Archive for September, 2014

DAG 92

Joepie, het is terug T-shirt time. Dit is geleden van Buenos Aires dat we nog hebben kunnen rondlopen  in zomerse spullen. Je hoort ons absoluut niet klagen. Laat de zon maar komen want in Bolivië en iets minder in Peru verwachten we in de bergen -15°C. Of we dit in een tent kunnen uitzitten is af te wachten. We zien wel!

Eén ding begint ons danig tegen te steken tijdens onze reis. Men vraagt ons steeds of we Duitsers zijn. Naast onze bloedgroep staat op de zijkant van onze Landrover de Belgische vlag. Hun vergissing is begrijpelijk gezien de Duitse nationale vlag dezelfde kleuren draagt als de onze maar horizontale strepen heeft.. Het feit dat we dan ook nog beiden blond zijn helpt ook niet. Telkens moeten we de situatie rechttrekken en uitleggen dat we Belgen zijn. Somos de Belgica!!!!!! No Alemán.  Het gaat er nog van komen dat we het met viltstift in grote letters op de auto gaan schrijven of op ons voorhoofd. We willen absoluut niet doorgaan voor Duitsers.

We rijden, goed uitgerust, Valparaíso binnen en worden onmiddellijk aangenaam verrast door de kunstzinnige graffiti die overal op de muren van de huizen te zien is. Prachtige kunstwerkjes die de toch wat grauwe, grote stad sfeervol inkleuren.  Het verkeer is intens en zoals veel van de Zuid-Amerikaanse steden heeft men nooit gedacht aan voldoende parkeerplaats. Hoe we ook keren of draaien, het lukt ons in eerste instantie niet, tot we een klein straatje indraaien. Bingo!  Voor de neus van enkele clochards vinden we een gaatje. We willen de auto afsluiten maar onze aandacht wordt getrokken door een vrouw met een fel oranje vestje die in de aanpalende straat de geparkeerde auto’s bewaakt. We mogen op de hoek staan en ze zal onze Landrover goed in de gaten houden. Super!  Hoe lang we wegblijven? Twee uurtjes! Ok.

We slenteren voorzien van film- en fotomateriaal de stad in. Onze aandacht wordt onmiddellijk getrokken door de prachtige graffiti die als een kleurvol palet de stad bedekt. Nog nooit gezien! We slenteren door de smalle steile straatjes en fotograferen er op los. Sommige muren en gevels zijn échte kunstwerken die we absoluut met jullie willen delen. We krijgen er niet genoeg van en dwalen uren door de gezellige straatjes. Na vijf uur(!) komen we terug aan onze parkeerplaats. De dame in oranje is er nog, is zowaar ongerust geweest en staat met een stok(!) naast onze auto. Ze legt uit dat iedereen foto’s wilde nemen en ze duidelijk moest maken : “fotograferen ok , aankomen niet”, de stok als doorslaand argument gebruikend. Wat een madam zeg! We nemen dankbaar afscheid van haar, stoppen wat geld toe voor haar inzet en wuiven elkaar dag. Mooi toch!

Het is ondertussen al na 19h00 wanneer we de stad terug uitrijden op zoek naar een slaapplaats. Enkele kilometers verder stoppen we achteraan een benzinestation en zien een Toyota Landcruiser staan met Zwitserse nummerplaat. De man staat voorover gebogen te sleutelen onder de geopende motorkap (hoe kan het ook anders met Toyota!). We maken kennis en het blijkt een symphatiek Zwitsers jong koppel te zijn op weg van… Alaska naar Ushuaia. Wow, onze eerste echte roadtrippers. We zetten onze stoeltjes bij elkaar, trekken het bier open en praten een gezellig gat in de koude nacht.

Afgelegde afstand        98 km
Totale afstand       22794 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende

DAG 91

De olie drupt nog steeds uit de Landrover en het wordt nodig het peil van de tussenbak na te kijken.
De bout die toegang verleent voor bijvulling is niet los te krijgen. Hij zit zo vast als maar kan. Onder de wagen liggend en de moeilijk bereikbare plaats maken het moeilijk er echt kracht op te zetten.Opwarmen zou een oplossing zijn maar ik geef de voorkeur een garage mét brug.

We zijn in San Antonio niet zo ver van Valparaíso om de grootouders van Adèline te bezoeken.
Ze wonen in een schattig peperkoeken huisje met afdakje, bloembakken, bloemen kortom het oogt echt schattig. We bellen de mensen eerst en een uurtje later staan we aan hun voordeur. Grootvader spreekt Nederlands, grootmoeder alleen Spaans.
Echt gezellige, toffe en aangename mensen en we worden hartelijk ontvangen. Adèline en Jonathan staan op de foto bij hun en we zien er ook één van Adèline wanneer ze klein is. Schattig!

