DAG 14

07h15 ons hoofd voorzichtig uit de tent stekend, na een rustige en probleemloze nacht, zien we …….. NIETS. Een dichte mist ontneemt ons elk zicht verder dan 10m. We hopen dat alles snel zal opklaren en snakken naar een heerlijk winterzonnetje.

Niet dus!
Hemeltregend traag, omwille van het slechte zicht rijden we verder . De dichte mist blijft hangen speelt ons parten. Via La Pedrera sukkelen we verder naar Cabo Polonia, schiereiland aan de Atlantische Oceaan. De ‘couleure locale’
wordt hier bepaald door lokale kunstenaars, wonend in een geïsoleerd dorpje zonder electriciteit en te midden van, door de continue wind, wandelende duinen, pinguîns en zeeleeuwen. Van dit alles zien we ….. NIETS. Dikke erwtensoep houdt ons nog steeds gezelschap. We dienen nog even te vertoeven  in het land van de blinden. Wat ons opvalt de laatste dagen is dat we zowat alléén rondrijden, er is zogoed als geen verkeer. Rustig dus!

Punta del Diablo, schilderachtig vissersdorpje, een winters spookdorpje duidelijk wachtend op de gezellige drukte van de zomer, bezaaid met nu lege vakantiehuisjes. We kopen wat eten in en geraken aan de praat met een gringo, een aldaar, reeds enige jaren, wonende uitgeweken Amerikaan. De man heet John en vertelt honderuit, blij een Amerikaanse conversatie te kunnen voeren met ons. We moeten volgens hem absoluut naar het Nationaal Park de Santa Teresa gaan. Op weg daarheen  kruisen we onverwachts de Tin Can Truck met het Luiks Koppel. We stoppen beiden  en wisselen wat informatie uit. De truck van zes ton heeft echter reeds brokken.  Eén van de voorste, splinternieuwe veren heeft het begeven.  Ze zullen de weg naar herstelling voorzichtig dienen af te leggen. Ondertussen heeft de mist plaats gemaakt voor ons zalig winterzonnetje.  We bezoeken de botanische hof van het national park met zijn héél knap serregebouw.

Shana, als kleuterjuf, wil graag de locale schooltjes bezoeken om een vergelijking te kunnen maken met deze van België. Het eerste piepklein schooltje dat we tegenkomen is de Escuela Rural n°70 , Gral Leonardo Olivera. Shana met een in een woordenboekje opgezocht zinnetje ‘Buenas Dias, llamo Shana, soy de Belgica, soy professora, es possible de visitor su escuela?’ ( ik vraag net aan Shana of professora één of twee ff  heeft en één of twee ss en krijg het volgende antwoord
één frak en twee sokken, papa……). Met de intense passie voor haar vak , de schroom zichtbaar op haar gelaat met een minimummetje aan Spaans, maar met de durf eigen aan haar karakter, zie ik haar vanuit de auto het schooltje binnenstappen. Op dat moment overvalt mij een enorm gevoel van trots. Wow! Een kwartiertje later zie ik haar terug verschijnen met een brede glimlach van oor tot oor. Overenthousiast en struikelend over haar woorden vertelt ze honderduit over de vriendelijke ontvangst en de lachende gezichtjes van de kindjes.  Ze neemt alles op als een leergierig sponsje en schrijft al haar ervaringen uitgebreid op om er later iets mee te doen.
Ook in de escuela N°29 José Ignacia Uriarte, een school van 8 klassen, krijgt bezoek van Shana. Ook hier wordt ze uitermate vriendelijk ontvangen. Gelukzaligheid spat van Shana af. Ongelooflijk en dit toch met zo beperkte kennis van het Spaans. Man, oh, man, je moet het maar doen. Hier zit wel een supertrotse papa.

Tegen de grens van Brazilië ligt het Nationale Park SanMiguel met zijn, door de Spanjaarden in de 18de eeuw gebouwd fort , dat ondanks de openingsuren gesloten is. Geen nood, we plooien onze tent open naast het oude fort,laten het in de laatste zonnestralen drogen, zetten onze zeteltjes buiten en genieten van een magestraal uitzicht over een eindeloos heuvelachtig  landschap. Shuy laatste Uruguyaanse drukke, tax free stadje vóór de Braziliaanse grens wordt onze laatste rustplaats in Uruguya. We moeten hier nog documenten regelen om onze auto de grens over te krijgen maar dat is werk voor morgenvroeg.
Tot morgen!

Afgelegde afstand      206km
Totale afstand             347km