Archive for July, 2014

DAG 31

Oeps!  We zaten even verkeerd van richting. We moeten naar Brasilia en niet terug naar Rio de Janeiro. Mijn fout!.
Vandaag regent het weer pijpenstelen, dus voorzichtigheid op de baan is geboden.Bij regen geraken de Brazilianen met hun snelle rijstijl geheid in de problemen. We zitten op een tweebaansvak telkens in elke richting, gescheiden door een 30 m strook van gras. Deze lager liggende grasstrook is echter zeer onregelmatig aangelegd met bulten en de nodige oneffenheden. Het gevolg laat zich raden, je maakt geen schijn van kans de boel héél te houden wanneer je de weg afschiet. Even verder zien we de eerste auto gedeukt in de berm liggen, enkele kilometers verder ligt een zware vrachtwagen met oplegger op zijn zij, zijn lading verspreid in het rond. Opletten geblazen!

Het blijft warm en het is een kilometerdag, een dag zoals we er nog wel meer zullen hebben. Het overbruggen van een afstand met als enige bezienswaardigheid onze omgeving, echter niet minder boeiend. Die omgeving is groen op dit moment, bebost en hier en daar piepen de in pastelgroen, lichtblauw of roze geschilderde huisjes uit al dat groen uit. Al was het om te zeggen:” Hey, I am here!“ Soms is alleen de voorgevel geschilderd en wordt de rest grauw en troosteloos gelaten.
We komen onze eerste grote cactussen tegen. Vlaktes strekken zich uit tot aan de horizon. Shana is op zoek naar een echte Braziliaanse cowboy, een gaucho mét boots, cowboyhoed én paard.  Ze zegt dat het anders géén echte is! Helaas ontbreekt ofwel de hoed, ofwel het paard of de boots. Dus zijn het géén echte.Waarschijnlijk zitten ze achter de koeien op die megagrote eigendommen, waarvan ons steeds verbaasd dat hoe groter de eigendom hoe bescheidener de woonst is. ( pachters?) We rijgen de kilometers aan elkaar. Nu is Brazilië een groot land en dat land heeft veel nodig. De godganse dag hangen we dan ook verzuchtend achter logge vrachtwagens die de hellingen amper op kunnen maar wel tegen een rotvaart van 100 km/h naar beneden denderen.  Lençóis in Chapada Diamantina, onze volgende bestemming, komt slechts langzaam dichterbij.

Afgelegde afstand          407 km
Totale afstand           5.416 km

DAG 30

Ontbijt én de vers gebakken taart is nog heel. De deuren en ramen zijn dicht dus we laten ons eten niet meer afpakken door rondvliegende vogels en bedienen ons weer ruimschoots. Een mens moet nu éénmaal eten.
We hebben de hele dag voor ons en gaan er ten volle van genieten. De zon brandt heerlijk en via het strand wandelen we naar de vuurtoren, baker in Salvador de Bahia. De witte toren rijst hoog boven de witte golfkoppen van de prachtig blauwe Atlantische Oceaan. We willen naar Pelhourino, het historisch centrum van Salvador de Bahia en twijfelen of we de auto zullen nemen. We besluiten te voet te gaan, ook hier zijn  gigantische parkeerproblemen. De afstand is 5 km, een stuk bergop. Het is 28°C , de zon doet zijn best, maar we hebben er zin in. Het eerste stuk loopt via de kust, daarna straten met prachtige burgerswoningen en appartementsgebouwen met uitzicht op de zee. Onwaarschijnlijke strenge bewaking met glazen(!!!) schuifpanelen die de gemeenschappelijke parking afsluiten, armdikke metalen hekkens  en wachthuisjes voor de security. Niet normaal!
We bezoeken nog even, heel toevallig, een kleine Engelse begraafplaats , uniek gelegen tegen de kustlijn en verwonderen ons over de toenmalige talloze, jonge slachtoffers van yellow gever ( gele koorts).
Na het residentiële, komt de volkse kant, de winkelstraat met zijn kleine shops en stalletjes op de stoep. De eigenaars zetten geluidskasten buiten en met een micro in de hand prijzen ze hun waren aan. Anderen zetten loeiharde muziek op. Alles vloeit door elkaar als een muziekdoos die compleet het noorden kwijt is. We genieten van de marktjes in de zijstraten, de sfeer, de mensenmassa, de drukte én het lawaai. We vragen nog even, voor alle zekerheid, de weg naar het historisch centrum en de man kijkt ons vervreemd aan wanneer hij hoort dat we te voet gaan.

