DAG 72

Bij het krieken van de dag worden we wakker, in een gevriesdroogde tent, op pakweg 200m van de gisteren bezochte gletsjer. Met onze extra lagen kleding hebben we de koude doorstaan zonder warmwaterkruiken. Triljoenen dauwdruppels,  in de door de wind buigende grashalmen, schitteren een palet van kleuren in de zon. De laag scherende wind zorgt voor prachtige, spierwitte golfkopjes die  een extra dimensie geven aan het turquoise wateroppervlak van de meren.

We lezen ergens dat Torres del Paine de grootste populatie ter wereld van poema’s herbergt en enkele minuten later zien we tegen de flank van een berg 4 poemas knabbelen aan wat ooit een lama is geweest. Nu zal U zeggen: “ Maar jullie kamperen daar !!!!!!” Ja , inderdaad, maar wees nu eerlijk, als je je tent kan opstellen tussen de krokodillen dan kan je dat toch ook tussen de poema’s. Per slot van rekening zijn dat toch maar grote poezen. Niet? En wij, wij zijn allang geen watjes meer.

We ronden een berg en plots zien we een meer in het meest intense blauw dat je je maar kan voorstellen. IMPROBABLE BONITO! ( onwaarschijnlijk mooi). We rijden dit onwaarschijnlijk mooie park uit met een ontzettend  goed gevoel en wetend dat, wat we nu gezien hebben, voor altijd in ons geheugen gegrift zal blijven.

Ruta 40 richting noord, tegenhanger van Ruta 3, ook hééééééél lang, recht en bijwijlen super slecht berijdbaar wordt nu weer onze dagelijkse weg. We zullen het ondervinden. In de late namiddag komen we uiteindelijk terug aan een grens van Chili –Argentinië. Er staan vier huizen en een winkel/restaurant van uitzonderlijke kwaliteit en met  een ontzettend oog voor detail. Alles is super proper, verzorgd  kortom de vrouw des huizes weet waar ze mee bezig is. We drinken er een warme chocolade om ons  wat op te warmen en wandelen 30 m verder naar het uiterst verzorgd Chileens grenskantoor. Alles loopt goed. Achter de grens bareel oogt opnieuw een niemandsland zover het oog reikt. De bareel wordt voor ons geopend en achter ons terug gesloten. De omgeving ziet er uit dat wij de enige zijn in weken. Enkele kilometers verder staat een uiterst bescheiden Argentijns grenspostje waarin alles nog verloopt zoals vroeger. Uiterst ver van de bewoonde wereld hebben ze geen computers maar een groot boek waar uiterst traag alles wordt ingeschreven en onderstreept met een mega grote ijzeren lat. Ze moeten onze namen opschrijven en geloof het of niet maar soms krijgen ze het gewoon niet klaar. Ook nu weer! Vandaag of morgen schrijf ik op hun papieren als naam Mr.Repelsteel uit Plopsaland.

El Calafata, onze eerstvolgende stop boeken we een trekking op de Perito Moreno, een gletsjer die helemaal tot op zeeniveau komt. Het is alweer avond en we wandelen nog wat rond in het gezellig stadje waar de winkels open zijn tot 21h00.  We tanken onze drie dieseltanks vol, wisselen nog wat geld op de zwarte markt en rijden richting ingang van het National Park Los Glaciares, 724.000
hecateren groot. Zoals de eindeloze wegen, de uitgestrekte vlaktes zijn oppervlaktes en afstanden hier onwaarschijnlijk groot. Het steekt hier niet op een paar 100.000 hectaren.  Het park is gesloten en we vragen de ranger of we mogen overnachten op de parking. Neen! Het mag niet. Ok, dan!  Honderd meter verder zetten we ons in de natuur. Oogjes toe, snaveltjes toe. Slaapwel!

Afgelegde afstand      388 km
Totale afstand        18610 km