114938302

Alaska als eindbestemming

A Journey beyond the horizon
USHUAIA – ALASKA

1 vader Jan
1 dochter Shana 24 jaar oud
1 Landrover Defender 4 jaar oud

(more…)

DAG 381

Halifax
Om 11h00 verlaten we met twee kleine rugzakjes ons hotel. Al de rest hebben we in de wagen gelaten, we hebben alleen het hoogst noodzakelijke bij. We wandelen opnieuw naar het centrum. Het Maritime Museum of the Atlantic vlakbij de boardwalk aan de haven wacht op ons en op de eerste verdieping is een tentoonstelling over de Titanic. In 1912 botste het immense schip, dat op dat moment zijn eerste reis ondernam van Southampton naar New York met tussenstops in Cherbourg en Ierland, op een ijsberg. Drie uur later zonk het, als onzinkbaar beschouwd, de diepte in. Van de 2200 passagiers en bemanningsleden overleefden slechts 705 de ramp hoofdzakelijk vrouwen en kinderen. De reddingsloepen aan boord volstonden slechts voor de helft van de passagiers. Honderdvijftig slachtoffers werden in Halifax, dichtstbijzijnde haven, begraven.
De tentoonstelling is leerrijk en opgeluisterd door wrakstukken van het schip die in de tijd door reddingswerkers uit het water werden opgevist.Ook een gebeeldhouwde stuk hout van de monumentale trap wordt getoond. Na een uurtje hebben we alles gezien en gelezen en wandelen we terug de boardwalk op. Nog even genieten we van een warm zonnetje en het uitzicht op de baai en zijn kriskras varende boten om ons dan, definitief, naar de bushalte te begeven voor onze rit naar de vlieghaven.Nog een laatste maaltijd daar en dan wachten op onze vlucht. Morgen zijn we terug in België, het is méér dan een jaar geleden.

*****************************

Road trip Ushuaia – Alaska
zit er op. Het is een hels en verrassend avontuur geweest dat exact 381 dagen heeft geduurd en waarbij 84.245 km werd afgelegd. We hebben ontzettend veel gezien, heel toffe mensen ontmoet en zijn eindeloos gefotografeerd geworden waarbij we nu wellicht in ontelbare computermapjes of fotoboeken zitten, wereldwijd. We hebben enorme leuke gesprekken gehad met zoveel mensen dat het ons nog lang zal bijblijven. Ook vele plaatsen staan in ons geheugen gegrift en waar we telkens moeite mee hadden ze te verlaten. De twee grote side trips die we deden: Eastern Island en de Galapagos Islands zullen altijd een speciaal plekje in ons hart innemen. Maar ook aan vele andere plaatsen denken we met plezier en heimwee aan terug.

Mijn hoed af voor Shana, die nooit langer dan 3 weken van huis is geweest, dat ze de hele rit heeft uitgezeten. De omstandigheden waren niet altijd gemakkelijk en soms hebben we écht afgezien. Overstromingen,zandstormen,sneeuwstormen, hitte, koude, honger. Ze heeft het allemaal met glans doorstaan. Ondanks het feit dat we eens in Guatemala zijn beland in plaats van El Salvador kan ze navigeren als de beste. Respect! Ook mijn Land Rover Defender verdient alle lof. Je kan je niet voorstellen welke afschuwelijk slechte wegen we hebben gereden. Hij heeft het allemaal doorstaan, niet zonder kleerscheuren maar altijd blijven gaan. Hij is goed geweest voor ons.
Kortom het is een dijk van een wagen. Shana en ik zijn uiterst fier op wat we gerealiseerd hebben. Het is echt niet niks en het zal ons nog lang bijblijven. We weten hoeveel moeite we er hebben moeten voor doen. Maar ‘ amat victoria curam‘ geen overwinning zonder inspanning. Dank ook aan allen die mails naar ons stuurden of comments op de blog posten. We vonden het altijd leuk.
Hartelijk dank, uit de grond van mijn hart, aan mijn zoon Jonathan vorige co-piloot op mijn reis door Afrika voor het opzetten van deze website. Ook nu weer uitstekend werk geleverd. Echte dank ook aan mijn beide zusjes die er altijd voor me zijn indien nodig. Mooi zo’n hechte familie te hebben.
Zelf zijn we ook dankbaar voor de kans die we hebben gekregen om dit te doen en beseffen maar al te goed dat dat niet altijd vanzelfsprekend is. Dank ook aan al de mensen op de thuisbasis die op welke manier dan ook bijgedragen hebben aan ons avontuur en steeds voor ons een vertrouwelijke anker waren. Dank U wel!