Na een gezellige babbel nemen we afscheid van de mensen, bedanken hen voor hun ontvangst en gaan op zoek naar een garage.
Niet gemakkelijk! Of ze hebben de sleutel niet, of ze kennen het niet, of ze maken je blazen wijs of ze hebben gewoon geen zin om er aan te beginnen. Netjes wijzen ze je steeds door naar iemand anders tot we, na zes pogingen, uiteindelijk op de juiste plaats zitten. Met wat stevig gearing en een krachtige draai krijgt de man de bout uiteindelijk los. Het niveau van 2 liter wordt met een half litertje 80W90 olie en wat morsen bijgevuld en we zijn weer klaar. We zullen nu het peil zelf in het oog houden.De bout kunnen we nu wel te baas.

Langs de kust rijden we van San Antonio richting Valparaíso, tweede grootste stad van Chili. Dit is echter voor morgen.
De dag zit er op en aan de grens van de stad slaan we ons kamp op.

Afgelegde afstand       98 km
Totale afstand       22794 km

DAG 90

Sewell Mining Town.

Georganiseerde daguitstap.

Sewell is ontegensprekelijk een belangrijke bladzijde uit de Chileense mijngescheidenis. Een Amerikaanse ingenieur William Braden ontdekte in het begin van de 20ste eeuw de aanwezigheid van koper en startte voor de ontginning een onderneming ” The
Braden Copper Company. Om de ontginning te kunnen starten diende alles opgebouwd te worden: wegen, machines, infrastructuur… zelfs treinwagons dienden te worden gemaakt, een kortere versie dan de gebruikelijke, omwille van de korte bochten in de bergen. Omstreeks 1905 telden Sewell, slechts enkele honderden inwoners. Naargelang de mijn in de loop der jaren meer en meer werd geëxploiteerd groeide het inwoneraantal tot 15000. Niettegenstaande het harde werk waren de werkomstandigheden goed. De arbeiders kregen een verdienstelijk loon, gratis huisvesting voor vrouw en kinderen, opleiding, scholen, ziekenhuizen enz… Het mijndorpje groeide uit tot een echte mijnstad met cinemazaal, bowling( de eerste in Chili), social club, winkels. Echter na overname door de overheid, eerst 51% daarna volledig begon omstreeks 1967 de bewoning van het mijnstadje in de bergen terug te lopen. Vandaag is er nog slechts weinig bewoning en wonen de meeste mijnarbeiders in de naburige dorpjes.
We bezoeken met een uitstekende gidse het nu verlaten stadje van weleer, gebouwd tegen de steile flanken van de besneeuwde bergen, ons onderdompelend in een tijd van toen. Aan de hand van een klein museum, de nog bestaande gebouwen, sommigen nog in hun oorspronkelijke staat anderen gerestaureerd, en prachtige foto’s kunnen we ons perfect inbeelden hoe het toen allemaal was.
In 2006 verklaarde Unesco Sewell tot cultureel erfgoed.

Afgelegde afstand       81 km
Totale afstand       22472 km

DAG 89

We landen om 05h00 lokale tijd in Santiago, Chili. Te vroeg om onze auto op te halen dus we leggen ons te slapen in de vlieghaven. Om 08h00 nemen we de bus naar het centrum en pikken onze Landrover op. We vinden slechts enkele druppels olie onder de auto dus onze olielek heeft zich koest gehouden. Goed zo!

Het is zaterdag en we boeken, telefonisch via een reisorganisatie, onze uitstap voor de volgende dag naar Sewell, de kopermijn. Er is een opstappunt voor de bus en aangezien we de stad niet kennen besluiten we op voorhand de locatie uit te zoeken. Gelukkig maar!  Het vraagt drie uur van ons en onze GPS om de plaats te vinden. Eerst worden we op het foute spoor gezet omwille van de benaming die op meerdere plaatsen te vinden is. Dan wordt het een nachtmerrie de juiste stopplaats te vinden van de bus (nergens aangegeven) op de lange straat. Hoe moeilijk kan met het soms maken? Uiteindelijk lukt het ons en weten we waar we de volgende dag moeten opstappen.
We rijden en wandelen nog wat door de stad, worden nog steeds veelvuldig aangesproken en gefotografeerd en vinden zelfs een briefje achter de ruitenwisser om contact op te nemen met mensen die dezelfde enorme roadtrip plannen. We zijn dus niet alleen gek!

