Archive for August, 2014

Border hopping Argentina - Chili - Argentina

DAG 62

San Julian.Zondag 31 augustus 2014. Stil kuststadje en op het einde van de main street zie je een replica van een schip ingericht als museum. Het ziet er echter zó Walt Disney uit dat het je niet uitnodigd om het te bezoeken. Van de vlieghaven van  San Julian is ook het eerste Argentijns jachtvliegtuig vertrokken in de oorlog met de Engelsen om de Falklands. Getuige hiervan is een jachtvliegtuig geplaatst langs de kust als monument voor de gesneuvelden.

We hebben geslapen onder het afdak van een verlaten benzinestation en worden wakker van de geur van vers brood. Haha…. er moet vlakbij een panadería zijn.We kopen onwaarschijnlijke lekkere broodjes, verse koekjes en een klein taartje van zanddeeg en aardbeienconfituur. Lekker man!
We drinken nog even een warme chocolademelk in de zeer nette, maar voor overnachting te dure hostel met zicht op de turquoise zee. Verstrekt door al dat lekkers hijsen we ons in de hoge Defender en in een druilige, mistige ochtend draaien we terug naar het zuiden. De weg naar Rio Gallegos brengt ons opnieuw in de onwezenlijke uitgestrekte pampas. De weg is weer kaarsrecht en loopt opnieuw van horizon tot horizon. Links en rechts van ons strekt de vlakte zich eindeloos uit en is met een omheining afgeschermd van de weg.  De tussenruimte is pakweg 100m breed met daarin een kaarsrecht tweebaansvak als rijweg. Die afspanning uit stevige houten palen, om de 10 m in de grond gepoot, met 7 draden boven elkaar op hun plaats gehouden door verticale latten. Nu is zo’ n omheining  aan de ene kant om dieren weg te houden van de rijstroken maar ze lopen zich soms ook te pletter op deze hindernis. Je ziet dan ook regelmatig dode dieren vast hangen aan de draden. Ook in Namibië heb ik dit gezien en hebben Jonathan en ik zelfs eens een levende zebra uit zijn netelige positie moeten lossnijden.  Dieren die het overleven komen soms op die tussenstrook terecht, kunnen niet meer terug en zijn afgesneden van hun kudde. Ze zijn ten dode opgeschreven en zullen vroeg of laat aangereden worden. Heel triest!

Voorbij Rio Gallegos, een 70 km zuidelijker Monte Aymond, komen we aan de grens met Chili. Om naar Ushuaia te kunnen moeten we eerst Chili binnenrijden en daarna terug naar Argentinië. De formaliteiten aan beide grenzen gebeuren snel en we worden keurig van desk naar desk geloodst. Het is 16u Argentijnse tijd , 15u Chileense tijd.  Het is bewolkt, koud, mistig en het regent. We verlangen terug naar de warme temperaturen van Rio de Janeiro en Buenos Aires.
Om in Tierra del Fuego oftewel Vuurland moeten we een ferry nemen. De overtocht duurt slechts 20 minuten en verloopt vlot. Op een bord staat ‘Ruta del Fin del Mundo.’  ( weg naar het einde van de wereld) en zo lijkt het ook. In een dichte mist rijden we verder naar de grens met Argentinië richting San Sebastian. Onze eerste indruk van Tierra del Fuego is er een van uiterste verwondering. De omgeving ziet er heel ruw uit, geteisterd door helse klimaten. Enorme vlaktes met heel verweerde en door guur weer geteisterde sporadische woningen. Je ziet hier opnieuw de poorten van estancia’s waarvan de opritten alléén al letterlijk aan de horizon verdwijnen. Links en rechts van de weg staan sneeuwpalen om bij sneeuw te laten weten waar de weg ligt. De mist wordt feller en de regen begint nu uit de hemel te gutsen. Het wordt echter nóg slechter! Plots zien we een bord met de aanduiding dat binnen de 200m de asfaltweg eindigt. Op dat moment rijden we letterlijk de hel binnen!