Nu is het moment gekomen om alles weer op een rijtje te zetten, om te mijmeren en terug te denken aan al dat moois, aan al die rijke ervaringen. Maar ook de tijd te nemen voor familie, vrienden en kennissen en hopen dat de aanpassing aan het drukke dagelijks leven in België vlot verloopt. En dan, als dit  alles heeft kunnen bezinken en mijn hart weer onrustig wordt en nieuwe horizonten weer lonken dan ……..

Road trip Ushuaia – Alaska 2014-2015. Over and out.

IMAGINE A LIFE AND THEN ……. LIVE IT.

 

DAG 380

Halifax
We zitten op wandelafstand van het centrum van Halifax maar de luxe van een hotelkamer, de warme douches en het feit dat alles nu geregeld is doet ons volledig ontspannen en we geraken de rest van de dag de kamer niet uit. Vandaan zalig niets doen en wat prutsen op internet. Moet kunnen! Het geplande museum gaan we morgen doen.

Tegen de avond wandelen we naar één van de beste steakhouses in Halifax. Reservaties zijn niet nodig ondanks het feit dat het goed vol zit. Terwijl we gezellig samen het toch wat ondermaatse diner verorberen kijken we terug op ons avontuur en halen herinneringen boven van het laatste jaar. Het zijn er zó veel en zo’n mooie.

Om 21h00 zijn we terug en twee uurtjes later kruipen we onder de wol. Onze laatste nacht in Halifax. Onze laatste nacht in Canada. Onze voorlaatste nacht van onze road trip Ushuaia-Alaska.

 

 

 

DAG 379

Een uurtje voor het afgesproken tijdstip staan we op de parking van de rederij in Darthmouth. De tent moet nog van het dak af maar we krijgen minder goed nieuws. De container wordt pas verwacht tegen één uur. Dat betekent nog 4 uur wachten. We liggen er niet echt wakker van. De zon schijnt heerlijk en we zetten onze strandzeteltjes buiten en werken aan ons couleurke.Lezend en koffie drinkend brengen we de tijd door. Tegen de middag wordt de container naast de auto afgeladen. We zijn er klaar voor. De daktent staat nu los op het dak en  een vorklift pakt het 60 kg zware ding handig van het rack en rijdt het in de grote ijzeren doos. De tent wordt met straps vastgemaakt aan het uiteinde en uiterst voorzichtig rij ik onze Land Rover Defender de container in en zet de motor af. Duizenden gedachten gaan door mijn hoofd en ik krijg het even moeilijk me te concentreren. Een man van de rederij snoert de auto rotsvast. Ik koppel de batterijen nog even af, met wat sleutelen is dat vlug gebeurt. Ik kijk nog even rond in de auto, ons huis voor 379 dagen. Ongelooflijk! Beelden flisen door mijn hoofd. Ik wordt er zowaar heel stil van….
Ik sluit de auto af. Nog een laatste blik en een goedbedoeld klopje op het metaal. De auto is goed geweest voor ons en ik ben er dankbaar voor. Hij heeft ons nooit in de steek gelaten. Ook bij de vorige reis niet. Dat kan tellen! See you back in Belgium!
De deuren van de container worden gesloten en we nemen foto’s van de zegels. Dat was het dan! Afgelegde afstand 84.245 km.

Met twee bussen rijden we naar het centrum van Halifax. Op een half uurtje zijn we er. We nemen onze intrek in de door ons vooraf gereserveerde kamers. Vandaag doen we niets meer, het is nu 13h00 en we besluiten op de kamer te blijven. Overmorgen is onze vlucht naar België. Morgen nog even aan de blog werken en dan de stad in voor een lekker etentje. We hebben het verdiend!

Afgelegde afstand        5 km
Totale afstand    84.245 km

DAG 378

Nova Scotia
De zon bouwt warmte op in onze tent en maakt ons wakker. Het is tijd om op te staan. Terwijl Shana zich klaarmaakt kruip ik onder de auto om de transmissieolie bij te vullen. De laatste dagen is de lek groter geworden en ik wil geen stukken maken, niet onze laatste kilometers. Nog even de sensor proper maken, het peil van de motorolie en koelvloeistof controleren en we zijn er weer klaar voor.

We kunnen maar niet genoeg krijgen van Nova Scotia en besluiten nog naar één punt te rijden alvorens we onze neus definitief terug naar Halifax richten. Peggy’s Cove is één van de meest gefotografeerde plaatsen in Canada. Het is een minuscuul idyllisch vissersdorpje aan de Stille Oceaan gedomineerd door een witte vuurtoren met rode kap. De omgeving is schitterend en was het niet voor de talrijke bussen vol toeristen, je zou er in stilte kunnen gaan mijmeren.

