenlijk eten en de intense nachtelijke koude heeft ons gekraakt. We boeken het enigste mooi en degelijk  hotel in Uyuni om op krachten te komen.  Even wisselen nog en dan tanken. Wat kost een liter diesel : 3,5 Bolivianos, amper en halve €. Tof…. Ware het niet dat voor buitenlanders de prijs ….9 Bolivianos is. Niet akkoord…. niet tanken. We spreken op de man in en krijgen onze tank uiteindelijk gevuld aan 6 Bolivianos /liter. Slechte deal maar op dat moment het simpelste en snelste. We hebben geen fut meer en rijden het centrum van het kleine stadje in, eten slecht eten.  Compleet aan het einde van ons latijn rijden we de afgesloten parkeerplaats van het mooi en uiterst verzorgd hotel op. Nog een laaste inspanning en we kunnen ons uitstrekken op ons bed. Eindelijk zijn we uit de dagenlange hel geraakt. Heelhuids! Oef!

Afgelegde afstand      190 km
Totale afstand        27872 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.