DAG 87

Vandaag is het mijn beurt om de scooter te besturen en vliegt Shana achterop. We kwakkelen wel een beetje bij aanvang maar na enkele honderden meters zit de swung erin en rijden we gezwind terug héél het eiland af. Elke denkbare zijweg slaan we in zodat we zeker niets te vergeten. We doen de ganse tour opnieuw, nu mét zonbescherming, in tshirt én genietend van een stevige zon en een dosis wolken. Tot……het plots begint te regenen, hevig regenen. Hier zijn we totaal niet op gekleed en schuilen is niet mogelijk. Er is niets. Doorrijden is de enige mogelijkheid. Wellicht moeten tegenliggers ons knettergek hebben verklaard. Drijfnat van boven tot onder komen we aan in Tongariki, toegang tot vulkaan Rano Raraku, waar we ons laten opdrogen in enkele souvenir stalletjes. Gelukkig klaart het weer snel op en verdrijven de warme zonnestralen de koude uit ons lijf.
We gaan terug de flanken op en wandelen opnieuw tussen de tientallen beelden die onwezenlijk mooi staan te staan op hun groene ondergrond en tegen een felblauwe oceaan. Hoe mooi kan zó mooi zijn !

Paaseiland telt ook vele grotten die door de oorspronkelijke bevolking dikwijls als tijdelijke woon- of schuilplaats werden gebruikt. We bezoeken er enkele in Ana Te Pahu.

De meeste Moai beelden hebben ooit hoeden gehad, uitgehouwen in een vulkanisch rood gesteente. Deze werden gemaakt in Puna Pau waar ze uit de heuvel werden gehouwen. Eerst ruw rond zodat men ze naar beneden kon laten rollen, omwille van hun gewicht en omvang, daarna werden ze verfijnd en op de beelden gehesen.

We sluiten de dag meesterlijk af met één van de beste restaurantjes van Paaseiland mét uitzicht op de Stille Oceaan en de ondergaande zon. Het eten is machtig en de Pisco Sour ook. Dank U!  Alleen …… onze scooter wil niet meer. We hebben het ding de laatste dagen behoorlijk afgebeuld en hij wil niet meer werken. Starten ok maar verder niets. Het verhuurbedrijf is ondertussen dicht en niet bereikbaar. We stallen de brommer achter hun gebouw en uit het zicht van de straat en wandelen noodgedwongen mét volle maag naar onze hostel. Minder leuk maar toch ook een beetje adventure!

PS

Na ons destijds ‘sprokkelen van 140 miljoen jaar oud hout’ schuimt Shana nu de omgeving af naar obsidiaan (zwart glimmend vulkanisch glas) en vindt behoorlijk wat. Alles gaat in een zakje dat steeds groter wordt. Hopelijk gaat op het einde van onze reis de Landrover niet door zijn assen.

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.