Archive for July 16th, 2014

WELCOME TO BRAZIL GMT-3

DAG 16

We willen vroeg de grens van Brazilië aanpakken, niet goed wetend wat ons te wachten staat. Grenzen in Zuid Amerika zijn meestal een zenuwachtige bedoening omwille van de omvangrijke drugssmokkel. We kijken na of er ‘s nachts geen smokkelwaar onder of op onze auto is bevestigd. We zouden de eersten niet zijn die hierdoor onschuldig in de gevangenis terechtkomen.  Het is ongeveer 07h00 wanneer we de Braziliaanse border zien opdoemen. We krijgen er kop noch staart aan, de ganse weg is opgebroken, er staat een grote, onafgewerkte nieuwbouw, geen aanduidingen of richtingsaanwijzers naar de kantoren. We vragen het aan een bouwvakker die achteloos achter zijn constructie wijst. Buiten twee vrachtwagens is er geen verkeer en ligt alles er verlaten en rustig bij.

Het verschil met de Uruguyaanse grenspost is aanmerkelijk. We komen nu in een modern kantoorgebouw , goed uitgerust met recente computers en vriendelijke, jonge dames die ons in perfect Engels wegwijs maken. De documenten van de wagen worden nagekeken, ons paspoort wordt in de computer opgenomen, stempeltje nog en een welgemeende
“Welcome in Brasil !” We kijken een beetje verwonderd, aangezien niemand de moeite doet om onze wagen te onderzoeken, laat staan er naar te kijken. We klagen niet en stellen vast dat we op 10 minuten tijd de grens van Brazilië zijn gepasseerd. Reuze!

Onmiddellijk krijgen we een goed gevoel. Het tweebaansvak is in een goede staat en voert ons in rechte lijn door eindeloze, tot de horizon reikende vlaktes met lagunes en moerassen. De zon, recht voor ons,  breekt in brede stralen door de wolken als een omgekeerde monstrans. Witte reigers en een onnoemelijk aantal otters vullen het vlakke landschap aan. We rijden van het zuiden naar het noorden en voelen dan ook stilaan de temperatuur stijgen. Joepie!
Het lager gedeelte van Brazilië heeft weinig hot spots, buiten zijn natuur en hiervan maken we dan ook gebruik om wat verloren tijd in te halen. Hier en daar stoppen we aan de lokale schooltjes waar Shana gemeend vriendelijk ontvangen wordt. De juffen willen ons  op de foto en dat gunnen we hun van harte. Het is dikwijls gebarentaal, véél lachen en tóch elkaar begrijpen. Super!  We kijken alle richtingen uit om toch maar niets te missen. We naderen Rio Grande, een havenstadje geprangd tussen de Lagoa dos Patos en de Atlantische Oceaan. De GPS geeft, tot onze verwondering, aan dat we de ferry moeten nemen naar een smalle strook land, 275 km lang, een natuurlijke barrière tussen de laguna en de oceaan. Twee oude sinaasappelventers, met een niet verlegen mond  kleuren de leuke overtocht onder een steeds warmer wordend zonnetje. Eens overgestoken rijden we verder en zoeken ons een slaapplaats. Op een zanderige, brede zijweg zet onze modus zich op veilig en brengen we alles in gereedheid voor onze eerste, welverdiende rust in Brazilië.

Afgelegde afstand    320 km
Totale afstand           935 km