DAG 28

De laatste 650 km tot Salvador de Bahia. Het weer is opgeklaart, flarden blauwe lucht spelen verstoppertje met de witte wolken. De weg is droog en het schiet goed op.Tijdens zo’n lange reisweg, waarbij weinig te beleven valt, neemt je geest weleens een loopje met je en overdenk je al de mooie dingen en nieuwe ervaringen. Ik wil onze bloglezers zo weinig mogelijk opzadelen met een lege dagblog omwille van het feit dat er weinig of niets is gebeurt. Nu hebben mijn mijmeringen me naar iets gebracht, dat ik toch even met U wil delen.  Vandaar mijn :

Ode aan de Braziliaanse derrières

Er is geen land ter wereld waar zó fier de vrouwelijke derrière wordt gedragen als in Brazilië, alsof het een beschermd erfgoed  is, erkend door Unesco. Hoe je ook zou willen, je kan er eenvoudig niet naast kijken. Er is daar gewoon geen ruimte meer voor. Ik heb het fatsoen wat overschreden om dit fenomeen toch even te bestuderen, als U mij dit toestaat. Het is toch opvallend, hier in dit mooie Brazilië, dat een stevige en grote derrière eerder de regel is dan de uitzondering. Die uitzonderingen, vermoed ik althans, hebben ze in de kast gezet en worden alleen met de carnavalstoet eruit gehaald om op televisie te worden vertoond. Als ik hier nu diskreet om me heen kijk, zie ik die meisjes en vrouwen lopen in broeken waarvan ik toch denk dat daar ergens stiekem een souspape is ingebouwd. Je kent dat wel, zo’n ding aan je fiets waar je je fietspomp aanhangt en hoe meer je pompt hoe meer …….ik zie dat U mij begrijpt. Ik bedenk dan ook, een beetje stout, dat hier zeker geen fit mag in komen want een rustinneke zal niet helpen. Dit is het grotere werk, eerder iets voor de brandweer of de civiele bescherming, denk ik. Toch moet gezegd worden dat het wel iets heeft zo’n ingebouwde comfortzone, klaar voor gebruik en steeds bij de hand. Alhoewel toch enige voorzichtigheid is geboden, zo’n nasleep heeft behoorlijk wat ruimte nodig en je kan er moeilijk een bordje aanhangen :
opgelet zwenkt uit !
Als je nu op het strand zo’n dame op haar buik ziet liggen, golft dat toch behoorlijk hoor. Een tsunami is er niets tegen. Je verwacht elk moment surfers bovenaan die golf, maar dat kan natuurlijk niet. Nu wordt door het Braziliaans vrouwelijk schoon met zo’n fout gelegen vestibule behoorlijk gepronkt. Het is zo’n beetje als bij de beenhouwer, ’mag het ietsje meer zijn’  maar dan in kilo’s in plaats van in grammen. Iedereen is er trots op en laat die derrière graag zien. Zo ook op het strand…. in volle ornaat zelfs, alhoewel dat ornaat alleen bestaat uit een karig touwtje alsof het oostelijk en westelijk halfrond gescheiden moeten worden. Het heeft zoiets Knokke’s ‘plaçe m’a tu vu’ achtig. Dàt is nu juist het mooie eraan: jong,oud, dik,dun,, het maakt niet uit zolang je je maar goed in je vel voelt. En zo hoort het ook. Braziliaanse vrouwen voelen zich goed in hun vel, letterlijk en figuurlijk. Ik wil dan ook oprecht deze ode brengen aan al die Braziliaanse, ongeëvenaarde derrières.

PS. Wij verontschuldigen ons dat wij over dit item geen foto’s kunnen posten, wellicht tot grote teleurstelling van onze bloglezers. Eerlijk gezegd krijgen we die derrières niet in hun geheel in onze camerazoeker en wij houden niet van half werk.

16h30 hoe het me gelukt is weet ik niet, maar we rijden heelhuids Salvador de Bahia binnen. Vinden dankzij Shana binnen enkele minuten een hotel mét parkeerplaats voor de deur. Shana en Villa Romana Hotel worden hiervoor hartelijk bedankt. Vuil en bestoft boeken we een bescheiden kamer mét douche. Deze laatste wordt onmiddellijk stevig in gebruik genomen. Onze vuile kledij wordt verderop in de wasserij afgegeven wegens teveel. We gaan hier even blijven chillen tot het terug begint te kribbelen. Slaapwel!

Afgelegde afstand        658  km
Totale afstand           5.009  km