DAG 94

We zijn op weg naar Mendoza, wijnstreek in Argentinië. In 1861 werd de stad vernield door een aarbeving. Vandaag vindt je hier alleen nog maar laagbouw.
Een bochtige weg langs hoge bergflanken brengt ons naar de stad. Voor ons rijdt een kleine zilveren personenwagen achter een logge vrachtwagen die zich tergend traag omhoog trekt. We rijden amper 30km/h en het blijft maar duren. Er loopt een dubbele gele lijn in het midden van de weg, dus voorbijsteken verboden. Nu veegt men in Argentinië massaal zijn mouw aan verkeersregels en een dubbele gele lijn is een uitzondering. Mijn voorganger zijn geduld is op, passeert de vrachtwagen en verdwijnt even verder achter een bocht. De weg is vrij voor mij, ben eveneens het slakkegangetje van de vrachtwagen beu en hop …. over de gele lijn en weg. Echter…. achter de bocht staat politie en we moeten beiden aan de kant. Dit wordt een boete ….. of niet?

 Ik laat Shana weten dat ze géén woord Spaans mag spreken en ben van plan me van de domme te houden. De politieagent begint onze overtreding in het Spaans uit te leggen, haalt een blad boven waarop te lezen valt dat we 2850 Argentijnse pesos moeten betalen. We kijken beide de man totaal onbegrijpend aan, terwijl we vliegensvlug het bedrag omrekenen naar dollars. Tweehonderd dollar! Djeezes! Dat is niet niks! In het Engels laat ik de man weten er niets van te verstaan. De man kent geen woord Engels en dat komt mij goed uit. We volharden in onze boosheid en vertonen alle mogelijke tekenen van onbegrip. Om ons duidelijk te maken wat we verkeerd hebben gedaan begint de agent in het midden van de weg een van de meest hilarische pantomines op te voeren. We kijken hem woordeloos aan, kunnen amper onze lach inhouden en beduiden hem er geen barst van te begrijpen. We krijgen zowaar bijna kompassie met de man. Nog steeds zwaait hij vertwijfeld met het blad van 2850 pesos, ziet geen oplossing met mijn aanwezigheid en wendt zich tot Shana. Maar ook daar is het de toren van Babel. Het wordt tijd de man de genadeslag te geven. Met een uitgestreken gezicht zeg ik hem: “No cash, only Visa!” Een truk die ons in Afrika van vele boeten heeft bevrijd. De qgent zijn wereld stort blijkbaar eensklaps in. “ No cash? “, herhaalt hij met een gezicht vol ontzetting. Ik maak een stelend gebaar met mijn handen en herhaal “No cash, only Visa”. De man heeft het niet meer. Buitenlanders die geen woord Spaans spreken en bovendien geen cash geld bij zich hebben. Je zag letterlijk zijn voorhoofd fronsen en zijn harddrive in overdrive gaan. Kortsluiting!

Met een diepe zucht en enorm verveeld wuift hij ons weg. We starten vlug onze auto en rijden terug de baan op terwijl zijn college onze voorganger aan het opschrijven is. Sommige mensen hebben altijd pech!

Afgelegde afstand        359 km
Totale afstand          23425 km