Dag 2

Montevideo, hoofdstad van Uruguay, huisvest zowat de helft van de totale bevolking van 3,5 miljoen inwoners. Uruguay zelf is het derde kleinste land van Zuid-Amerika toch nog bijna 6 maal zo groot als België. Het ligt zowat onder de navel van Brazilië, tegen Argentinië aan waarbij de Rio del la Plata (zilverrivier) een scheur vormt in de kustlijn met aan de ene kant Buenos Aires en aan de andere kant Montevideo.

In dit ‘landje’ lopen wij nu rond, tussen al die vreemde mensen en proberen ons verstaanbaar te maken. Ikzelf heb een jaar Spaans achter de rug in avondschool en Shana, den deugniet, heeft stiekem de taal zelf zitten te leren, waarbij ze me nu soms letterlijk versteld doet staan. Het lukt ons samen behoorlijk goed om ons in het Spaans verstaanbaar te maken, echter het probleem is dat de antwoorden dikwijls Chinees voor ons zijn. We pikken de taal snel op en stimuleren elkaar  snel vooruitgang te boeken.We vermijden zo veel mogelijk Engels te praten. Het feit dat we zoveel moeite doen tovert een behulpzame glimlach op het gezicht van de Uruguyanen en iedereen staat klaar om ons te helpen.

We beseffen dat we noodgedwongen enige dagen hier zullen moeten doorbrengen, zonder onze bagage ( zit in container), zonder foto-en filmmateriaal. Dus de meeste foto’s zullen pas later volgen. We struinen op ons gemak door de stad voor een eerste échte kennismaking, lopen de belangrijkste winkelstraat af, 18 de Julio. De mensen lopen ‘en masse’ rond met de gekende mate zowat de nationale drank. Het is een warm aftreksel van jonge blaadjes en knoppen en lucky us opwekkend door de cafeïne en de aanwezigheid van xanthines. Een soort Red Bull maar dan met grotere vleugels.Het wordt via een zilverkleurig metalen rietje uit een klein kalebasje gedronken.

Ook de hangsloten gekte is blijkbaar tot hier door gedrongen. Je kent dat wel: geliefden hangen samen een hangslot ergens aan met hun namen erop en voor je het weet hangen er duizenden. In Parijs heeft men onlangs een brugleuning moeten herstellen omwille van het overweldigend gewicht van de sloten.
Ik eet hier mijn eerste uitstekende tortilla bij Barbaros op 18 de Julio en Shana een onwaarschijnlijk lekker geurende, krakend verse croque monsieur waaraan ze in Belgiê een punt kunnen zuigen. Op alle hoeken van de straten zie je de venters sokken,mutsen, mate kalebassen en geurende nootjes verkopen.Het heeft toch wel iets. De ganse dag lopen we rond teneinde de couleur locale in ons op te nemen. Rond 18h duiken we vermoeid ons hotel binnen. Er moet aan de blog gewerkt worden.Werk eerste , plezier daarna.
Buenas noches !

PS Hebben gisteren naar België – USA gekeken, geroepen en gebruld. Bangelijk spannend en gelukkig de Amerikanen hun broek af gedaan. Wow 2-1 ! Megabangelijk! We kijken uit naar de match van zaterdag tegen Argentinië. Een makkie, Argentijnen zijn toch mietjes. Niet ?