Het is ondertussen donker geworden, héél donker. Geen maan, geen sterren, alleen een dikke, ondoordringbare mist en regen die ons snijdend teistert. De asfaltweg is gestopt en we rijden nu op een gravel road verzadigd met potholes. Door de hevige regen is de weg of wat er voor moet doorgaan  veranderd  in een modderige en levensgevaarlijke glijbaan. Met zicht amper 50m, vrachtwagens als tegenliggers en opspattende modder waarbij de ruitenwissers de moed opgeven en de ruitensproeiers  samen met de regen voor een uitzichtloze taak staan, ploeteren we letterlijk verder. De wagen verandert van wit naar een onappetijtelijke diarreekleur en de smurrie zet zich op alles vast waardoor zelfs onze koplampen amper nog voor verlichting zorgen. Het water en de modder verbergen de soms diepe putten en geulen, waarbij de schuin aflopende zijkant van de weg amper zichtbaar is.  Gelukkig hebben wij onze lightforce lampen hoog op het dak staan, alhoewel zij zelfs door de mist niet echt effectief zijn. Het is ondertussen al laat geworden en in een letterlijk onherkenbare wagen bereiken we na 120 km pure horror San Sebastian, grensstad van Chili. Volgende stop op Argentijnse bodem ligt 80km verder en eerlijk gezegd, we kunnen niet meer.
Juist over de grens ligt een hostel met warme kamers, zachte bedden, warm water,proper én uiterst vriendelijke uitbaters. De keus is snel gemaakt. We trekken onze modderige schoenen uit en vallen als een blok in slaap tussen de warme lakens.

Afgelegde afstand      643 km
Totale afstand        16492 km

 Zet cursor op foto en klik op < of > voor vorige of volgende foto.

 

 

 

DAG 61

We worden ‘s morgens wakker van de kou. In de tent is het 2°C en buiten willen we het niet meten. De wagen voelt zó koud aan dat zelfs de brandstofmeter slechts hééééél traag het juiste volume wil aangeven. Wat doe je nu om zo’n koude te trotseren. Wel  dit is wat ik de avond voordien als pyjama heb aangedaan:
- thermisch ondergoed
- wollen onderhemd
- tshirt
- polo met lange mouwen
- wollen trui
- sweater met kap
- skimuts
- dikke wollen sokken

Dit alles, met mij erin, stoppen we in een kwalitatieve slaapzak. Ik kan je garanderen géén kou meer te hebben. Ultiem hebben we nog de warmwaterkruiken maar hoe we de bijwijlen -15° C in de bergen van Bolivië gaan trotseren weten we nog niet. Mogelijk gaan we nog een dikke tweepersoonssprei kopen. We zien wel.

Wat is nu zoal de routine van de dag?
De eerste die opstaat ben ik. Snel aangekleed breng ik Shana een kom water in de tent om zich te wassen. Ondertussen leg ik propere kleding voor mezelf klaar, controleer de auto op lekken alsook het oliepeil en kijk alle reservoirs na op hun niveau en vul bij daar waar nodig. Als Shana klaar is zorgt zij voor het eten, meestal serials of ingevroren verse broodjes en koffie voor onderweg.Ondertussen was ik me in de tent (bij 2°C). Daarna plooien we gezamenlijk de tent op, ruimen indien nodig losse dingen in de auto op en zijn dan vertrekkingsklaar.

