DAG 18

Na een rumoerige nacht, vanwege het druk vrachtwagenverkeer zetten we onze weg verder en kruipen kilometer na kilometer dichter naar Rio de Janeiro. Het landschap blijft zijn uitgestrektheid behouden en verliest niets aan schoonheid. Shana haalt nog steeds haar hartje op aan de scholen en ik….ik geniet van de juffen en de omgeving.

We komen aan in Florianopolis, kleurig stadje met winkeltjes, kraampjes, kortom gezellige drukte. Hier moeten we een aantal dingen in orde brengen.We ontvangen reeds geruime tijd geen smsjes meer en weten ook niet of die van ons aankomen. Ook internet bekomen is meer probleem dan regel. Wanneer we wifi nodig hebben blijkt het niet te werken.Ook een wisselkantoor  hebben we nodig en natuurlijk willen we wat slenteren door het stadje.Twee oude mannen met cambio op hun T-shirt  brengen ons naar een mini wisselkantoortje weggestopt op het einde van een lange gang. Alles verloopt correct, de koers is goed en we kunnen eindelijk, na 750 km geld wisselen.
Ook hier wordt het ganse stadje opgefleurd door de hevige kleuren die te pas en soms te onpas worden gebruikt. Itapema strand is onze volgende halte. We zetten onze strandstoeltjes in het zand en genieten van de Braziliaanse zon  met Shana die haar eerste ( koude) stapjes in de blauwe oceaan zet.

Slaapplaatsen zoeken is altijd een gevoelig punt. Iets wat men niet kent kan men moeilijk inschatten inzake veiligheid. Daarom is een goed buikgevoel van heel groot belang.Indien dit er niet is, voelt men zich onveilig en ligt men méér wakker dan men slaapt. Soms vindt men ze gemakkelijk, soms is het een echte lijdensweg. Verkeerde keuzes maken is géén optie. Het blijft balanceren op een dunne koord.

Tanken, ook onze Landrover heeft soms dorst. De uitbater is een Braziliaan die een jaar in Alkmaar ( Nederland) heeft gewerkt en een aardig mondje nederlands kan. We geraken aan de praat . Voor zijn zoontje van 3 jaar maakt Shana ondertussen een hondje van één van haar balonnetjes. Het kind loopt er zo fier als een gieter mee door het benzinestation. De man wenst ons goede reis en we krijgen gratis nog een zakje met locale lekkernij mee.  Eén jaar Nederland heeft van de man gelukkig nog geen Hollander gemaakt. We rijden op zijn voorspraak naar Paranaguà en het schattige Morretes met zijn witte huisjes en zijn gekleurde raamboorden.
Het National Park Marumbi brengt ons tussen de bergen, we stijgen naar 900m hoogte. We voelen het aanmerkelijk frisser worden. Opnieuw vinden we een benzinestation met grote parking en nestelen ons, als klein duimpje, tussen de grote 20 en 30 tonners. We vinden het niet erg want zo staan we beschut tegen de wind. Zoals meermaals voorvalt komt een chauffeur een praatje maken. Hij wijst lachend naar onze tent op de auto en vraagt of we daarin slapen. We knikken en lachend zegt hij dat we ‘ loco’ zijn. We lachen terug, wetende dat we wel tegen een stootje kunnen. We kruipen in onze tent  en in onze slaapzak, zeggen elkaar slaapwel en vallen in slaap. Maar dan …..!

Het wordt kouder en kouder en kouder …. en wij ….. wij kruipen dieper en dieper in onze slaapzak. We sluiten onze vensters om zo veel mogelijk warmte te behouden maar tevergeefs. De koude snijdt ons de adem af. We worstelen ons, in foetushouding, door de vreselijke nacht, niet begrijpend wat ons overkomt. This is Brasil man, not the North Pole!!!

Afgelegde afstand      223 km
Totale afstand           1677 km