We wandelen langs een druk bezochte markt met veel volk en voor de eerste keer in drie maanden worden we geviseerd om bestolen te worden. Laat me dit even uitleggen. Meestal lopen Shana en ik niet naast elkaar maar achter elkaar. Ik hou Shana in het oog en ben steeds alert voor mezelf. Dit was hun truc die jammerlijk de mist inging. In de wriemelende massa voel ik een hand tegen mijn dij wrijven. Ik draag een broek met meerdere zakken, heb een nep portefeuille in de achterste zitten, één in een dijzak waar enkele kleine biljetten inzitten en een heuptasje met rits vast gemaakt aan de binnenkant van mijn broek waar creditcards en geld zit. Dit laatste is niet te spotten noch te stelen tenzij men de broek van mijn lijf pikt en deze blog leest. De portefeuille in de met dubbele knopen afgesloten dijzak is steeds voelbaar aanwezig. Door de aanraking draai ik me plots om en zie een man, zogezegd zijn handschoenen aantrekkend,vliegensvlug verdwijnen over de drukke straat. Ik voel nog steeds mijn portefeuille via mijn dij , raak hem niet aan met mijn handen en besef ten volle dat er iets gaande is of gaat gebeuren. Twee onguur uitziende vrouwen spreken me aan en laten uitschijnen dat ik bestolen ben. Dat ben ik dus niet! Logische reactie zou zijn gaan voelen waar je centen zitten. Ik weet wel beter en geef ze geen enkele indicatie waar mijn geld zit. In het andere geval staat enige meters verder iemand die je binnen de kortste keren van je bezit beroofd. Niet dus! Goed geprobeerd! Ik laat de vrouwen voor wat ze zijn en verlaat met Shana onmiddellijk de plaats. Tot nu toe zijn we nog niets kwijt gespeeld, houden zo.
We rijden de stad uit en 20 km verder vinden we een slaapplaats aan een benzinestation.
Morgen Sewell de kopermijn!

Afgelegde afstand       82 km
Totale afstand       22391 km

 

 

DAG 88

Onze laatste uren op Paaseiland en zonder scooter wandelen we naar het verhuurbedrijf. We krijgen onmiddellijk een andere en mogen deze de ganse dag nog gratis gebruiken. Mooi zo en fijn opgevangen.

In de voormiddag bezoeken we het lokaal museum, wat ons wat meer leert over het ontstaan en de vroegere bewoners van Paaseiland. Ons vers brommertje is echt onze luxe geworden en we rijden ermee naar Ana Kai Tangata, hier bezoeken we een grot met rotstekeningen.

Paaseiland is niet alleen de unieke Moai beelden maar is ook een intens eilandje met een prachtig uitzicht over de Stille Oceaan.
We willen ook eens stilletjes genieten van dit alles en zetten ons op een bankje aan de kust. Rechts van ons de surfers en links van ons een oude man die in wetsuit en snorkel een net uitzet aan de opening van het minihaventje. Een open vissersboot legt aan  met twee uit de kluiten gewassen baracudavissen. We halen in de buurt een ijsje en kijken naar het dagelijks leven dat zich afspeelt op zo’n eiland. Een zeeschildpad zwemt traag tussen de gemeerde veelkleurige bootjes. We wandelen wat rond en genieten van de sfeer en de lachende eilandbewoners. Het leven moet hier blijkbaar zorgeloos zijn. In de late namiddag brengen we ons vervoermiddel terug en wandelen naar de hostel om te pakken.

Om 20h00 worden we opgehaald en drie kilometer verder afgezet op het vliegveld. Onze vlucht vertrekt om 23h00 en is stipt op tijd. Voor we opstijgen wordt ons via de intercom meegedeeld dat een onschadelijke(?) insecticide in de cabine zal gespoten worden.Enige seconden later horen we een langgerekte sjuiiiiis en worden we beneveld. Nooit meegemaakt maar toch grappig. Bij het opstijgen en wanneer de weinige verlichting van het eilandje wegdeemstert in de donkerte van de Stille Oceaan bedenk ik me hoe gelukkig we ons kunnen prijzen dit nu te hebben mogen meemaken, zó ver van ons eigen België en met de wetenschap dat wellicht een tweede bezoek er nooit meer zal zijn.

Easter Island definitely one of the highlights of our roadtrip Ushuaia – Alaska.