DAG 38

Opnieuw hebben we geslapen op het terrein van een benzinestation. Meestal zijn ze enkele hectaren groot, en voorzien van WC’s en douches die niet altijd even proper zijn. We parkeren ons tussen de grote trucks die er eveneens de nacht doorbrengen. Het is veiliger dan langs de weg maar luidruchtiger. We zijn het ondertussen gewoon en de sanitaire voorzieningen zijn wel handig als men niet te kieskeurig is. Ik check het oliepeil, vul wat koelvloeistof bij en controleer motor en wielen op lekken. Alles ziet er goed uit dus we kunnen blij gezind onze reis verder zetten.

Van  Pirenõpolis naar Goiäs, stad behorend tot het werelderfgoed van Unesco omwille van zijn witte, blauwe en gele gevels en zijn barokke kerkjes. De stad vindt haar oorsprong in 1727 waarvan de hobbelige straatjes wellicht nog een levend bewijs vormen. Persoonlijk vinden we Pirenõpolis mooier omdat het wat kleinschaliger is, intiemer en romantischer. Aangezien de GPS ons in de steek laat vragen we een apotheker de richting om het stadje uit te rijden. Tot onze verbazing laat de man zijn winkel plots achter, haalt zijn auto uit zijn garage en rijdt ons voor. Is dat nu niet mooi? Echte schatten zijn het, die Brazilianen.

Bomen met een gele of paarse prachtige bloesem staan al van bij het begin langs de weg. De temperatuur bedraagt gemiddeld tussen de 28°C en 34°C en we moeten ons telkens voorhouden dat het hier winter is. Door dit ‘zomerweer’ worden we steeds bruiner. Doordat we onze armen op de geopende autovenster leggen is de ene donkerder  dan de andere. Dringend tijd om eens van plaats te veranderen. De veestapels worden groter en groter en zowaar Shana ziet haar eerste échte cowboys. Jipiejahee!  Prachtig gekleurde papegaaien vliegen over de weg. Het geeft een heerlijk tropisch gevoel.

Na de GPS, die nog steeds kuren verkoopt, is nu ook de ijskast uitgevallen.Het is een National Luna, een dijk van een cooler mét diepvriesvak  die Jonathan en mij ooit in extreme woestijntemperaturen ijsblokjes leverde. Het is het enige stukje echte luxe wat we aan boord hebben en ik zou ze niet graag missen. Handig voor het invriezen van brood en het koel houden van bier en frisdrank. Ik kijk alle bekabeling na, doch krijg hem niet opnieuw opgestart. Onze Defender beschikt over twee gelbatterijen die zelfs volledig leeggetrokken gewoon opnieuw kunnen geladen worden zonder schade. De eerste batterij is de startbatterij, de tweede is voor alle toebehoren aan de wagen zoals ijskast, vier verstralers, leeslampen, 12V-220V omvormer, waterpomp, luchtdrukpomp enz… Het uitmeten van de twee batterijen geeft een ok. Ik sluit het netsnoer (220V) aan op de omvormer waarbij de National Luna terug aanspringt en begint te koelen. We weten nu dat het probleem buiten de ijskast ligt. Het moet dus in de 12V verbinding liggen naar de secundaire batterij. Ik heb geen spanningsmeter bij om dit uit te meten en aangezien op dit ogenblik alles werkt stel ik het probleem uit tot later. We bekijken het even. Van al dat denkwerk heb ik dorst gekregen en trek daarom een alsnog frisse Braziliaanse Skol open. Lekker bier en ik moet toch niet meer rijden.

Afgelegde afstand      555   km
Totale afstand         7.729   km