DAG 73

Vandaag gaan we een trekking doen op de Perito Moreno, een gletsjer in het Nationaal Park Los Glaciares. We rijden er zelf naar toe wat scheelt in de prijs. Met een boot worden we ‘s morgens naar de voet van de bangelijke gletsjer gebracht. Een hoge muur van ijs in de meest grillige vormen staat loodrecht op het water.  Zo nu en dan hoor je een krakend geluid, gevolgd door een oorverdovende donderslag en zie je mega grote stukken blauw ijs traag naar beneden donderen, een vloedgolf voor zich uitstuwend. De boot meert, links van deze enorme ijsmassa, aan en samen met een vijftiental Engelssprekende toeristen klimmen we naar een hoger gedeelte. We krijgen klimijzers aangebonden en samen met twee uitstekende gidsen beginnen we de gletsjer op te lopen. Het vraagt enige techniek om met deze ijzers te lopen maar eens je het beet hebt gaat het vanzelf. Het parcours is grillig, soms stijl naar boven en naar beneden, soms langs onwaarschijnlijk diepblauwe spleten en meertjes. Het gevoel op iets te lopen dat zich openbaart na honderden jaren is onwaarschijnlijk. Na een wandeling van een uur krijgen we een whisky on the gletsjerrocks aangeboden PS een tweede en een derde gingen er ook nog vlotjes in!

Na de middag terug noord op Ruta 40 naar El Chalten. Onderweg zien we een raar fenomeen, de zon wordt namelijk omgeven door regenboogkleuren maar dan zonder boog. Héél bizar en nog nooit gezien!  Lago Argentino, het grote meer waarin ook de Perito Moreno gletsjer in uitloopt kleurt in een waanzinnig turquoise onze omgeving.  El Chalten wijkt heen en terug 200 km af van onze route. Shana vindt het de moeite waard omwille van de Fitz Roy, een onwaarschijnlijke steile  3000 m hoge spitse berg, uitdaging voor alpinisten. Geen probleem ware het niet dat bij aankomst in El Chalten, naar onze bescheiden mening, de wind de Fitz heeft platgelegd. Ok, er is mist en er zijn wolken en de plaatselijke restaurateur wijst ons wel de richting aan maar eerlijk we zien hem niet. Je zou denken 200 km om niets te zien dat kan niet! We zijn redelijk en denken morgen misschien? We zoeken een hostel of hotel omwille van de extreme wind, maar het is een dorpje in opbouw en alles wat we vinden zijn gebouwen zonder ramen en deuren in opbouw. Niet uitnodigend om te overnachten. We moeten ons erbij neerleggen, Fitz is er niet en Roy al evenmin. Degoutant na 100 km en nu moeten er nog 100 km bijkomen. Eerlijk gezegd, Fitz en Roy kan van mij de pot op. Degoutanterikken!

Weer Ruta 40 op, noodzakelijkerwijze. Anders geraken we nooit thuis. Maar wat een hel. Geen macadam, geen asfalt, geen kasseien, ripio road en pur sang.  We hadden beter in El Chalten gebleven. Foute keuze, hééél foute keuze. Het is donker, berenkoud en de onwaarschijnlijke rukkende wind doet onze wagen heen en weer schudden. Géén huis te bekennen, géén levende ziel in honderden kilometer, helemaal alleen rijden we, in een maanloze nacht met een echt onwaarschijnlijke sterrenhemel, verder op Ruta 40 op zoek naar een plaats die ons kan beschutten tegen de extreme windvlagen. We vinden niets!
Uiteindelijk zetten we ons noodgedwongen langs de weg en haasten ons de tent op te stellen. Dit wordt een helse en slapeloze nacht. De wind laat de Defender heen en weer schommelen en de tent flappert met een kreunend geluid .We sluiten ze volledig af en zetten de stevigste kant naar de wind. Het overhangend gedeelte over de ingang trekken we naar binnen en verankeren we, achter twee ritsen, met Shana’s toiletzak ( U weet wel , die grote rugzak!)  De wind snokt en trekt de tent alle kanten op en ik vrees elk moment het ergste. Dit is niet normaal meer. Buiten bevriezen onze handen onmiddellijk tot gevoelloze en amper te bewegen instrumenten. Verder rijden is geen optie vermits de eerste honderd kilometer niets te verwachten is. Dit is echt niet normaal. Als we dachten het ergste te hebben gehad gaat nu de wind op orkaansterkte.Ik verwacht elk moment dat de tent compleet van het dak van onze wordt gerukt. We trachten te slapen maar de angst dat er iets fout gaat lopen houdt ons wakker. Midden in de nacht is de wind zó fel aan de tent aan het rukken dat Shana’s ‘ rugzak’ los door de dubbele ritsen naar buiten wordt getrokken. Gelukkig houdt de knoop het en moeten we de inhoud niet kilometers ver gaan zoeken.  Onder ons voelen we een 2,5 ton zware Landrover Defender extreem heen en weer wiegen of het niets is. Nog even en dan komt de zon op, slapen kunnen we later en laat in godsnaam die tent het uithouden!

Afgelegde afstand        516 km
Totale afstand          19126 km