We nemen een 60km lange afslag van Ruta 3 naar het Monumento Bosques Petrficados. , een versteend bos. De weg is gravel en loopt door een verwezen,koud aanvoelend, totaal verlaten landschap. We zien niemand, geen mens noch auto en aan het einde van de rit staat een huisje annex klein museum met een ranger.
De man legt ons het wandelparcour van 2km uit , wijst ons erop niet op de versteende boomstammen te gaan zitten, ze niet aan te raken, de paden niet te verlaten en vooral NIETS in onze zakken te steken. De wandelstrook ligt bezaaid met forse boomstammen, 140 miljoen jaar oud en volledig versteend. Overal waar je kijkt op de grond zie je stukken versteend hout. Het uitzicht op de omgeving is bizar, alsof je elk moment voorhistorische dieren in gallop de vlakte zou zien oversteken. In de verte zien we een uitgedoofde vulkaan die aan de basis ligt van het proces waardoor het hout versteende. We kijken rustig rond en zouden maar al te graag wat in onze zakken steken maar het mag niet en we blijven in het zicht van het rangerhuisje. We kijken verwonderd naar de op de grond liggende enorme versteende houtstammen. Dit is echt knap!

We zien een weg lopen richting vulkaan, nemen dankbaar afscheid van de ranger en rijden het maanlandschap dieper in. Enkele kilometers verder stellen we plots vast dat dat versteende hout echt óveral ligt zelfs óp de weg. We rijden er letterlijk over! Op deze plaats gaat men blijkbaar minder zorgvuldig met het zeldzaam materiaal om. We kunnen het niet laten enkele exemplaren in onze zak te steken. Zeg maar dat we wat hout gesprokkeld hebben.De enorme boomstam van 3 m, die Shana (er staat echt geen maat op dat kind) wou meenemen, vond ik persoonlijk er over. Als fatsoenlijke mensen hebben we hem dan maar achter gelaten. We mochten toch niets meenemen!

Afgelegde afstand          384 km
Totale afstand            15849 km

Zet cursor op < of > voor vorige of volgende foto.

 

DAG 60

HOE SHANA  NOG MEER AVONTUUR IN HET AVONTUUR BRENGT!!!

We staan op kort voor zonsopgang. Hier is dit niet vroeg maar tussen 07h00 en 07h30.  Doel Ruta 3 terugvinden in deze godvergeten plaats, zelfs met een gps blijkt geen uitgemaakte zaak. Op aanwijzing van Shana én de gps slaan we een weg in om route 3 te bereiken. Maar er klopt iets niet. Ons scherm vertoont een flinterdun lijntje op een voor de rest maagdelijk groen beeld. In de praktijk blijkt dit lijntje aanvankelijk een onverharde weg, juist de breedte van onze wagen maar wordt smaller en smaller, ruiger en ruiger. We hebben enkel nog 2 sporen voor de banden en daartussen hoger gras dat onze auto onderaan een borstelbeurt geeft. We zijn ergens fout gereden en mijn anders uitmuntende navigator Shana is blijkbaar ook het spoor bijster. Hier zitten we dan, in de middle of nowhere. Iets vragen is geen optie want lama’s kunnen niet praten. Shana overloopt dat minuscuul lijntje op de gps en na een eindeloze tijd blijkt het op route 3 uit te komen.Maar klopt dit wel? Nergens zien we andere wegen of aanduidingen. Volgens Shana is dit de enige mogelijkheid om terug naar de hoofdweg te komen. Ik kan het bijna niet aannemen gezien de staat van de weg. We rijden voor tientallen kilometers dat flinterdun lijntje af dat in werkelijkheid ook een flinterdun weggetje wordt. Wat aanvankelijk een onverharde weg was ter breedte van de auto wordt nu een spoor ter breedte van een kinderwagen. Dat spoor met hoog gras wordt alsmaar minder berijdbaar en we beginnen ons nu toch echt vragen te stellen. De gps blijft halsstarrig volhouden aan zijn enig lijntje en Shana weet het ook niet meer.

