DAG 29

07h30 ontbijt in Villa Romana Hotel. Klein hotel, koloniaal omwille van zijn prachtige houten vloeren die blinken als spiegels. De ontbijtruimte geeft uit op een klein terras met een nog kleiner swimming pooltje. We worden bediend door gezellige mama’s in witte kleedjes met ruches en een knalrode hoofddoek, alles mooi afstekend met hun lichtbruine huid. Het zijn vooral deze noordelijke Brazilianen die afstammelingen zijn van de destijds Afrikaanse slaven die massaal werden overgebracht vanuit Afrika. Naast het gebruikelijk ontbijt staan enkele machtige taarten en als Brazilianen, buiten voetbal, iets kunnen dan is het taarten bakken. We nemen er een zéér flinke spie uit, twijfelen erover of we niet stiekem nog zo’n hap kunnen meenemen. Via de openstaande deuren en ramen vliegt plots een vogel binnen in de Braziliaanse nationale kleuren met een machtige kuif op zijn kop. Het dier kent blijkbaar zijn weg, vliegt parmantig richting, oh neen, onze chocolade taart op het kleine buffet en begint er met gulzige appetijt onze mogelijke extra hap op te pikken. Onze keuze is nu wel snel gemaakt, een tweede stuk meenemen zit er nu niet meer in. We zijn behoedzaam voor de vogelziekte. Rotbeest! In de hoek van de kleine ontbijtruimte staat een ons bekend beeld, een schaamteloze kopie van onze nationale trots nl. Manneken Pis. Wat doet ons manneken nu hier? Op vakantie misschien? Je weet nooit! Zo’n manneke is wellicht ook eens graag Brussel uit. Hoe zou je zelf zijn? Niet altijd even leuk, maar wel nodig is het werken aan de blog. Er kruipt veel tijd in. We werken de rest van de voormiddag en een flink stuk van de namiddag aan één stuk door, zetten alles op internet en klappen daarna blij onze computer dicht. We liggen op een steenworp van de stranden en wandelen benieuwd langs de brede boulevard tot aan de vuurtoren. Raar genoeg wordt die prachtige ligging niet echt comerciëel uitgebaat. Buiten een paar restaurantjes biedt de rest van de gebouwen weinig moois. We wandelen langs de dijk en kijken naar de machtige Atlantische Oceaan. We zijn geen echte strandzitters en genieten daarom liever van al het nieuws dat een stad brengt. Er heerst hier wel een vrolijke sfeer en iedereen is druk bezig met op zijn manier zijn brood te verdienen. Stalletjes en piepkleine winkeltjes maken het straatbeeld. Voetpaden, als ze er al zijn, zijn letterlijke enkelbrekers en ik stel me dan ook de vraag hoe ouderlingen en rolstoel patiënten zich hier moeten verplaatsen. Achter ons hotel ligt een groot shoppingcentrum en Shana zou Shana niet zijn als ze geen kijkje zou willen nemen. Ze zou graag een vrolijk, kleurig,kort Braziliaans kleedje vinden maar tevergeefs. De kleurencombinaties zijn soms moeilijk en ze vindt niet haar gading. Het is ondertussen donker geworden en we vinden een restaurant aan de zeezijde. We snappen echter niets van de kaart, de uitbaters snappen ons niet  en na een biertje stappen we noodgedwongen op. We laten ons verleiden tot een Braziliaanse McDonald’s, pure namaak en dat is ook te proeven. Dit is zeker niet voor herhaling vatbaar! Het wordt laat en veiligheidshalve keren we terug naar ons hotel. De wagen staat voor de deur en onze kamer ligt er juist boven. Handig!

Afgelegde afstand            0 km
Totale afstand           5009 km