Er staan talrijke borden dat je moet opletten op de gladde stenen en de golven die je zo het koude water in kunnen kieperen. Zelfs borden dat er al menig slachtoffer is gevallen. Wat doen dan die toeristen…. juist ja. Wij weten wel beter en blijven op droge grond.We wandelen de souvenirwinkeltjes af en het enig straatje met zijn paar huisjes. Praten wat met de plaatselijke schilders die de prachtige omgeving op canvas trachten te vereeuwigen. Het zit er op voor ons en we rijden door naar Dartmouth, een 20 km boven Halifax. Morgen moet de wagen in de container en alles wat op ons roofrack ligt moet naar beneden anders kunnen we de container niet in. We besluiten nog even onze was te doen en ook de auto krijgt een grondige schrobbeurt.

We rijden in afwachting van een bezoek aan het Maritime Museum of the Atlantic in Halifax even langs het Fairview Lawn Cementery waar slachtoffers van de ramp in 1912 begraven liggen. De grafzerken zijn geschonken door de White Star line, het nummer dat in de graniet gegraveerd staat is de volgorde van het vinden van de lichamen.Verdeeld over drie begraafplaatsen liggen hier 150 slachtoffers.Het museum zelf toont permanent een hommage aan diegenen die hun leven lieten bij het zinken van de Titanic aan de hand van artifacts opgedolven uit het wrak. Maar daarover morgen meer.

Op een kleine zandparking naast de weg op enkele kilometers van onze laadplaats zetten we ons aan het werk. De daktent wordt op twee bouten na los gevezen. De grote dakkist, het tweede reservewiel en de drie metalen jerrycans worden van het rack gehaald en de auto in gestouwd nadat alle kisten binnenin er eerst zijn uitgehaald. Al gauw zijn we drie uur bezig maar tegen 19h30 kijken we uiterst voldaan naar het resultaat van onze noeste arbeid en koken we voor de laatste keer een avondmaaltijd. Bij het invallen van de duisternis zet ik nog éénmaal de tent op en kruipen we moe in onze slaapzakken.

Afgelegde afstand        90 km
Totale afstand       84240 km

Zet cursor op foto en klik < of > voor vorige of volgende.

DAG 377

We brengen een uiterst rustige nacht door en slapen nog eens goed uit. Het heeft kort geregend vannacht maar de tent is ondertussen al opgedroogd. De lucht is bewolkt met hier en daar wat pieken zon. Er staat een matige zeewind maar soms kan die heel even koud zijn. We besluiten, op aanraden van Walter,  toch nog een omweg te maken, een loop, een panoramische tocht langs de oceaan. De rit brengt ons langs kleine standjes en huisjes die bijna op het water staan. Hier en daar liggen superkleine eilandjes of schiereilandjes, op sommigen wonen mensen. We blijven even hangen op één van de standjes en kijken naar kinderen die het toch koude water trotseren.
Nova Scotia is echt héél mooi. Ik voel dat ik hier echt zou kunnen wonen.

We stoppen nog even aan ‘onze ‘ cottage om Walter nogmaals te bedanken en beloven hem dezelfde dag nog een mail te sturen naar Art en Charlene om ook hen te bedanken.

Onze, op één na laatste, nacht in de tent brengen we door op de parking van een tankstation. We zijn aan onze laatste dagen toe en er bekruipt me een raar gevoel. Enerzijds kijk ik er enorm naar uit om Jonathan, mijn familie, vrienden en kennissen terug te zien maar aan de andere kant trekt die horizon weer enorm en zou ik onmiddellijk terug kunnen vertrekken. ‘Born under a wandering star’ staat in sierlijke letters op de motorkap van de Defender en het tekent me ten voeten uit.

I was born under a wandrin’ star
Wheels are made for rolling, mules are made to pack
I’ve never seen a sight that didn’t look better looking back
I was born under a wandrin’ star

Mud can make you prisoner and the plains can bake you dry
Snow can burn your eyes, but only people make you cry
Home is made for coming from, for dreams of going to
Which with any luck will never come true
I was born under a wandrin’ star

Do I know where hell is, hell is in hello
Heaven is goodbye forever, its time for me to go
I was born under a wandrin’ star
A wandrin’ wandrin’ star

When I get to heaven, tie me to a tree
For I’ll begin to roam and soon you’ll know where I will be
I was born under a wandrin’ star
A wandrin’ wandrin’ star

(Born under a wandering star song by Lee Marvin)

Afgelegde afstand    66 km
Totale afstand    84150 km