Het wordt erger en erger. Hier zijn zelfs geen bandensporen meer te zien. Moet U zich even voorstellen: wilde natuur van horizon tot horizon en de enige die je iets kan vragen is een lama of wild paard. We staan letterlijk in niemandsland. Kan het nóg erger worden? Ja! Een afspanning gaat dwars over ons padje en verspert ons de doorgang. We hebben geen andere keus en maken een doorgang vrij in de bedrading zodat we er langs kunnen.  Alles wordt terug keurig hersteld en we rijden verder. Loslopende paarden staan links en rechts van het pad en lopen schrikkend weg. Alles ok nu? Neen! We komen aan een brug die versperd is met een hoop zand en gekleurde netten. Dàt kunnen we oplossen maar…. Het zal toch niet waar zijn zeker!

Het wegdek van de brug aan de overkant steekt schuin in de brede uitgedroogde rivierbedding. De brug is ingezakt! Dit kan niet worden opgelost. Terugkeren is 200 km omweg. Op deze onverharde en modderige wegen gemakkelijk 3à4 uur. Shana gaat aan de overkant kijken of de weg verder loopt. Dat doet hij. Ik verken te voet de omgeving van de weg en een manier om de rivierbedding in en uit te geraken zonder problemen. De bodem is mollig zand doch droog en met voldoende snelheid moet het lukken zonet zitten we vast en met een fors probleem. Ik markeer de te volgen weg, Shana plaats zich aan de overkant van bedding. We besluiten het geheel te filmen. Ik vanuit de auto en Shana vanaf de andere kant. Movie time! Spannend!
Ik laat de motor op toeren komen, draai het pad af tussen de stugge begroeïng en manouvreer de zware Defender bokkend tussen de zandheuveltjes. Dertig meter verder duikel ik naar beneden, de rivierbedding in. Het zachte zand werkt toch fors tegen en draaiend met het stuur van links naar rechts belet ik dat we vast komen te zitten. Volle kracht de afstand overbruggend van een 80 m rij ik aan de overkant de oever en terug de weg op. Mission accomplished. Of toch niet?
In al mijn ijver om de andere kant te bereiken ben ik vergeten de GoPro op te zetten en het geheel te filmen vanuit de wagen. Tot Shana’s grote verbijstering draai ik opnieuw richting andere oever, donder terug de bedding in en doe het nog een keer.
Gefilmd nu vanuit de wagen. Heb altijd gezegd dat er bij mij een hoek af is! Shana houdt het niet meer!
Ik pik haar op en we rijden 500 m verder om…….. rechts van ons haast paralel onwaarschijnlijk route 28 te zien lopen die ons recht naar route 3 brengt. Ergens is er iets misgelopen met Shana’s navigatie en hadden we gewoon route 28 moeten volgen. Niet dus! Maar nu hebben we tof filmmateriaal en een goed blogverhaal.

In de goede richting nu rijden we verder op een bredere en veel betere gravel road.
Links van me zie ik plots een lama schuin naar de weg lopen. Ik rij ongeveer 60km/h en bruusk stoppen op gravel is absoluut niet aan te raden. Ik neem gas terug en besef dat het dier hoe dan vóór onze wagen wil oversteken. De lama verhoogt zijn snelheid en ik zie letterlijk de spieren boven zijn poten en aan zijn schouderbladen zich spannen. Snel, héél snel bewegen de poten en zetten de hoeven zich af op de dorre grond, zandwolkjes opgooiend. Geen spoor van angst in zijn of haar ogen. Het hele tafereel lijkt in een adembenemende slow motion te gaan. Met een enorme sierlijkheid kruist het dier ons pad op amper 10m van ons en verdwijnt in volle snelheid in de eindeloze pampa’s. Wat een kracht, wat een sierlijkheid. Zo mooi!

We komen uiteindelijk aan in Comodore Rivadavia, stadje waar in 1907 olie werd gevonden. Heden zie je nog steeds werkende ja-knikkers de olie oppompen. We hebben dringend cash nodig en zoeken een wisselkantoor. We rijden langs een politiewagen met twee agenten en vragen de weg. We verstaan hun antwoord niet en wat gebeurt er? Ze geven ons met flikkerende lichten een escorte door de stad tot voor de deur van de wisselagent. Bedelven ons nog met goede raad en rijden dan weg.Ook de Argentijnen zijn schatjes!