Pelhourino, prachtig historisch centrum met ontzettend mooie geveltjes en natuurlijk zijn de huizen elk in een ander kleurtje geschilderd. We slenteren door de straatjes en zien zowat overal gewapende politie staan mét kogelvrije vest. Verschillende mensen manen ons tot voorzichtigheid met onze bezittingen. Ik weet uit ervaring dat je aandacht nooit mag verslappen. Soms geeft een omgeving je een veilig gevoel, denkt men niets te overkomen omwille van het feit dat andere mensen aanwezig zijn. Niets is minder waar! Het is een fout gevoel waardoor je aandacht verslapt en je juist méér kans loopt dat er je iets overkomt.

Om de toenmalige sfeer op te roepen lopen hier en daar dames rond in die prachtige hoepelvormige kleding van toen. We strikken er een paar voor een foto. Op het plein tussen al die smalle straatjes staat een oude, prachtige kerk waarvan het  ijzeren hekken een zee van kleurige lintjes draagt. Lintjes met Salvador de Bahia op en die gratis worden uitgedeeld aan de mensen. Wat moet dat een mooie periode geweest zijn en aan de huizen te zien ook een rijke.
We zijn toe aan een terrasje en, geloof het of niet, op de menukaart staat een crêpe mét ijs ( maar dan in het Braziliaans). We laten het ons geen twee keer zeggen en bestellen onmiddellijk een uiterst lekkere portie.  Zowel de crèpe als de vanille roomijs zijn super en we laten het ons welwillend smaken. We dompelen ons, de rest van de middag, onder in de verrukkelijke sfeer van weleer.

Via een lift in een enorm liftgebouw  worden we naar een lager gelegen stadsgedeelte gebracht van Salvador de Bahia. Daar ligt de overbekende Mercado Modelo aan de havenkant. Het is een overdekte markt met talloze stalletjes met allemaal dingen die je niet nodig hebt. Je kent ze wel!
We letten op want dit is, naar ons diverse keren werd meegedeeld, dé pleisterplaats voor de pickpockets. Met alles nog in onze zakken staan we een kwartiertje later alweer buiten, nemen de lift terug naar boven en keren weer. Met in totaal een 12km in onze benen, eten we lekker in een restaurantje langs de kust ( hier verstaan ze ons wel) en keren verzadigd en voldaan terug naar ons hotel. De dag zit erop. Morgen vertrekken we terug.

