DAG 12

Van de spanningen gisteren waren we beiden  echt moe geworden. De fut was er uit. We hadden geen zin meer om op het late uur en in het donker de tent nog op te zetten. Nu biedt onze Defender twee mogelijkheden. Om te slapen gebruiken we de tent die opgeplooid op het dak ligt,, comfortabel en ruimtelijk. In noodgevallen kunnen we nu ook in de auto slapen of hopen we dat althans. Op de  laadvloer van de wagen, achter de voorste zetels staan 7 aluminium kisten geschaard rond de ijskast. De kisten bevatten al onze benodigdheden alsook de wisselstukken. In geval van nood kunnen we hierop een licht metalen plaat leggen. Daarop nog een luchtmatras en slaapmatrasje en we hebben een tweede slaapkamer. Dat het plafond van de wagen 15 cm boven ons hoofd zit, moeten we erbij nemen. Het is géén Hilton hé.

We parkeren ons in de nabijheid van een benzinestation en brengen alles in gereedheid teneinde de tweede optie uit te proberen. Het is ondertussen zowat 23h30 en we zijn echt uitgeteld.  We murwen ons  op een komische manier in de zéér beperkte ruimte, beklemd tussen de ijskast en de zijdeur aan. Onze ogen sluitend voor een welverdiende nachtrust, maar ook om het plafond vlak voor onze neus niet te zien, zeggen we elkaar slaapwel. Althans dat dachten we. De ruimte is zo krap dat we amper kunnen keren of draaien laat staan deftig te slapen. Het lukt ons de nacht te overleven, we zijn echter totaal geradbraakt Man, oh man! Slechts éénmaal in België uitgetest gedurende 15 minuten leek ons dit een haalbaar idee. Niet dus! We nemen ons voor in de toekomst nog alleen de tent te gebruiken, ten koste van een stuk veiligheid maar ten gunste van onze knoken. We rijden nu éénmaal niet in een truck met alle voorzienigheden. Onze manier van reizen is soms harde labeur, potteke koken naast uw achterwiel in weer en wind, koud water voor het wassen. Als het regent, slapen in een natte tent of schuilen achter het stuur. Het is onvoorstelbaar mooi om de wereld te zien, doch wij dienen dit te doen zonder enige vorm van luxe zelfs op het primitieve af. Niet iedereen kan dit aan. Je moet er de juiste ingesteldheid voor hebben en die hebben we beiden. Dit is fun hoe dan ook. We love it!

Het lukt ons met waar geteisterde ledematen en wallen onder onze ogen, zo groot als die van Amsterdam, te ontbijten en in oostelijke richting te rijden via de kust naar Punta del Este. Het is een onwaarschijnlijk mooie, panoramische route. De lucht is hemelsblauw met hier en daar een wit wolkje en een zacht zonnetje, kortom een perfect begin.

Put a candle in the window, but I feel I’ve got to move.
Though I’m going, I’ll be coming home soon.
‘Long as I can see the light.

Pack my bag and let’s movin’, cause I’m bound  to drift a while.
Well I’m gone, you don’t have to worry.
‘Long as I can see the light.

Guess I’ve got that old trav’lin’ bone
cause this feelin’ won’t leave me alone.
But I won’t, won’t be losing my way,
‘Long as I can see the light.

                                               ( John C. Fogerty-CCR)

Tegen een  rustige pakweg 60 km/u dompelen we ons welwillend in het prachtige Uruguay,wat een tegenstelling met Montevideo. De weg is uitstekend en slingert zich langs de kust. We nemen onze tijd om alles koortsachtig in ons op te nemen. Eten doen we in Maldonado, op een rustig pleintje met een prachtig roze kerk. Daarna richting Casa Pueblo, gebouwd door de wereldberoemde kunstenaar Carlos Paez Vilari uit Uruguaya. Het exentrieke, spierwitte gebouw, nu incl.museum en hotel, ligt aan de Punta Ballena vlakbij Punta del Este. Het uitzicht op de Atlantische Oceaan is adembenemend en de zon glinstert zich een pad over de zachte branding. We lopen door het museum waarin talrijke, prachtige werken van de kunstenaar zijn tentoongesteld. Op een flatscreen vertelt hij zijn boeiend levensverhaal en zijn avontuurlijke, omzwervingen per vliegtuig, boot, paard, kano, fiets over zowat gans de wereld. Wat blijkt nu uit zijn verhaal dat zijn zoon één van de 16 overlevenden was van het vliegtuigongeluk in de Andes waarover we enige dagen terug op onze blog hebben bericht. Van toeval gesproken!

De dag zit er op en we zoeken ons een vijf sterrenplaatsje vlak naast de zee. Onze vorige destructieve, nacht in gedachte kiezen we resoluut voor onze slaapplaats op het dak. De suite laat we maar zeggen. Alleen was ik één ding vergeten. Het is ontzettend mooi om zowat op het strand te slapen, doch men moet met het donderend geraas om kunnen van de, in de branding, brekende golven. Dat lukte dus nu niet. Bovendien steekt een hevige wind op gepaard gaande met een overvloedige, natte regen. Je kent hem wel, vijf druppels en je bent kletsnat. Nog wennend aan de kou hadden we de tent volledig afgesloten met gevolg dat de condensatiedruppels  ‘s morgens massaal aan ons plafond hingen.

Afgelegde afstand     117km
Totale afstand            141km

image1