DAG 61

We worden ‘s morgens wakker van de kou. In de tent is het 2°C en buiten willen we het niet meten. De wagen voelt zó koud aan dat zelfs de brandstofmeter slechts hééééél traag het juiste volume wil aangeven. Wat doe je nu om zo’n koude te trotseren. Wel  dit is wat ik de avond voordien als pyjama heb aangedaan:
– thermisch ondergoed
– wollen onderhemd
– tshirt
– polo met lange mouwen
– wollen trui
– sweater met kap
– skimuts
– dikke wollen sokken

Dit alles, met mij erin, stoppen we in een kwalitatieve slaapzak. Ik kan je garanderen géén kou meer te hebben. Ultiem hebben we nog de warmwaterkruiken maar hoe we de bijwijlen -15° C in de bergen van Bolivië gaan trotseren weten we nog niet. Mogelijk gaan we nog een dikke tweepersoonssprei kopen. We zien wel.

Wat is nu zoal de routine van de dag?
De eerste die opstaat ben ik. Snel aangekleed breng ik Shana een kom water in de tent om zich te wassen. Ondertussen leg ik propere kleding voor mezelf klaar, controleer de auto op lekken alsook het oliepeil en kijk alle reservoirs na op hun niveau en vul bij daar waar nodig. Als Shana klaar is zorgt zij voor het eten, meestal serials of ingevroren verse broodjes en koffie voor onderweg.Ondertussen was ik me in de tent (bij 2°C). Daarna plooien we gezamenlijk de tent op, ruimen indien nodig losse dingen in de auto op en zijn dan vertrekkingsklaar.

We nemen een 60km lange afslag van Ruta 3 naar het Monumento Bosques Petrficados. , een versteend bos. De weg is gravel en loopt door een verwezen,koud aanvoelend, totaal verlaten landschap. We zien niemand, geen mens noch auto en aan het einde van de rit staat een huisje annex klein museum met een ranger.
De man legt ons het wandelparcour van 2km uit , wijst ons erop niet op de versteende boomstammen te gaan zitten, ze niet aan te raken, de paden niet te verlaten en vooral NIETS in onze zakken te steken. De wandelstrook ligt bezaaid met forse boomstammen, 140 miljoen jaar oud en volledig versteend. Overal waar je kijkt op de grond zie je stukken versteend hout. Het uitzicht op de omgeving is bizar, alsof je elk moment voorhistorische dieren in gallop de vlakte zou zien oversteken. In de verte zien we een uitgedoofde vulkaan die aan de basis ligt van het proces waardoor het hout versteende. We kijken rustig rond en zouden maar al te graag wat in onze zakken steken maar het mag niet en we blijven in het zicht van het rangerhuisje. We kijken verwonderd naar de op de grond liggende enorme versteende houtstammen. Dit is echt knap!

We zien een weg lopen richting vulkaan, nemen dankbaar afscheid van de ranger en rijden het maanlandschap dieper in. Enkele kilometers verder stellen we plots vast dat dat versteende hout echt óveral ligt zelfs óp de weg. We rijden er letterlijk over! Op deze plaats gaat men blijkbaar minder zorgvuldig met het zeldzaam materiaal om. We kunnen het niet laten enkele exemplaren in onze zak te steken. Zeg maar dat we wat hout gesprokkeld hebben.De enorme boomstam van 3 m, die Shana (er staat echt geen maat op dat kind) wou meenemen, vond ik persoonlijk er over. Als fatsoenlijke mensen hebben we hem dan maar achter gelaten. We mochten toch niets meenemen!

Afgelegde afstand          384 km
Totale afstand            15849 km

Zet cursor op < of > voor vorige of volgende foto.