Afgelegde afstand        867 km
Totale afstand          15465 km

 Zet cursor op foto en klik op < of > voor vorige of volgende foto.

 

DAG 59

Niet zo ver van Puerto Madryn ligt op onze zuidelijke route Trelew. Op zich niets speciaal was het niet voor het Museo Paleontológica Egidio Feruglio.  Het is 10h en we zijn de eerste bezoekers van de dag. Het museum is niet groot, eerder klein maar herbergt een aanzienlijke hoeveelheid dinosaurus materiaal. In een demofilmpje verklaart de eigenares van de vindplaats dat ze amper schapen bezit maar vééééél dinosaurussen. Het museum laat zien hoe en waar men de restanten heeft gevonden, opgegraven, verpakt, vervoerd en bewerkt om uiteindelijk te worden tentoongesteld in Trelew. Per ongeluk lopen we een no entry zone binnen en komen in de werkplaats waar alle beenderen binnenkomen na transport en waar ze worden schoongemaakt. Indrukwekkend! We zien en lezen ook hoe zo’n ei binnenin kristaliseert en hierdoor bewaard blijft.  Gróte eieren!  Bedankt zusje voor de tip. In return zetten we wat foto’s op de blog.

Onze eerste wegwijzer met de vermelding Ushuaia duikt op. Stilaan komen we dichter  en de spanning groeit.
We nemen Ruta 1, een afslag van Ruta 3 om naar Punta Tombo te rijden. Hier huizen de pinguïns. Shana wil ze absoluut zien. Helaas, we zijn te vroeg. Alles is afgesloten en een bord laat ons weten dat men pas opent vanaf 1 september.
Of die pinguins er dan zullen zijn is af te wachten en absoluut niet zeker.
We treffen het met het weer en rijden verder op de dirtroad Ruta 1 in een ruw , desolaat maar prachtig stuk natuur. Dikwijls hebben we de indruk helemaal alleen  te reizen en zien we amper andere auto’s laat staan mensen. Het stoort ons echter niet en beiden houden we wel van het genieten van al dat moois in alle stilte. We passeren Cabo Raso met zijn vuurtoren en kapotte huizen. Alles lijkt zo verlaten waarbij je je afvraagt wie wil in al deze woestheid wonen. Camarones, piepklein dorpje met amper en levende ziel, Cabo Dos Bahías dan, maar te laat. De doorgang sluit om 18h en men meld tons dat de pinguïns wellicht half september zullen aanklomen. Ze zijn er later dan normaal.
Dit is allemaal wild gebied met énorme estancia’s ( eigendommen) die verder reiken dan de horizon. We rijden van cattlegate naar cattlegate, poorten met in de grond ijzeren baren enkele cm van elkaar. Vee kan hier niet over lopen.
De lucht is azuurblauw, de weinige bewolking zijn spierwitte vegen hoog uitgesponnen in de ijle lucht. We rijden en rijden, helemaal alleen in dit onmetelijke stuk natuur. Alléén met de lama’s, schapen én struisvogels, jawel!
Géén mens, géén auto om ons heen voor honderden kilometers. Eén met onze omgeving, Alleen wij! Precies of we zijn alleen op de wereld. Puur genieten!

Het wordt stilaan avond en in deze eindeloze wildernis, op een steenworp van de branding van de zee slaan we ons kamp op. Hier géén lichtvervuiling en nog steeds een dun streepje maan. De sterrenhemel is dan ook wow! Niettegenstaande de koude, ga ik nog even buiten zitten genieten van al dit moois, de stilte, het ruisen van de zee, de sterrenhemel, de omgeving en om stilletjes te zeggen: “ Dank U !“

Afgelegde afstand     370 km
Totale afstand       14598 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende foto.