DAG 60

HOE SHANA  NOG MEER AVONTUUR IN HET AVONTUUR BRENGT!!!

We staan op kort voor zonsopgang. Hier is dit niet vroeg maar tussen 07h00 en 07h30.  Doel Ruta 3 terugvinden in deze godvergeten plaats, zelfs met een gps blijkt geen uitgemaakte zaak. Op aanwijzing van Shana én de gps slaan we een weg in om route 3 te bereiken. Maar er klopt iets niet. Ons scherm vertoont een flinterdun lijntje op een voor de rest maagdelijk groen beeld. In de praktijk blijkt dit lijntje aanvankelijk een onverharde weg, juist de breedte van onze wagen maar wordt smaller en smaller, ruiger en ruiger. We hebben enkel nog 2 sporen voor de banden en daartussen hoger gras dat onze auto onderaan een borstelbeurt geeft. We zijn ergens fout gereden en mijn anders uitmuntende navigator Shana is blijkbaar ook het spoor bijster. Hier zitten we dan, in de middle of nowhere. Iets vragen is geen optie want lama’s kunnen niet praten. Shana overloopt dat minuscuul lijntje op de gps en na een eindeloze tijd blijkt het op route 3 uit te komen.Maar klopt dit wel? Nergens zien we andere wegen of aanduidingen. Volgens Shana is dit de enige mogelijkheid om terug naar de hoofdweg te komen. Ik kan het bijna niet aannemen gezien de staat van de weg. We rijden voor tientallen kilometers dat flinterdun lijntje af dat in werkelijkheid ook een flinterdun weggetje wordt. Wat aanvankelijk een onverharde weg was ter breedte van de auto wordt nu een spoor ter breedte van een kinderwagen. Dat spoor met hoog gras wordt alsmaar minder berijdbaar en we beginnen ons nu toch echt vragen te stellen. De gps blijft halsstarrig volhouden aan zijn enig lijntje en Shana weet het ook niet meer.

Het wordt erger en erger. Hier zijn zelfs geen bandensporen meer te zien. Moet U zich even voorstellen: wilde natuur van horizon tot horizon en de enige die je iets kan vragen is een lama of wild paard. We staan letterlijk in niemandsland. Kan het nóg erger worden? Ja! Een afspanning gaat dwars over ons padje en verspert ons de doorgang. We hebben geen andere keus en maken een doorgang vrij in de bedrading zodat we er langs kunnen.  Alles wordt terug keurig hersteld en we rijden verder. Loslopende paarden staan links en rechts van het pad en lopen schrikkend weg. Alles ok nu? Neen! We komen aan een brug die versperd is met een hoop zand en gekleurde netten. Dàt kunnen we oplossen maar…. Het zal toch niet waar zijn zeker!

Het wegdek van de brug aan de overkant steekt schuin in de brede uitgedroogde rivierbedding. De brug is ingezakt! Dit kan niet worden opgelost. Terugkeren is 200 km omweg. Op deze onverharde en modderige wegen gemakkelijk 3à4 uur. Shana gaat aan de overkant kijken of de weg verder loopt. Dat doet hij. Ik verken te voet de omgeving van de weg en een manier om de rivierbedding in en uit te geraken zonder problemen. De bodem is mollig zand doch droog en met voldoende snelheid moet het lukken zonet zitten we vast en met een fors probleem. Ik markeer de te volgen weg, Shana plaats zich aan de overkant van bedding. We besluiten het geheel te filmen. Ik vanuit de auto en Shana vanaf de andere kant. Movie time! Spannend!
Ik laat de motor op toeren komen, draai het pad af tussen de stugge begroeïng en manouvreer de zware Defender bokkend tussen de zandheuveltjes. Dertig meter verder duikel ik naar beneden, de rivierbedding in. Het zachte zand werkt toch fors tegen en draaiend met het stuur van links naar rechts belet ik dat we vast komen te zitten. Volle kracht de afstand overbruggend van een 80 m rij ik aan de overkant de oever en terug de weg op. Mission accomplished. Of toch niet?
In al mijn ijver om de andere kant te bereiken ben ik vergeten de GoPro op te zetten en het geheel te filmen vanuit de wagen. Tot Shana’s grote verbijstering draai ik opnieuw richting andere oever, donder terug de bedding in en doe het nog een keer.
Gefilmd nu vanuit de wagen. Heb altijd gezegd dat er bij mij een hoek af is! Shana houdt het niet meer!
Ik pik haar op en we rijden 500 m verder om…….. rechts van ons haast paralel onwaarschijnlijk route 28 te zien lopen die ons recht naar route 3 brengt. Ergens is er iets misgelopen met Shana’s navigatie en hadden we gewoon route 28 moeten volgen. Niet dus! Maar nu hebben we tof filmmateriaal en een goed blogverhaal.

In de goede richting nu rijden we verder op een bredere en veel betere gravel road.
Links van me zie ik plots een lama schuin naar de weg lopen. Ik rij ongeveer 60km/h en bruusk stoppen op gravel is absoluut niet aan te raden. Ik neem gas terug en besef dat het dier hoe dan vóór onze wagen wil oversteken. De lama verhoogt zijn snelheid en ik zie letterlijk de spieren boven zijn poten en aan zijn schouderbladen zich spannen. Snel, héél snel bewegen de poten en zetten de hoeven zich af op de dorre grond, zandwolkjes opgooiend. Geen spoor van angst in zijn of haar ogen. Het hele tafereel lijkt in een adembenemende slow motion te gaan. Met een enorme sierlijkheid kruist het dier ons pad op amper 10m van ons en verdwijnt in volle snelheid in de eindeloze pampa’s. Wat een kracht, wat een sierlijkheid. Zo mooi!

We komen uiteindelijk aan in Comodore Rivadavia, stadje waar in 1907 olie werd gevonden. Heden zie je nog steeds werkende ja-knikkers de olie oppompen. We hebben dringend cash nodig en zoeken een wisselkantoor. We rijden langs een politiewagen met twee agenten en vragen de weg. We verstaan hun antwoord niet en wat gebeurt er? Ze geven ons met flikkerende lichten een escorte door de stad tot voor de deur van de wisselagent. Bedelven ons nog met goede raad en rijden dan weg.Ook de Argentijnen zijn schatjes!

Afgelegde afstand        867 km
Totale afstand          15465 km

 Zet cursor op foto en klik op < of > voor vorige of volgende foto.