Afgelegde afstand                 0 km
Totale afstand                 5009 km

DAG 29

07h30 ontbijt in Villa Romana Hotel. Klein hotel, koloniaal omwille van zijn prachtige houten vloeren die blinken als spiegels. De ontbijtruimte geeft uit op een klein terras met een nog kleiner swimming pooltje. We worden bediend door gezellige mama’s in witte kleedjes met ruches en een knalrode hoofddoek, alles mooi afstekend met hun lichtbruine huid. Het zijn vooral deze noordelijke Brazilianen die afstammelingen zijn van de destijds Afrikaanse slaven die massaal werden overgebracht vanuit Afrika. Naast het gebruikelijk ontbijt staan enkele machtige taarten en als Brazilianen, buiten voetbal, iets kunnen dan is het taarten bakken. We nemen er een zéér flinke spie uit, twijfelen erover of we niet stiekem nog zo’n hap kunnen meenemen. Via de openstaande deuren en ramen vliegt plots een vogel binnen in de Braziliaanse nationale kleuren met een machtige kuif op zijn kop. Het dier kent blijkbaar zijn weg, vliegt parmantig richting, oh neen, onze chocolade taart op het kleine buffet en begint er met gulzige appetijt onze mogelijke extra hap op te pikken. Onze keuze is nu wel snel gemaakt, een tweede stuk meenemen zit er nu niet meer in. We zijn behoedzaam voor de vogelziekte. Rotbeest! In de hoek van de kleine ontbijtruimte staat een ons bekend beeld, een schaamteloze kopie van onze nationale trots nl. Manneken Pis. Wat doet ons manneken nu hier? Op vakantie misschien? Je weet nooit! Zo’n manneke is wellicht ook eens graag Brussel uit. Hoe zou je zelf zijn? Niet altijd even leuk, maar wel nodig is het werken aan de blog. Er kruipt veel tijd in. We werken de rest van de voormiddag en een flink stuk van de namiddag aan één stuk door, zetten alles op internet en klappen daarna blij onze computer dicht. We liggen op een steenworp van de stranden en wandelen benieuwd langs de brede boulevard tot aan de vuurtoren. Raar genoeg wordt die prachtige ligging niet echt comerciëel uitgebaat. Buiten een paar restaurantjes biedt de rest van de gebouwen weinig moois. We wandelen langs de dijk en kijken naar de machtige Atlantische Oceaan. We zijn geen echte strandzitters en genieten daarom liever van al het nieuws dat een stad brengt. Er heerst hier wel een vrolijke sfeer en iedereen is druk bezig met op zijn manier zijn brood te verdienen. Stalletjes en piepkleine winkeltjes maken het straatbeeld. Voetpaden, als ze er al zijn, zijn letterlijke enkelbrekers en ik stel me dan ook de vraag hoe ouderlingen en rolstoel patiënten zich hier moeten verplaatsen. Achter ons hotel ligt een groot shoppingcentrum en Shana zou Shana niet zijn als ze geen kijkje zou willen nemen. Ze zou graag een vrolijk, kleurig,kort Braziliaans kleedje vinden maar tevergeefs. De kleurencombinaties zijn soms moeilijk en ze vindt niet haar gading. Het is ondertussen donker geworden en we vinden een restaurant aan de zeezijde. We snappen echter niets van de kaart, de uitbaters snappen ons niet  en na een biertje stappen we noodgedwongen op. We laten ons verleiden tot een Braziliaanse McDonald’s, pure namaak en dat is ook te proeven. Dit is zeker niet voor herhaling vatbaar! Het wordt laat en veiligheidshalve keren we terug naar ons hotel. De wagen staat voor de deur en onze kamer ligt er juist boven. Handig!

Afgelegde afstand            0 km
Totale afstand           5009 km

image41-950x534

DAG 28

De laatste 650 km tot Salvador de Bahia. Het weer is opgeklaart, flarden blauwe lucht spelen verstoppertje met de witte wolken. De weg is droog en het schiet goed op.Tijdens zo’n lange reisweg, waarbij weinig te beleven valt, neemt je geest weleens een loopje met je en overdenk je al de mooie dingen en nieuwe ervaringen. Ik wil onze bloglezers zo weinig mogelijk opzadelen met een lege dagblog omwille van het feit dat er weinig of niets is gebeurt. Nu hebben mijn mijmeringen me naar iets gebracht, dat ik toch even met U wil delen.  Vandaar mijn :

