DAG 7

Gisteren was een dag van regen, stekende koude en stormachtige wind. De plastieken rolluiken voor onze vensters werden zowaar bijna van de muur getrokken. Op onze kamer was het zó koud dat we ons beklag hebben gedaan. We zitten nu op een kamer dubbel zo groot, mét verwarming én aan dezelfde prijs. Er bestaat dus tóch een God in deze wereld. Ondanks het natte, gure weer trokken we naar de Mercado del Puerto voor de befaamde steak van Uruguay. Het is een overdekte markt in het oude havengebied. Om 15h waren we de plaats al gepasseerd en zaten de open restaurants nog vol. Om 18h keerden we weer, om ons buikje te vullen, en …… was alles gesloten. Alléé zeg! Hop, dus kletsnat terug en morgen nog eens proberen maar dan vroeger en droog.

Hedenmorgen nemen we voor de zoveelste keer opnieuw contact op met Masterline om de status van ons schip op te vragen. Wat blijkt? Het schip is gisteren buiten de haven blijven liggen omwille van de storm. Het goede nieuws is dat het vandaag EINDELIJK, JA EINDELIJK  aangemeerd is en de papierwinkel hopelijk donderdag afgewikkeld zal zijn. Echt? Echt waar? Dus nog 2 dagen na vandaag en dan D-Day?

We gaan vandaag naar het ‘Museo del Andes 1972’. Wie het verhaal niet kent, hier een kort verslag. Het boek heb ik in 1976 gelezen en is me altijd bijgebleven.

‘Op 13 oktober 1972 vertrekt vanuit Montevideo een vliegtuig type Fairchild Hiller FH-227 Fau 571 met als bestemming Santiago in Chili. In het vliegtuig 45 passagiers bestaande uit een Uruguayaans, jong rugby team met familieleden en kennissen, de crew en de piloten. Omwille van een tot nu onbekende reden wijkt de piloot van zijn koers af en daalt naar 4200m hoogte ipv de noodzakelijke 6000m. Het vliegtuig raakt de toppen van het besneeuwde Andesgebergte en stort neer in één van de meest onherbergzame oorden. De impact doodt  onmiddellijk 13 inzittenden, vele anderen zijn ernstig verwond. Gemiddelde leeftijd van de overlevenden is 26 jaar. Gezien het hier om  een betrekkelijke korte vlucht gaat is er zo goed als geen eten noch drinken aan boord, noch is iedereen gekleed om een temperatuur te trotseren van -30°C. Om te kunnen overleven zien zij zich genoodzaakt de doden op te eten. De zoektocht naar het vermiste vliegtuig levert niets op en wordt op 23 oktober gestaakt. Via een transistorradio vernemen de ongelukkigen dit afschuwelijk nieuws. Nog is hun tragedie niet ten einde. Op 30 oktober , 17 dagen nadat het vliegtuig is gecrasht, wordt zogoed als iedereen bedolven onder een onverwachte lawine. Acht mensen vinden hierbij de dood. In de steek gelaten door de regering dienen 32 jonge mensen een heroïsche strijd te leveren tegen zichzelf, de honger en de barre, niets ontziende natuurelementen. Na diverse pogingen lukt het 2 van hen, na een onmenselijke tocht van 10 dagen, contact te maken met een boer. Na 4 u te paard en éen uur truck kan deze de autoriteiten verwittigen. Op 22 en 23 december eindigt dit afschuwelijke drama en worden 16 overlevenden naar de bewoonde wereld gevlogen. De moed die deze jongeren getoond hebben teneinde deze tragedie te overleven spreekt tot ieders verbeelding’.

Om 13h30 verlaten we tevreden het kleine museum en stappen gezwind terug naar de Mercado del Puerto waar we absoluut de fameuze, overbekende, Uruguayaanse steak willen eten. We zetten ons op een barkruk aan de toog van het “La Chacra del Puerto”, een restaurant in een overdekte hoge hall temidden van andere identieke eetgelegenheden.Vlak tegenover ons zien we het warm zinderende, open houtvuur waar diverse soorten vlees worden gebarbecued. De overweldigende, smaakopwekkende geur van vers gebraden vlees doet ons al vlug de slecht geventileerde,met rook, gevulde ruimte vergeten. Shana bestelt worst met een aardappel in de schil met look en ik het échte werk, een stoere steak met frietjes ‘y un vaso de vino tinto de la casa ‘. Het uiterst lekker uitziend vlees wordt voor onze ogen op het groot rooster perfect gegaard. Dan de eerste hap……. man,oh,man,ooooooooh!  Het vlees, van onwaarschijnlijke kwaliteit, voorzien van de juiste hoeveelheid zeezout smelt gewoon weg op mijn tong,  een tsunami veroorzakend op mijn smaakpapillen. Man,oh,man. Dit is waarlijk de steak der steaks, de ultieme, de goddelijke beste steak die ik in héél mijn leven heb gegeten. Wow!
We genieten nog even intens na en besluiten Uruguay niet te verlaten zonder nog éénmaal dit gastronomisch orgasme te ondergaan.

We wandelen een deel van de Ramblas. Het is een héél lange wandelstrook die zich naast de Rio de la Plata slingert, zoals de Malecòn in Havana, Cuba. De lucht is hemelsblauw, er staat een zachte bries en wij hebben er zin in. Een 6km verder duikelen we nog even een shopping mall binnen, nuttigen een ijsje en nemen de bus terug naar ons hotel. De dag zit erop.

Oh, dit nog! Montevideo is een stad van ‘het steekt zo nou niet’. Een aanslag op elke huisvadergevoel. De uitvoering van schilderwerken kan je van straten ver volgen aan het verfspoor. Ook dit : voor alle mensen thuis die moeilijkheden ondervinden met het parkeren: géén paniek! Er zijn er die het nòg slechter doen.
Tot morgen!