DAG 40

Houston! We have major problems!
Het elektrisch circuit van al ons toebehoren is uitgevallen. Geen ijskast meer, geen verlichting, geen waterpomp, geen omvormer. Niets, alle circuits zijn dood. Gelukkig is de startbatterij ok en we rijden een garage binnen. De man heeft een spanningsmeter en na meting blijkt het probleem bij de secundaire batterijonderbreker te zitten. Hij wordt verwijderd en alles werkt terug. Twintig minuten  later, omgerekend 3 € armer + fooi voor technieker en we kunnen weer. Problem solved!

Vandaag gaan we iets uitzonderlijk mooi bezoeken. De Pantanal. Een gebied van 24.000 km2, Zo groot als België, Portugal, Nederland en Zwitserland samen. Het is een onaangetast ruig laagland. In zekere mate  te vergelijken met het Amazonegebied maar dan veel kleiner, toegankelijker. Het enorm gebied wordt dooraderd door 175 rivieren die zorgen voor droogte maar ook voor overstromingen. De Pantanal wordt de ecologische parel van Zuid Amerika genoemd, een brok natuur waar de ongereptheid vanaf spat.

Ongeveer halverwege tussen Miranda en Corumba slaan we rechtsaf de Pantanal  in, een zandweg, die om de kilometer ongeveer, via houten bruggetjes de talrijke riviertjes overbrugt. De bruggen zijn sober, zonder reling, enkele dwarsliggers en voor elk wiel 4 planken in de lengte, maar voelt sterk aan. Je mag alleen de aanzet van de brug niet missen.We worden onmiddellijk wakker geschud omwille van de kaaimannen die we overal in en uit het water zien opdoemen. Ze zijn kleiner dan krokodillen, maar zien er even vervaarlijk uit. Via de zandweg dringen we dieper en dieper de Pantanal binnen.  Onderweg worden we voorbijgestoken door een eenzame vrachtwagen met enkele toeristen in de open laadbak. We wuiven elkaar dag toe en ieder zet zijn weg verder. Het wordt ondertussen later en we moeten stilaan uitkijken naar kampeermogelijkheid. We vinden langs de weg een fazenda die camping aanbiedt en rijden, temidden van vredig grazende paarden, de lange oprit af. Bij de gebouwen, omringd door een adembenemende omgeving, zien we de ons eerder passerende vrachtwagen staan. We worden aangesproken door een jong Belgisch, een Italiaans en een Nederlands koppel. Ze zijn gefascineerd door onze reisplannen en we geraken met elkaar in gesprek. De prijs voor overnachting is te duur voor ons en ook bij de volgende fazenda komen we niet overeen. Eerlijk gezegd boeit het me ook niet en kampeer ik liever in the middle of nowhere. We nemen afscheid en rijden verder de zandweg af, bruggetje op, bruggetje af, tientallen kaaimannen passerend.

We besluiten te overnachten aan brug 48 te midden van …… juist ja! Het is al donker en rond de auto lopen om een tent op te zetten te midden van kaaimannen vraagt stalen zenuwen. Ik heb Shana nog nooit zo snel de tent in weten klimmen. De jungle rond ons komt in de duisternis stilaan tot leven, we horen onnoemelijk veel geluiden van dieren die we nog nooit hebben gehoord.
Moe van de lange dag vallen we beiden in slaap. Echter niet voor lang.

01h40, midden in de nacht…. Shana veert plots als eerste recht, luttele seconden voor mij. We horen iets naderen. Het geluid komt héél stil dichter en dichter. Nu staat onze tent boven op het dak van onze wagen. Het is een Howling Moon tent met 1 hoofdingang, 2 zijvensters en een kant, tegenover de ingang, die volledig kan worden opengemaakt . Alle openingen worden ook nog eens afgesloten met muggengaas. De zijvensters zijn pakweg 60 cm breed en een 40 cm hoog. Ze hebben kleine afdakjes zodat het niet kan binnen regenen.
Onze hoofden tegen elkaar trachten we via het tentvenster naar buiten te kijken.Doordat het zo goed als volle maan is hebben we een goed zicht op de zandweg naast ons. Maar we zien niets. Horen doen we wel. Langzaam komt er iets aan. Maar wat? Gespannen houden we beiden onze adem in. Mensen? Kaaimannen? Jaguar of apen? Het mulle zand dempt de geluiden. De spanning stijgt. Het geluid komt dichter en dichter…..lichte, stille plofjes in het zand. Onze neuzen tegen het muggengaas gedrukt om toch maar een glimp van buiten op te vangen. Uit de tent kruipen is geen optie, we kunnen onmogelijk het risico inschatten. Gevaar? Geen gevaar? We zien een schaduw naderen in het maanlicht, nog één en nog één. Holà, dit wordt serieus. En dan……dan zien we het. Grote lijven, die in complete stilte traag voorbij stappen. Het zal toch niet waar zijn zeker! Koeien!!!!!!

Afgelegde afstand        388 km
Totale afstand           8.724 km