Ode aan de Braziliaanse derrières

Er is geen land ter wereld waar zó fier de vrouwelijke derrière wordt gedragen als in Brazilië, alsof het een beschermd erfgoed  is, erkend door Unesco. Hoe je ook zou willen, je kan er eenvoudig niet naast kijken. Er is daar gewoon geen ruimte meer voor. Ik heb het fatsoen wat overschreden om dit fenomeen toch even te bestuderen, als U mij dit toestaat. Het is toch opvallend, hier in dit mooie Brazilië, dat een stevige en grote derrière eerder de regel is dan de uitzondering. Die uitzonderingen, vermoed ik althans, hebben ze in de kast gezet en worden alleen met de carnavalstoet eruit gehaald om op televisie te worden vertoond. Als ik hier nu diskreet om me heen kijk, zie ik die meisjes en vrouwen lopen in broeken waarvan ik toch denk dat daar ergens stiekem een souspape is ingebouwd. Je kent dat wel, zo’n ding aan je fiets waar je je fietspomp aanhangt en hoe meer je pompt hoe meer …….ik zie dat U mij begrijpt. Ik bedenk dan ook, een beetje stout, dat hier zeker geen fit mag in komen want een rustinneke zal niet helpen. Dit is het grotere werk, eerder iets voor de brandweer of de civiele bescherming, denk ik. Toch moet gezegd worden dat het wel iets heeft zo’n ingebouwde comfortzone, klaar voor gebruik en steeds bij de hand. Alhoewel toch enige voorzichtigheid is geboden, zo’n nasleep heeft behoorlijk wat ruimte nodig en je kan er moeilijk een bordje aanhangen :
opgelet zwenkt uit !
Als je nu op het strand zo’n dame op haar buik ziet liggen, golft dat toch behoorlijk hoor. Een tsunami is er niets tegen. Je verwacht elk moment surfers bovenaan die golf, maar dat kan natuurlijk niet. Nu wordt door het Braziliaans vrouwelijk schoon met zo’n fout gelegen vestibule behoorlijk gepronkt. Het is zo’n beetje als bij de beenhouwer, ’mag het ietsje meer zijn’  maar dan in kilo’s in plaats van in grammen. Iedereen is er trots op en laat die derrière graag zien. Zo ook op het strand…. in volle ornaat zelfs, alhoewel dat ornaat alleen bestaat uit een karig touwtje alsof het oostelijk en westelijk halfrond gescheiden moeten worden. Het heeft zoiets Knokke’s ‘plaçe m’a tu vu’ achtig. Dàt is nu juist het mooie eraan: jong,oud, dik,dun,, het maakt niet uit zolang je je maar goed in je vel voelt. En zo hoort het ook. Braziliaanse vrouwen voelen zich goed in hun vel, letterlijk en figuurlijk. Ik wil dan ook oprecht deze ode brengen aan al die Braziliaanse, ongeëvenaarde derrières.

PS. Wij verontschuldigen ons dat wij over dit item geen foto’s kunnen posten, wellicht tot grote teleurstelling van onze bloglezers. Eerlijk gezegd krijgen we die derrières niet in hun geheel in onze camerazoeker en wij houden niet van half werk.

16h30 hoe het me gelukt is weet ik niet, maar we rijden heelhuids Salvador de Bahia binnen. Vinden dankzij Shana binnen enkele minuten een hotel mét parkeerplaats voor de deur. Shana en Villa Romana Hotel worden hiervoor hartelijk bedankt. Vuil en bestoft boeken we een bescheiden kamer mét douche. Deze laatste wordt onmiddellijk stevig in gebruik genomen. Onze vuile kledij wordt verderop in de wasserij afgegeven wegens teveel. We gaan hier even blijven chillen tot het terug begint te kribbelen. Slaapwel!

Afgelegde afstand        658  km
Totale afstand           5.009  km

DAG 27

Tweede opeenvolgende dag in de regen en mist. Als Rwanda, le pays des mille collines, wordt genoemd kan men onze weg wel beschrijven als la route des dix milles collines. Slingerend tussen de groene tropische heuvels, die uitlopen naar heuse bergen slingert de weg zich tussen de duizenden heuvels. Soms zien we de rijbaan een recht lint vormen tot de horizon maar dan wel op en neer gaand als een rechte rollercoaster. Onderweg zien we, hoe noordelijker dat we trekken, dat de huidskleur van de bevolking bruiner wordt. Ook de dorpjes zijn wat properder en zijn bezaaid met kleurrijke stalletjes waar groente, fruit en craftwork wordt verkocht. Aangezien buiten de hoofdbaan de straten niet aangelegd zijn, is het zeker nu, één modderpoel. Nu begrijpen we waarom iedereen in teenslippers rondloopt. Schoenen zouden het hier geen week uithouden. We kopen langs de weg ons brood in en hebben zoals gewoonlijk de keus tussen het voor ons Europeanen afschuwelijke sponsbrood of ovenverse broodjes aan amper 0,80€/10 stuks. Daar kunnen ze in België nog iets van leren.
De zon breekt heel even door en we voelen direct dat we dichter naar de evenaar zitten. Ze brandt écht. We stoppen, zetten tot grote verbazing van de omstaanders ,op klaarlichte dag onze tent op en laten ze drogen in de warme stralen. Tien minuten later is de opklaring voorbij en begint het alweer te regenen. Grotendeels droog plooien we alles terug op en rijden we verder.
Salvador de Bahia here we come! Het zal echter nog even duren.

Afgelegde afstand        616  km
Totale afstand            4.351 km