DAG 107

05h15 Opstaan! Ijskoud buiten en te begrijpen vermits we op 4300m hoogte zitten. In het donker rijden we naar de vallei waar de geisers staan. Wat we te zien krijgen stemt ons absoluut niet vrolijk. Hier en daar een rookwolkje uit een groot aantal geisers (8% van de wereld) en wat miezerig gesputter. Neen toch!  Het wordt stilaan licht en waarempel het is alsof de geisers traag uit hun nachtrust komen. Het gesis wordt luider , de rook hoger en hier en daar spuiten ze een drie tot vier meter de lucht in. Toch wel best indrukwekkend wanneer je al die geisers tot leven ziet komen. Het is geen Old Faithfull uit Yellowstone die 30m hoog spuit maar toch!
Om 08h00 treedt de stilte weer in. Ze hebben hun kracht getoond en buiten kleine rookwolkjes is alle activiteit schijnbaar gestopt, alsof iemand op zijn horloge heeft gekeken en de knop op OFF heeft gezet.

Toch voldaan keren we terug, nu langs de andere weg……. een mooi geasfalteerde!!!!!
We hebben echter weer brokken opgelopen. De beschermingsplaat van de remschijf achteraan is afgescheurd. In Afrika hebben we hetzelfde voorgehad maar dan vooraan. Terug dan maar naar onze vriendelijke garagist.

In afwachting bezoeken we in San Pedro de Atacama  het archeologisch museum van priester Gustave Le Paige. Door hem werden vele mummies uit de omgeving opgegraven, bestudeerd en samen met andere vondsten tentoongesteld in zijn museum. Echter in 2007 werden de mummies allemaal verwijderd,op verzoek van de gemeenschap van San Pedro de Atacama, die het niet opportuun vonden de menselijke resten tentoon te stellen. De mummies worden nu bewaard in een, van daglicht afgesloten, ruimte niet toegankelijk voor bezoekers. Terecht of niet terecht?

De wagen is hersteld en op zoek naar een slaapplaats in de Atacamawoestijn willen we, om uit de wind te staan, een heuvel ronden. Voor we het weten rijden we ons hopeloos vast in het mulle zand. Vooruit is geen optie meer omwille van de helling en achteruit wil niet lukken. In the middle of nowhere en geen hulp mogelijk. We moeten hoe dan ook de klus zelf klaren.  De heuvel is bezaaid met stenen en we leggen achter de wielen een stukje bestrating aan. Niet eenvoudig want wat we wegschoppen schuift gewoon terug. Bedoeling is achteruit terug in het zelfde spoor te geraken. Het zand is echter zo zacht dat het gewicht van de wagen de stenen diep de ondergrond in duwt. We geraken slechts één meter achteruit. Het is ondertussen 19h00 , bloedheet maar zweten doen we niet. De verdamping gebeurt onmiddellijk.  De stenen helpen ons niet echt dus besluit ik de zandladders achter de achterwielen te leggen en wat stenen onder de voorste. Na drie uiterst spannende pogingen lukt het ons op betere bodem te komen en de wagen te keren en terug te rijden. Oef!  We zitten volledig onder het zand, moeten even op adem komen en realiseren ons dan dat we van onze hachelijke toestand geen foto hebben getrokken. Zou waarschijnlijk ook het moment niet zijn geweest.

Afgelegde afstand       175 km
Totale afstand         26914 km

Zet cursor op de foto en druk < of > voor vorige of volgende.